ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ


Ο Γιώργος Τσακίρης γράφει από το Μοράφσκι Tόπλιτσε στο blog του για την τεράστια σημασία της προετοιμασίας της ΑΕΚ και της ουσιαστικής προσφοράς του Μανόλο Χιμένεθ μέσω της δουλειάς που γίνεται καθημερινά…


Θυμάμαι σαν… χθες την περσινή προετοιμασία της ΑΕΚ στο Ζέεφελντ επί των ημερών του Ντούσαν Μπάγεβιτς και τον έντονο προβληματισμό μου για το πού βαδίζει η ομάδα, με τόσο μέτρια έως κακή δουλειά στο κομμάτι που αφορούσε τις βάσεις για τη σεζόν που ακολουθούσε.


Τότε μάλιστα (μπορούν κάλιστα να με διαψεύσουν αν το θέλουν) επειδή δεν έχω μάθει να κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου είχα μιλήσει στον Βασίλη Δημητριάδη και του είχα εκφράσει τις απορίες μου για το γεγονός ότι η ομάδα δεν δούλευε στα απόλυτα σημαντικά κομμάτια όπως είναι η τακτική, τα στημένα, η κίνηση με ή χωρίς την μπάλα των παικτών, τους αυτοματισμούς.


Τότε, στο Ζέεφελντ, ο Σέρβος τεχνικός είχε δουλέψει μόλις την εντέκατη μέρα στο κομμάτι της τακτικής σε θεωρία και πράξη. Χωρίς μπάλα αρχικά και αντίπαλο, έπειτα με μπάλα και μετά με αντίπαλη ομάδα… Και είχα πει εκείνη την ημέρα στον γενικό αρχηγό της ΑΕΚ: «Αυτό ναι, είναι δουλειά στην τακτική. Διότι τακτική δεν είναι το διπλό που κάνει κάθε μέρα δίχως να έχει δείξει πρώτα στους παίκτες τι πρέπει να κάνει ο καθένας στη θέση που αγωνίζεται». Αν θυμάμαι καλά (που θυμάμαι) ο κ. Δημητριάδης μου είχε απαντήσει: «Δεν το πιστεύω πως λες καλή κουβέντα για την προετοιμασία. Δεν σε αναγνωρίζω».


Δυστυχώς ο έντονος προβληματισμός μου συνεχίστηκε όταν είδα την ομάδα να πετάει στην Αυστραλία και σ’ εκείνο το τουρνουά που κατέκτησε με τεράστια ευκολία. Την ώρα που άλλοι έγραφαν διθυραμβικά σχόλια για την ομάδα που δημιουργούσε ο Μπάγεβιτς (ο οποίος μάλιστα είχε κάνει το άστοχο σχόλιο-σύγκριση με το δικό του δημιούργημα-ποίημα της δεκαετίας του ’90).


Δεν χρειάστηκε να περάσει αρκετό διάστημα για να επιβεβαιωθούν οι φόβοι μου. Η ομάδα ήταν τραγική, εμφανώς αδούλευτη, κακώς καμωμένη από την προετοιμασία, με αποτέλεσμα να μείνει εκτός πρωταθλητισμού από τα τέλη Σεπτεμβρίου.


Προσοχή, τα παραπάνω δεν τα γράφω για να βγάλω εμπάθεια για έναν σπουδαίο προπονητή όπως ήταν κάποτε ο Ντούσαν Μπάγεβιτς. Οι τίτλοι του και οι επιτυχίες του στην Ελλάδα δεν μπορούν να αμφισβητηθούν (τουλάχιστον όχι εκείνοι με την ΑΕΚ) όπως και το γεγονός ότι παραμένει ο πιο επιτυχημένος σε τούτο τον τόπο.


Το blog μου γράφεται με αφορμή τη δουλειά που βλέπω να γίνεται αυτές τις μέρες στη Σλοβενία από τον Μανόλο Χιμένεθ. Και για μένα ο Ισπανός προπονητής είναι η καλύτερη μεταγραφή της ΑΕΚ το καλοκαίρι που διανύουμε. Κι αυτό διότι η δουλειά που κάνει και η αφοσίωσή του είναι τέτοια που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση. Δεν είμαι ο Νοστράδαμος για να μπορώ να δω στο μέλλον αν το αποτέλεσμα της δουλειάς που γίνεται εδώ θα φανεί στο γήπεδο (άλλωστε, αυτό δεν είναι πάντα και αποκλειστικά στο χέρι του προπονητή) αλλά έπειτα από τόσες προετοιμασίες που έχω δει (χωρίς να έχω δει την καλύτερη, του Σάντος) μπορώ να υπογράψω πως ο Ανδαλουσιανός τεχνικός δεν αφήνει τίποτα στην τύχη και είναι τεράστια αξία για την ΑΕΚ…


Σε τούτο το σημείο οφείλω να αναγνωρίσω στη διοίκηση της Ένωσης και προσωπικά στον Σταύρο Αδαμίδη (γιατί είπαμε πρέπει να είμαστε δίκαιοι, σωστοί και να αναγνωρίζουμε τα καλά και σωστά) την κίνησή της να φέρει καταρχήν στην τεχνική ηγεσία της ομάδας τον συγκεκριμένο τεχνικό και να τον κρατήσει αν και ο ίδιος ήθελε να την… κάνει με ελαφρά για την πατρίδα του.


Σωστά επενδύει η ΑΕΚ στον 47χρονο τεχνικό. Διότι πρόκειται για προπονητή που δουλεύει και το τελευταίο σεντ (όχι ευρώ) που κερδίζει από την εργασία του με την ομάδα. Η αφοσίωσή του στο κομμάτι που τον αφορά είναι πραγματικά συγκλονιστική. Για τον λόγο αυτό προφανώς έχει καταφέρει παράλληλα να κερδίσει τους ποδοσφαιριστές του και την εκτίμηση όσων συνεργάζονται μαζί του. Με ενοχλεί όταν μιλάει περισσότερο απ’ όσο πρέπει, αλλά όπως σωστά θα μου πει κάποιος: «Σιγά ρε… τέλειε Τσακίρη. Αφού ξέρεις ότι κανείς δεν είναι τέλειος». Ναι, πολύ σωστά, έτσι ακριβώς είναι. Αλλά εκείνη τη στιγμή που με ενοχλεί δεν μπορώ να το προσπεράσω και δεν θα το κάνω…


Στις προπονήσεις του Χιμένεθ (και πιστέψτε με, έχω δει πολλές από πολλούς προπονητές με κορυφαίες όλων του Σέρα Φερέρ και μετά του Φερνάντο Σάντος) δεν πλήττεις. Έχεις πάντα κάτι νέο να δεις, κάτι νέο να προσπαθήσεις να καταλάβεις. Επί της ουσίας είναι ελεύθερα-δωρεάν μαθήματα ποδοσφαίρου (και όχι… μπάλας) και ουσιαστικά καταλαβαίνεις και συνειδητοποιείς (όπως και επί Φερέρ) γιατί το ισπανικό πρωτάθλημα και ποδόσφαιρο έχει ξεφύγει σε τέτοιο βαθμό από όλα τα υπόλοιπα (μόνο το αγγλικό μπορεί να συγκριθεί μαζί του). Πιστέψτε με, είναι ωραίο να συνεχίζεις να μαθαίνεις ποδόσφαιρο…


Η ΑΕΚ στο Μοράφσκι Τόπλιτσε χτίζεται σωστά, πάνω σε δυνατές (όχι απλά στέρεες) βάσεις και αν οι ποδοσφαιριστές της ομάδας κατορθώσουν να εμπεδώσουν και να βγάλουν έστω το 60% όσων δουλεύουν και τους λέει-εξηγεί σε καθημερινή βάση ο Χιμένεθ, τότε είμαι σίγουρος ότι θα δούμε πολύ διαφορετική και καλύτερη ΑΕΚ τη νέα σεζόν. Μια ομάδα η οποία θα… ματώνει στο γήπεδο και ο εκάστοτε αντίπαλος για να την κερδίζει θα πρέπει να βγάζει το 100% στον αγωνιστικό χώρο!


Γι’ αυτό και ολοκληρώνοντας τούτο το κείμενό μου, επαναλαμβάνω πως για την ΑΕΚ η σπουδαιότερη μεταγραφή αυτού του καλοκαιριού δεν είναι ο Γκούντγιονσεν αλλά ο Μανόλο Χιμένεθ. Διότι αν δεν υπάρχει πλάνο, συγκεκριμένο σχέδιο και άνθρωπος που να δημιουργήσει τις συνθήκες αξιοποίησης ενός σημαντικού και αξιόλογου παίκτη όπως είναι ο Έιντουρ Γκούντγιονσεν, τότε όλοι καταλαβαίνετε πως θα πρόκειται για κίνηση εντυπωσιασμού και όχι ουσίας…


ΥΓ1. Χαίρομαι που υπάρχουν πολλά νέα παιδιά στην ΑΕΚ τούτη την περίοδο και προετοιμάζονται υπό τις οδηγίες του Μανόλο Χιμένεθ. Κι αυτό διότι βάζουν σωστές βάσεις στη μάθησή τους και ξεκινάνε με τα καλύτερα. Ελπίζω όμως να το καταλαβαίνουν και να το εκμεταλλευτούν.


ΥΓ2. Θα γράψω σύντομα σε τούτο το χώρο (αν δεν το κάνω θα το έχω ξεχάσει και δεν θέλω, γι’ αυτό βάζω τούτο το υστερόγραφω) για τη σημασία της παρουσίας του Τραϊανού Δέλλα σε μια ακόμη προετοιμασία. Και δεν το συζητώ ότι ο συγκεκριμένος ποδοσφαιριστής απλά πρέπει να μετακομίσει στον πάγκο της ΑΕΚ μόλις κρεμάσει τα παπούσια του (για έναν χρόνο βοηθός και μετά πρώτος προπονητής αφού το ‘χει ΑΠΟΛΥΤΑ)!



ΝΟΝΟΣ

ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΤΙ ΕΓΡΑΦΑ ΠΡΙΝ ΠΕΡΙΠΟΥ 2 ΜΗΝΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΜΕΣΙ..... Η ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ 4 ΤΟΥ ΚΟΠΑ ΑΜΕΡΙΚΑ, ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΗΣ.... ΚΑΙ ΞΑΝΑΠΕΙΤΕ ΜΟΥ ΕΜΕΝΑ ΓΙΑ ΜΕΣΙ.....


NONOS

Ο Νάτσο Σκόκο ξέρει αρκετά καντάρια τόπι, εννοείται. Μεγάλος παίκτης δεν είναι.
Ο Μεσι ξέρει πολλά καντάρια τόπι. Μεγάλος παίκτης δεν είναι και λέτε ό,τι θέλετε.... Α ν ήταν, θα έπαιρνε τη γεμάτη ταλέντο Αργεντινή από το χεράκι και θα την πήγαινε τουλάχιστον τελικό ΜΟΥΝΤΙΑΛ.... Δεν το έκανε... Προφανώς ελλειψη προσωπικότητας. Ο μεγάλος παίκτης πρέπει να έχει και προσωπικότητα και άντερα και να εμπνέει και...και....
Μέγας ήταν ο Ντιέγκο που πήρε μια ατάλαντη Αργεντινή το 86 και την έκανε Πρωτ. κόσμου. Πήγε στο φτωχό νότο κι έδωσε στη Νάπολι τίτλο και ΟΥΕΦΑ.
Μέγας είναι ο Ζιντάν που έκανε την επί χρόνια λούζερ Γαλλία πρω. κόσμου πρώτα κι έπειτα Ευρώπης...
Ετσι ορίζω εγώ τον μεγάλο παίκτη κι όχι μόνο από τα ...καντάρια...

Ο Νάτσο μία έπαιζε , 4 δεν έπαιζε.... Δεν είχε τα άντερα να πάρει την ομάδα από το χεράκι για το κάτι παραπάνω..... Δεν έχει στόφα ΗΓΕΤΗ. Δεν έχει καν ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ. ΟΚ, είναι πριμαντόνα, είδαμε από τον μάγκα κάποιες γκολάρες αλλά από ουσία;
Κι αν θέλω μαγικά βάζω ένα dvd του Βάσια ή του Ντιέγκο και μια χαρά.
Τον ευχαριστώ και αυτόν , μετά τον Ισμαελ για την προσφορά του αλλά μέχρι εκεί..... Και θα είμαστε περήφανοι αύριο μεθαύριο περιγράφοντας στα εγγόνια μας κάποιες γκολάρες του( ε, σκουλήκια;).
Το θέμα είναι ότι πιθανότατα -και του ξέφυγε του Αδαμίδη- τα λεφτά δεν θα επενδυθούν για παίκτη καλύτερό του. Το θεμα άρα, δεν ειναι η φυγή του Σκόκο όσο ότι δεν υπάρχει η διάθεση να χωσουν τα λεφτά για κάποιον καλύτερο....
Βγήκε κι άλλο συμπέρασμα: όταν στην ΑΕΚ ακούς ο τάδε ανανέωσε το συμβόλαιο περίμενε πώληση εντός ολίγων ημερών. Εχει ξανασυμβεί πολλάκις και πλέον μου θυμίζει Παπακωνσταντίνου που όταν ακούς δε θα γίνουν άλλες περικοπές, περίμενε να γίνουν..
Μέσα στην ελληνοποίηση που εξαγγέλθηκε κι ελπίζω να ισχύσει δε διανοούμαι ότι δε θα βρεθεί τρόπος να ξεφορτωθούμε την πολύτιμη προίκα του Βόσνιου.....















ΑΙΧΜΙ.GR


Ευτυχώς επτωχεύσαμεν!


Γ. ΚΟΥΒΑΡΑΣ


Τελικά, στην Ελλάδα έχουμε τον τρόπο μας να μετατρέπουμε τις πιο δραματικές καταστάσεις σε κωμωδία. Την έχουμε μέσα μας την επιθεώρηση και είναι κρίμα κι άδικο που κάποιοι νομίζουν ότι παίζεται μόνο στο Δελφινάριο. Είναι εδώ μαζί μας καθημερινά, στη δημόσια ζωη, αξεπέραστη, δείγμα ότι σ´ αυτό τον τόπο η ζωή μιμείται την Τέχνη.
Δε λέω πώς συμβαίνει για πρώτη φορά κι είμαι βέβαιος ότι δε συμβαίνει και για τελευταία, όμως το ταλέντο αυτής της κυβέρνησης στο να καταντάει το δράμα, κωμωδία, είναι ξεχωριστό.
Κάνω μια μικρή αναδρομή για να συνεννοηθούμε:
Όταν ανέλαβε πρωθυπουργός ο Γ. Παπανδρέου, Οκτώβρη του 2009, έχοντας πλάι του από τον επιμελημένα ατιμέλητο Γερουλάνο μέχρι το αθλητικό παπούτσι και το σακίδιο της Μπιρμπίλη, όλα φώναζαν ότι μπαίνουμε σε μια νέα εποχή. Μέχρι το αγέρωχο βλέμμα του Δρούτσα και η πληθωρική παρουσία της Κατερίνας Μπατζελή έπειθαν τότε ότι το σύμπαν συνωμοτούσε για να αλλάξουμε.
Άλλωστε, λεφτά υπήρχαν! Τα είχε δει με τα μάτια του ο Παπουτσής, πρέπει να τα είχε δει και η Λούκα, γιατί μέχρι Δεκέμβρη μήνα του 2009 επέμεναν ότι το ΠΑΣΟΚ θα εκπλήρωνε τις προεκλογικές του υποσχέσεις.
Μετά ο Γιώργος πήγε Νταβός. Γυρίζοντας πίσω έμοιαζε με τον Δημήτρη Καλιβωκά, που γυρίζει σπίτι του στην Παριζιάνα, ενώ η Βλαχοπούλου τον νόμιζε νεκρό, επειδή είχε πέσει στο γκρεμό, στις Ελβετικες Άλπεις. Όμως, τον είχε μαζέψει ένας βοσκός και τον έσωσε. Τον Γιώργο τον μάζεψε ο καλός βοσκός Στρος Καν. Κι αντί να γυρίσει σπίτι, πήγε ο άνθρωπος Καστελόριζο, με φόντο τις βαρκούλες και μας έβαλε στο Μνημόνιο.
Τι μας είπε τότε; «Μνημόνιο ή Χρεοκοπία»! Δε μας είπε «και Μνημόνιο και Χρεοκοπία», σημείωστε το αυτό γιατί θα το βρούμε μπροστά μας παρακάτω…
Το καλοκαίρι πέρασε όμορφα. Με διακοπές στην Πάρο, βόλτες με τον Ραγκούση, πολυ κανό και κολύμπι και στο τέλος έναν ανασχηματισμό μεταμεσονύχτιο του τύπου «με βρήκε το ξημέρωμα μονάχο, να σκεφτομαι και να παραμιλώ».
Μόλις φθινοπώριασε, ο Γιώργος έβαλε νέο δίλημμα: «Σγουρός η Χρεοκοπία». Ούτε τότε μας άφησε να καταλάβουμε ότι μπορεί να… παίζει και Σγουρός και Χρεοκοπία!
Κι ήρθε ο χειμώνας ο κακός και σκόρπισε η τρελή παρέα… Η Μπιρμπίλη έκανε κόνξες με τα αυθαίρετα, η Λούκα έπαιζε την κόρη μου τη Σοσιαλιστρια και ο Παπακωνσταντίνου πηγαινοερχόταν στην τρόικα, έλεγε πάντα «ναι», γύριζε πίσω και δεν μπορούσε να εφαρμόσει ούτε το 1/10 απ´αυτά που είχε συμφωνήσει.
Με πολλά ενδιάμεσα κωμικοτραγικά επεισόδια (π.χ. δραματικές δηλώσεις της Μαριας «Δραχμανάκη»), φτάσαμε στην ώρα που ο Γιώργος αποφάσισε να κάνει συναίνεση. Παραιτήθηκε για λίγες ώρες, ξεπαραιτήθηκε μετά και, τελικά, τα παρέδωσε σχεδόν όλα στον Βενιζέλο, μπας και σώσει εκείνος την παρτίδα και την πατρίδα.
Με σύντομα επιθεωρησιακά νούμερα απο Ρομπόπουλο και Αθανασιάδη, με δραματικους τόνους και πολλά κιλά δακρυγόνα φτάσαμε και στην ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου με το δίλημμα πάντα εκει: «Μεσοπρόθεσμο ή Χρεοκοπία«. Κανείς δε μας είπε «και Μεσοπρόθεσμο και Χρεοκοπία».

Είπαμε κι εμείς ότι έστω κι έτσι, θα φύγουμε διακοπές, να κάνουμε τα μπάνια του λαου για να γυρίσουμε στο τέλος Αυγούστου να μας εξηγήσουν τι άλλο πρέπει να κάνουμε για να αποφύγουμε τη χρεοκοπία. Και πριν προλάβουμε να κάνουμε την πρώτη βουτιά, μας δίνουν νέο νόημα ύπαρξης, νεα ελπίδα, «βρε καλώς τη λέω, τη νέα τη συγκίνηση»!
Έρχεται σου λέει μια Χρεοκοπία Επιλεκτική, που δεν υπάρχει ωραιότερη…
Θα έχουμε, λοιπόν, και Μνημόνιο και Σγουρό και Μεσοπρόθεσμο και Χρεοκοπία.
Το μόνο που δε μας έχουν πει είναι τι ώρα βγαίνουμε στο Δελφινάριο για τα μουσικοχορευτικά. Δυστυχώς, έτσι γίνεται στην επιθεώρηση. Οι «γλάστρες» ειδοποιούνται τελευταία στιγμή…


NONOS


ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΥΡΟΥ ΔΩΡΟΘΕΟΣ


Μια φορά και ένα καιρό ήταν μια πλούσια «νύφη», που είχε αφιερώσει τη ζωή και την περιουσία της στις αγαθοεργίες.
Από την κληρονομιά της έδινε συνέχεια…. Τάιζε πεινασμένους, πότιζε διψασμένους, έντυνε γυμνούς, περιέθαλπε αρρώστους, φρόντιζε φτωχούς, προστάτευε ορφανούς, μόρφωνε απόρους, γλίτωνε από την φυλακή και την κατάσχεση αδύναμους, ελευθέρωνε αιχμαλώτους…
Και όλα αυτά σε εποχές δύσκολες, ακόμα και όταν-ή μάλλον κυρίως όταν- η πατρίδα της αντιμετώπιζε δυσκολίες και το Γένος της ήταν υπόδουλο..
Αυτή, συνέχιζε το έργο της… Και το περίεργο ήταν ότι ποτέ η περιουσία της δεν στέρευε, αφού οι γνωστοί και οι φίλοι της, βλέποντας τον αγώνα και την αγωνία της, πάντα συνέτρεχαν και τη βοηθούσαν και την ενίσχυαν, άλλος από το περίσσευμα, άλλος από το υστέρημά του.
Το έργο της είχε επεκταθεί παντού… Παντού υπήρχαν ιδρύματα στο όνομά της, στα οποία αφοσιωμένοι στο έργο της διάκονοι, άντρες και γυναίκες, εργάζονταν, προσεύχονταν και υπηρετούσαν το συνάνθρωπό τους.
Κι’ όταν χρειάστηκε να συντρέξει το Γένος της στην προσπάθειά του ν’ αποτινάξει τα δεσμά της σκλαβιάς, μπήκε στην πρωτοπορία του αγώνα για εθνική ανεξαρτησία….
Αλλά όταν, ύστερα από αγώνες και θυσίες, κατακτήθηκε η ελευθερία, τότε οι Κυβερνήτες της ελεύθερης πια Πατρίδας αντί να της ζητήσουν συνεργασία για να αντιμετωπίσουν μαζί τις δυσκολίες ανασυγκρότησης του νέου Κράτους, απαίτησαν να πάρουν στα χέρια τους την περιουσία της, γιατί, λέει, αυτοί ήταν πλέον οι αρμόδιοι….
Ο πρώτος, που ήταν ξένος και ετερόδοξος, της είπε ότι πρέπει να ιδρύσει ειδικό Ταμείο, ώστε να υπάρχει πρόνοια για τους συνεργάτες της.
Και χωρίς να τη ρωτήσει διάλυσε 416 καθιδρύματά της, πήρε την ακίνητη περιουσία τους και πούλησε τα κειμήλιά τους στα παζάρια των χωριών και των πόλεων.. Αλλά Ταμείο δεν συστάθηκε… Και η νύφη εσιώπησε…
Λίγο αργότερα, ο ίδιος απαλλοτρίωσε αναγκαστικά μεγάλη περιουσία των ιδρυμάτων, που της απέμειναν "χάριν, λέει, θεάρεστων έργων και προς οικοδομήν ιερών και αγαθοεργών καταστημάτων", που ουδέποτε έγιναν…. Και η νύφη υποχώρησε
Εβδομήντα χρόνια αργότερα, ένας άλλος απαλλοτρίωσε αναγκαστικά για την αποκατάσταση προσφύγων και ακτημόνων και για λόγους "προφανούς ανάγκης και δημόσιας ασφαλείας" εκτάσεις αξίας άνω του ενός δισεκατομμυρίου προπολεμικών δραχμών και σαν αντάλλαγμα της κατέβαλε μόνο το 4% (40 εκατομμύρια δραχμές).
Τα υπόλοιπα 960 εκατομμύρια της τα οφείλει ακόμα! Πριν 60 χρόνια, άλλος πάλι, «προς αποκατάστασιν ακτημόνων γεωργικών κτηνοτρόφων" αυτή τη φορά, την ανάγκασε να του παραχωρήσει το 80% της καλλιεργούμενης ή καλλιεργήσιμης αγροτικής περιουσίας της με αντάλλαγμα να λάβει κάποια αστικά ακίνητα και 45.000.000 δραχμές νέας (τότε) εκδόσεως.
Μάλιστα, υπέγραψε τότε και Σύμβαση, στην οποία περιέχονταν η διακήρυξη ότι η απαλλοτρίωση αυτή είναι η τελευταία και δεν πρόκειται να υπάρξει νεότερη στο μέλλον, ενώ υπήρχε και η δέσμευση ότι θα της παρέχει κάθε αναγκαία υποστήριξη (υλική και τεχνική), ώστε να μπορέσει να αξιοποιήσει την εναπομείνασα περιουσία της, για να συνεχίσει το φιλανθρωπικό και κοινωνικό της έργο.
Στην ίδια σύμβαση καθιερώθηκε και η "μισθοδοσία" των συνεργατών της, αφού δεν μπορούσε ή δεν ήθελε να της πληρώσει το αντίτιμο, που είχε συμφωνηθεί και που είχε διογκωθεί πολλαπλάσια και είχε ήδη καταστεί δυσβάσταχτο χρέος.
Η «νύφη», όμως, παρ’ όλ’ αυτά, παρά τη στέρηση της περιουσίας της, παρά τις συνεχείς φορολογίες, που της έβαζαν με την πρώτη ευκαιρία, παρά τις συκοφαντίες και τα υπονοούμενα, που δεχόταν, συνέχιζε το έργο της, χωρίς μνησικακία, αλλά με ανοχή και αγάπη και ενδιαφέρον για τις ανάγκες του τόπου.
Έτσι, χωρίς να της ζητηθεί ένα καθίδρυμά της στην Αθήνα, που κατείχε σημαντική περιουσία που την απέκτησε κατά τον 17ο και 18ο αιώνα με αγορές των ηγουμένων της (σώζονται στο αρχείο του τα σχετικά έγγραφα), αναδείχθηκε ο μεγαλύτερος κοινωνικός ευεργέτης των Αθηνών.
Σε δωρηθέντα ακίνητά της έχουν ανεγερθεί: η Ριζάρειος Σχολή, η Ακαδημία Αθηνών, το Αιγινήτειο Νοσοκομείο, το Μετσόβειο Πολυτεχνείο, το Σκοπευτήριο, το Πτωχοκομείο, η Μαράσλειος Ακαδημία, το Θεραπευτήριο "Ευαγγελισμός", το Αρεταίειο νοσοκομείο, η Αγγλική Αρχαιολογική Σχολή, οι Αστυνομικές Σχολές στην οδό Μεσογείων, το Νοσοκομείο Παίδων, το Νοσοκομείο Συγγρού, το Λαϊκό Νοσοκομείο "Σωτηρία", το Ασκληπείο Βούλας,
η Γεννάδειος Βιβλιοθήκη, το Ορφανοτροφείο Βουλιαγμένης, το ΠΙΠΚΑ Βούλας, το Ιπποκράτειο Νοσοκομείο, το Γηροκομείο, η Εθνική Βιβλιοθήκη, το Πανεπιστήμιο Αθηνών, 142 Δημοτικά, Γυμνάσια και Λύκεια της Αττικής, ενώ και σε άλλα μέρη του τόπου παραχώρησε εκτάσεις μεγάλης αξίας, προκειμένου να λειτουργήσουν κατασκηνώσεις, να ανεγερθούν σχολεία, ιδρύματα, γυμναστήρια, στρατόπεδα ή να δημιουργηθούν κοινόχρηστοι χώροι για την αναψυχή του λαού…
Ύστερ’ απ’ όλ’ αυτά, λίγα της έχουν απομείνει…. Και παρ’ όλ’ αυτά συνεχίζει το έργο της, με υπομονή και σιωπή, ακόμα και όταν διαπιστώνει ότι αυτοί, που της πήραν την περιουσία και την δαπάνησαν δεν τόλμησαν ποτέ να κάνουν απολογισμό πόσα πήραν και τι τα έκαναν …
Έτσι, το παραμύθι αυτό, μέχρι τώρα τουλάχιστον, δεν είχε το γνωστό επιμύθιο «ζήσαν αυτοί καλά κι’ εμείς καλύτερα, αλλά το «ζήσαν αυτοί καλά κι’ εμείς ;….»
Μέχρι τώρα, γιατί κατά πώς φαίνεται, και υπό συνθήκες έστω πρωτόγνωρης οικονομικής κρίσης και δυσπραγίας, υπάρχουν πολιτικοί άνδρες, που, χωρίς ιδεοληψίες και ιδεολογικές αγκυλώσεις τολμούν να ομολογήσουν την αλήθεια, να αναγνωρίσουν την προσφορά της και εμφανίζονται πρόθυμοι να τη βοηθήσουν να αξιοποιήσει, προς όφελος πάντα του πενομένου λαού, το εναπομείναν 4 % της περιουσίας της, γεγονός που μας κάνει να αισιοδοξούμε ότι θα ζήσουμε όλοι καλύτερα!
Υ.Γ. Για όσους δεν κατάλαβαν, το όνομα της νύφης είναι Εκκλησία!

DOKIMOS

KATAΠΛΗΚΤΙΚΗ ΦΡΑΣΗ


Ελέχθη από τον Βραζιλιάνο νομπελίστα ογκολόγο γιατρό

Drauzio Varella.

"Στο σημερινό κόσμο επενδύονται 5 φορές περισσότερα για φάρμακα για

την αντρική ανικανότητα και την σιλικόνη για γυναίκες από ότι για την

θεραπεία του αλτσχαιμερ. Σε μερικά χρόνια θα έχουμε ηλικιωμένες με

μεγάλα στήθη και ηλικιωμένους με σκληρό πέος, αλλά κανένας από αυτούς

δεν θα θυμάται σε τι του χρησιμεύει."


GUS

ΠΕΡΙ ΕΛΛΑΔΟΣ...


1. Είμαστε μια χώρα που ελέγχει μια χερσαία και θαλάσσια έκταση όση είναι η Γερμανία και η Αυστρία μαζί (450..000 τετρ. χιλιόμετρα), αφού εκτεινόμαστε από την Αδριατική ως τις ακτές του Λιβάνου (περιλαμβανομένης της Κύπρου μας) και από το τριεθνές στον Έβρο ως ανοιχτά της Λιβύης. Θέλεις 2 ώρες ταξίδι με το αεροπλάνο για να πας από το πιο δυτικό (Κέρκυρα) στο πιο ανατολικό άκρο του Ελλαδικού χώρου (Λάρνακα).Σαν να πετάς δηλαδή από τις Βρυξέλλες προς τη Μασσαλία.
2. Στον κόσμο ζουν συνολικά 17.000.000 Ελλαδίτες, Κύπριοι, Βορειοηπειρώτες, Κωνσταντινουπολίτες, Ίμβριοι, Τενέδιοι κλπ.
3. Είμαστε 2οι στον κόσμο σε καταθέσεις στην Ελβετία.
4. Δεχόμαστε 16.000.000 τουρίστες τον χρόνο και διαθέτουμε μια σημαντική τουριστική βιομηχανία.
5. Έχουμε τρία πολύ μεγάλα ναυπηγεία που κατασκευάζουν όποιο είδος πλοίου σκεφτεί κανείς.
6. Έχουμε βιομηχανίες αμαξωμάτων που κατασκευάζουν καταπληκτικά βαρέα φορτηγά, λεωφορεία, τρόλεϊ, βαγόνια τραίνων, επικαθήμενα, μπετονιέρες, βυτία κλπ.
7. Διαθέτουμε 2.400 υπερδεξαμενόπλοια και μεγάλα φορτηγά και είμαστε έτσι 1οι στον κόσμο στην εμπορική ναυτιλία, ενώ άλλα 1.500 τεράστια τάνκερ και φορτηγά έχουν οι Κύπριοι πλοιοκτήτες και είναι 5οι στον κόσμο.
8. Είμαστε 2οι παγκοσμίως στο πρόβειο γάλα, 3οι στις ελιές, 3οι παγκοσμίως στον κρόκο, στα ακτινίδια, στα ροδακινα.
9. Είμαστε 1οι στον κόσμο σε νικέλιο, 1οι σε λευκόλιθο, 1οι στον κόσμο σε υδρομαγνησίτη, 1οι στον κόσμο σε περλίτη, (1.600.000 τόννοι), 2οι παγκοσμίως σε μπετονίτη (1.500.000 τόννοι), 1οι στην ΕΕ σε βωξίτη (2.174.000 τόννοι), 1οι και σε χρωμίτη, 1οι και σε ψευδάργυρο, 1οι και σε αλουμίνια.
10. Έχουμε την 2η καλύτερη Πολεμική Αεροπορία στο ΝΑΤΟ (μετά τις ΗΠΑ, ενώ οι Τούρκοι είναι προτελευταίοι), ενώ έχουμε και το 2ο καλύτερο Πολεμικό Ναυτικό στο ΝΑΤΟ, με την Τουρκία να είναι ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ!
11. Έχουμε νοτίως της Κρήτης 175 δισεκατομμύρια βαρέλια πετρέλαιο, το 3ο μεγαλύτερο κοίτασμα παγκοσμίως. Εντωμεταξύ ο χρυσός που υπάρχει στην Θράκη μας αξίζει 38 δις ευρώ. Έχουμε εκεί, στην Μακεδονία και την Θράκη , τα 3 μεγαλύτερα κοιτάσματα χρυσού της Ευρώπης. Η αξία του πετρελαίου και του αερίου μας είναι - κρατηθείτε - 10.000.000.000.000 (10 ΤΡΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΔΟΛΆΡΙΑ !) όπως αναφέρει το Γεωλογικό Ινστιτούτο των ΗΠΑ, το ΥΣΓΣ.

Αυτή τη χώρα πάνε να ξεπουλήσουν για 340 δις?


NANA

Προχθές, επέστρεφα από μια δουλειά με το ποδήλατό μου. Περνώντας λοιπόν, από μια οδό, τη Νοταρά, είδα κάτι που με έκανε να χαρώ πάρα πολύ: κάποια παιδιά μπρος στην είσοδο της πολυκατοικίας να παίζουν τράπουλα καθιστοί. Λίγα μόλις μέτρα παρακάτω, κάποια κοριτσάκια παίζαν (δεν το πίστευα....) ΚΡΥΦΤΟ.

Ναι... κρυφτό, μάγκες μου.... όπως εμείς στα 70s και στα τιμημένα 80s.. Κρυφτό. Χαμογέλασα..... Ευφράνθηκα. όχι τόσο για την αντανάκλαση των δικών μας παιδικών χρόνων που όλα τα παιχνίδια μας ήταν υπαίθρια ( σε εποχές βεβαίως μηδενικής εγκληματικότητας), όσο επειδή έχω ένα δείγμα ότι...ναι... στο 2011, υπάρχουν ακόμα παιδιά που το παιχνίδι τους δεν αρχίζει και τελειώνει μπροστά σε μια οθόνη υπολογιστή...

Δεν ξέρω πόσα είναι αυτά, πάντως έστω και για λίγο υπήρξε η χαρά, η ελπίδα, το διαφορετικό. Ναι. Είναι καλοκαίρι παιδιά, βγείτε έξω, παίξτε κρυφτό, μήλα, μπάλα,ζήστε, ΙΔΡΩΣΤΕ... ο υπολογιστής μπορεί να περιμένει το -δύσκολο- Χειμώνα......


ΝΟΝΟΣ



Ρωμανία, Βυζάντιο και διαχρονική ελληνικότητα

Υποβλήθηκε από antibaro την Παρ, 01/07/2011
Εἶναι γνωστό ὅτι τό κράτος πού συνηθίζουμε νά ἀποκαλοῦμε Βυζαντινό οὐδέποτε ἀπεκλήθη ἔτσι ὅσο ὑπῆρχε. Ἡ ὀνομασία Βυζαντινό Κράτος διαμορφώθηκε ἀπό Γερμανούς ἱστορικούς ἕναν αἰῶνα μετά τήν Ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως, μέ βάση τό ὄνομα Βυζάντιο τῆς ἀρχαίας ἀποικίας τῶν Μεγαρέων, ἐπί τῆς ὁποίας ἐκτίσθη ἡ Κωνσταντινούπολις. Τό πραγματικό ὄνομα τοῦ κράτους ἦταν Ρωμανία. Δηλαδή κράτος μέ πρωτεύουσα τή Νέα Ρώμη - Κωνσταντινούπολη. Τήν ἑρμηνεία τοῦ ὀνόματος μέ πολλές ἱστορικές πηγές πού τό ἀναφέρουν μπορεῖ νά βρεῖ ὁ μελετητής στό βιβλίο τῆς Ἑλένης Γλύκατζη Ἀρβελέρ «Γιατί τό Βυζάντιο». Ἐκεῖ μαθαίνουμε ὅτι οἱ αὐτοκράτορες ἀπένεμαν ἐπαίνους στούς πιστούς κρατικούς λειτουργούς μέ τή φράση: «Διά τούς κόπους οὕς ἐμόχθησας ὑπέρ τῆς Ρωμανίας» (1). Πασίγνωστος εἶναι καί ὁ Ποντιακός θρῆνος γιά τήν Ἅλωση τῆς Πόλης καί γιά τήν ἐλπίδα ἀνασυστάσεως τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας: «Ἡ Ρωμανία πέρασεν, ἡ Ρωμανία πάρθεν, ἡ Ρωμανία κι ἄν πέρασεν ἀνθεῖ καί φέρει κι ἄλλο»!

Ὁ τίτλος τῶν Αὐτοκρατόρων ἦταν «πιστός ἐν Χριστῷ βασιλεύς καί αὐτοκράτωρ Ρωμαίων». Ὁ τίτλος αὐτός δέν εἶχε ἐθνική ἀλλά πολιτειακή σημασία. Θεωροῦσαν ὅτι κρατικά, πολιτειακά συνέχιζαν τό Ρωμαϊκό κράτος καί ἔτσι εἶχαν δικάιωμα νά κυβερνοῦν διαφόρους λαούς. Τό δικαίωμα αὐτό βλέπουμε νά τονίζει στόν ἐπίσημο τίτλο του ὁ Μανουήλ Κομνηνός, ὁ ὁποῖος ἀναγράφεται ὡς ἑξῆς: «Μανουήλ ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ πιστός βασιλεύς ὁ πορφυρογέννητος, Ρωμαίων αὐτοκράτωρ εὐσεβέστατος, ἀεισεβαστός, αὔγουστος, ἰσαυρικός, κελτικός, ἀρμενικός, δαλματικός, οὑγγρικός.... θεοκυβέρνητος κληρονόμος τοῦ στέμματος τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου καί ψυχῇ νεμόμενος τά τούτου δίκαια». (2)

Οὑσιαστικά τούς ἐξυπηρετοῦσε ἡ συνέχιση τῆς χρήσεως αυτοῦ τοῦ τίτλου γιά νά μποροπυν νά διοικοῦν ἕνα πολυεθνικό κράτος. Τιμητικά τόν διετήρησαν ἀκόμη καί ὅταν μετά τήν Δ΄Σταυροφορία τοῦ 1204 κατελήφθη ἀπό Λατίνους Σταυροφόρους ἡ Κωνσταντινούπολη καί δημιουργήθηκαν 3 ἀμιγῶς ἑλληνικά ἐθνικά κράτη στή Νίκαια, στήν Τραπεζοῦντα καί στήν Ἤπειρο. Ὁ Πατριάρχης καί ὁ νόμιμος διάδοχος τῶν αὐτοκρατόρων μεταφέρθηκαν στή Νίκαια τῆς Μικρασιατικῆς Βιθυνίας καί ἀπό τό 1204 ἕως τό 1261 καλλιέργησαν τή Μεγάλη Ἰδέα τῆς ἀπελευθερώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἔχοντας πλήρη συνείδηση τῆς ἑλληνικῆς ἐθνικῆς καταγωγῆς τους.

Πολλοί διερωτῶνται ἄν κάτω ἀπό τό ὄνομα Ρωμαῖος τήν ἐποχή ἐκείνη χάνεται, κρύβεται ἤ ἀλλοιώνεται ὁ Ἑλληνισμός. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι τό ὄνομα Ρωμαῖος δήλωνε στή βυζαντινή ἐποχή τήν ὑπηκοότητα, ὄχι τήν ἐθνική καταγωγή. Δηλαδή στό πολυεθνικό μέχρι τό 1204 κράτος τῆς Ρωμανίας , μέ συνεκτικό κρίκο τήν ἑλληνική γλῶσσα, τόν ἑλληνικό πολιτισμό, τή μελέτη τῶν ἀρχαίων κλασικῶν καί βεβαιότατα τήν Ὀρθόδοξη Πίστη, κατοικοῦσαν διαφορετικές ἐθνότητες. Ἡ ἑλληνική ἐθνότητα ἦταν πάντα κυρίαρχη ἔστω κι ἄν κατά τούς πρώτους βυζαντινούς αἰῶνες τό ὄνομα Ἕλλην δέν ἐχρησιμοποιεῖτο εὐκολα λόγῳ συνδέσεώς του μέ τήν εἰδωολατρία. Ὅμως ἤδη ἀπό τόν 9ο αἰῶνα ἔχουμε γραπτές μαρτυρίες ὅτι ἡ ἑλληνική ἐθνότητα συνεχίζει τήν ἱστορική της πορεία καί εἶναι διακριτή ἀπό τίς ἄλλες ἐθνότητες. Συγκεκριμένα ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Μέγας Φώτιος ἀπαντῶντας πρός τόν Ἐπίσκοπο Κυζίκου Ἀμφιλόχιο ἐπί θεολογικῶν ζητημάτων γράφει ὅτι: «Προτείνουσιν, ἔφης, τῶν Εἰκονομάχων οἱ θρασύτεροι καί κακόσχολοι, καί σοφόν ἡγοῦνται τό περίεργον, ποία τῶν εἰκόνων τοῦ Χριστοῦ ἀληθής, πότερον ἡ παρά Ρωμαίοις, ἤ ἥνπερ Ἰνδοί γράφουσιν, ἤ ἡ παρ’ Ἕλλησιν, ἥ ἡ παρ’ Αἰγυπτίοις....» (3). Βλέπουμε ὅτι ἀναφέρεται σέ Ἕλληνες πού ἁγιογραφοῦν τόν Χριστό, ἄρα σέ Ἕλληνες Χριστιανους τῆς ἐποχῆς καί ὄχι σέ Ἕλληνες μέ τήν ἔννοια τοῦ εἰδωλολάτρη.

Τό παράδειγμα τοῦ σημερινοῦ Ἡνωμένου Βασιλείου τῆς Μεγάλης Βρετανίας καί Βορείου Ἰρλανδίας εἶναι χαρακτηριστικό γιά νά καταλάβουμε τή δοαφορά μεταξύ ὑπηκοότητος καί ἐθνότητος. Οἱ κάτοχοι τοῦ διαβατηρίου αὐτοῦ εἶναι ὑπήκοοοι Ἡνωμένου Βασιλείου, ἀλλά ἐθνολογικά ἄλλοι –οἱ περσσότεροι εἶναι Ἄγγλοι, ἄλλοι Σκῶτοι, ἄλλοι Οϋαλλοί, ἄλλοι Βορειοιρλανδοί κ.λπ. Ἔτσι καί οἱ ὑπήκοοι τοῦ Αὐτοκράτορος τῆς Ρωμανίας ἦσαν Ρωμαῖοι ὡς πρός τήν κρατική ὑπηκοότητα, ἀλλἀ ὠς ἐθνότητα ἄλλοι εἶχαν τήν ἑλληνική –οἱ περισσότεροι -ἄλλοι τήν σερβική, ἄλλοι τήν ἀρμενική, ἀλλλοι ἦσαν Βάραγκοι Σκανδιναβοί ( ἡ φρουρά τοῦ Αὐτοκράτορος) κ.λπ. Ὅπως στό Ἡνωμένο Βασίλειο ἡ ἐπικρατοῦσα ἐθνότητα εἶναι οἱ Ἄγγλοι καί δίνουν τή γλῶσσα τους καί τόν πολιτισμό τους σέ ὅλο τό κράτος, ἔτσι καί οἱ Ἕλληνες στή Ρωμανία ἦσαν τό ἐπικρατοῦν στοιχεῖο καί ἐπέτυχαν νά καθιερώσουν τή γλῶσσα τους καί τόν πολιτισμό τους. Γι’ αυτό καί ἡ κ. Ἀρβελέρ τονίζει συχνά ὅτι τό Βυζάντιο ἦταν κράτος πολυεθνικό, ἀλλά μονοπολιτισμικό, λόγῳ τῆς ἑλληνικῆς γλωσσικῆς καί πολιτιστικῆς συνέχειας.

Στήν ἑλληνικότατη Αὐτοκρατορία τῆς Νικαίας-πού προαναφέραμε- μετά τόν Θεόδωρο Α΄ Λάσκαρι βασίλευσε ὁ γαμβρός του, ὁ ἐλεήμων καί γενναῖος Ἰωάννης Γ΄Δούκας Βατάτζης, ὁ ὁποῖος γεννήθηκε στό Δισυμότειχο καί τιμᾶται ὡς Ἅγιος ἀπό τήν Ἐκκλησία μας (στίς 4 Νοεμβρίου). Ὁ Βατάτζης τό 1237 ἀπήντησε σέ μία θρασεῖα ἐπιστολή τοῦ Πάπα Ἰωάννου Θ΄καί μεταξύ ἀλλων τοῦ γράφει: «...Μᾶς γράφεις ὅτι ἀπό τό δικό μας, τό Ἑλληνικό γένος, ἄνθησε ἡ σοφία καί τά ἀγαθά της καί διαδόθηκε στούς ἀλλους λαούς... Οἱ γενάρχες τῆς βασιλείας μου εἶναι ἀπό τό γένος τῶν Δουκῶν καί τῶν Κομνηνῶν, γιά νά μήν ἀναφέρω ἐδῶ καί ὅλους τούς ἄλλους βασιλεῖς πού εἶχαν ἑλληνική καταγωγή και γιά πολλές ἑκατοντάδες χρόνια κατεῖχαν τή βασιλική ἐξουσία τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Αὐτούς ὅλους καί ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρώμης καί οἱ αὐτοκράτορες τούς προσκυνοῦσαν ὡς αὐτοκράτορες τῶν Ρωμαίων» (4). Βλέπουμε, λοιπόν, μία τρανταχτή ἀπόδειξη αὐτῆς τῆς διπλῆς ἰδιότητος. Κρατικά ἔνιωθαν Ρωμαῖοι, ἀλλά ἐθνικά ἦσαν Ἔλληνες και τό διεκήρυτταν. Τήν ἑλληνικότητά τους βρωντοφωνάζουν καί ὁ γιός τοῦ Βατάτζη Θεόδωρος Β΄Λάσκαρις , ὁ ἱστορικός τοῦ 1204 Νικήτας Χωνιάτης καί πολλοί ἄλλοι.

Τήν μαρτυρία αὐτή τοῦ Βατάτζη, ἡ ὁποία καταδεικνύει ὅτι κάτω ἀπό τόν τίτλο «Βασιλεύς Ρωμαίων» ἔσφυζε καί ἐπάλλετο ἡ μηδέποτε διακοπεῖσα ἑλληνική ἐθνική συνείδηση, προσπάθησαν κάποιοι νά ἀμφισβητήσουν ὡς μή γνήσια. Ὅπως μέ πληροφόρησε ὁ Ὁμότιμος καθηγητής τῆς Βυζαντινῆς Φιλολογίας κ. Παναγιώτης Νικολόπουλος ἡ ὑπόθεση ἐν συντομίᾳ ἔχει ὡς ἑξῆς: Τό κείμενο ἀνεκάλυψε στήν Πάτμο ὁ Ἰωάννης Σακελλίων καί τό δημοσίευσε στό περιοδικό Ἀθήναιον τῶν Ἀθηνῶν, στό τεῦχος 1 τοῦ 1872 καί στίς σελίδες 372-378. Ὁ Ἀντώνιος Μηλιαράκης (1841-1905) δημοσίευσε μία κακοποιημένη νεοελληνική μετάφραση-παράφραση τῆς ἐπιστολῆς στό βιβλίο του Ἱστορία τοῦ Βασιλείου τῆς Νικαίας. Αὐτή τήν ἀδόκιμη παράφραση διάβασε ὁ Γερμανός Αὔγουστος Heisenberg καί τό 1899 ἀμφισβήτησε τή γνησιότητά της λέγοντας ὅτι δέν ἦταν δυνατόν ἡ σώφρων Βυζαντινή γραμματεία νά ἔχει συντάξει ἕνα τέτοιο κείμενο. Πάντως πρέπει νά ποῦμε ὅτι ὁ Heisenberg ὑπεράσπισε τήν ἐλληνικότητα τοῦ Βυζαντίου χαρακτηρίζοντάς το ὡς «τό ἐκχριστιανισθέν Ρωμαϊκό κράτος τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους», χαρακτηρισμό τόν ὁποῖο ἐπανέλαβε τόν 20ό αιῶνα καί ὁ Ἕλλην Βυζαντινολόγος Διονύσιος Ζακυθηνός. Στήν ἀμφισβήτηση τοῦ Heisenberg ἀπήντησε τεκμηριωμένα τό 1930 ὁ Γάλλος μοναχός Venance Grummel (5). Εἶχε τήν ἐξαιρετική τύχη νά βρεῖ στα΄Ἀρχεῖα τοῦ Βατικανοῦ τήν ἐπιστολή, τήν ὁποία ἔστειλε στόν Ἰωάννη Βατάτζη ὁ Πάπας Νικόλαος Θ΄ καί ἡ ὁποία ἀρχίζει μέ τήν φράση: «Ἐπειδή πιστεύεται ὅτι ἡ σοφία βασιλεύει εἰς τούς Ἕλληνας...». Ὁ Grummel πιστεύει ὅτι ἄν ὁ Heisenberg γνώριζε τήν ἐπιστολή τοῦ Πάπα , στήν ὁποία ἀπαντᾶ λέξη πρός λέξη ὁ Βατάτζης δέν θά ἀμφισβητοῦσε τό κείμενο τοῦ αὐτοκράτορος τῆς Νικαίας. Τό θέμα ἔτσι ἔληξε γιά τους ἐπιστήμονες καί ὁ Franz Dolger στά Regesten τῶν Βυζαντινῶν Αὐτοκρατορικῶν Ἐγγράφων κατατάσσει τήν ἐπιστολή μεταξύ τῶν γνησίων ἐγγράφων. Ἀλλά καί τό 2006 ὁ Luca Pieralli τῆς Βιβλιοθήκς τοῦ Βατικανοῦ ἐκτενῶς ὁμιλεῖ γιά τή γνησιότητα τῆς ἐπιστολῆς τοῦ Βατάτζη.

Ἡ ἑλληνικότητα τῆς παιδείας ἀποτελεῖ ἄλλη μία μαρτυρία τῆς ἑλληνικῆς ταυτότητας τῶν Βυζαντινῶν. Ἄν καί χρησιμοποιοῦσαν τό κρατικό ὄνομα Ρωμαῖοι οὐδέποτε δίδαξαν τήν Αἰνειάδα τοῦ Βιργιλίου πού ἦταν τό ἔπος τῆς Παλαιᾶς Ρώμης. Δίδασκαν μετά μεγάλου σεβασμοῦ τόν Ὅμηρο καί τούς κλασικούς Ἕλληνες συγγραφεῖς. Ὁ Στῆβεν Ράνσιμαν, ἀείμνηστος πλέον Βρετανός Βυζαντινολόγος, συνήθιζε νά ὑπογραμμίζει ὅτι: «Ἡ Ἄννα Κομνηνή δέν ἐξηγεῖ ποτέ τά σημεῖα, τά ὁποῖα ἀντιγράφει αὐτούσια ἀπό τόν Ὅμηρο. Ὅλοι οἱ αναγνῶστες της τά γνώριζαν καθώς ὁ Ὅμηρος ἀποτελοῦσε τήν κύρια διδακτέα ὕλη στούς μαθητές τῆς αὐτοκρατορίας». Ἔτσι κατανοοῦμε καλύτερα τή φράση τοῦ Φώτη Κόντογλου, ὁ ὁποῖος ἔγραψε: «Ρωμιοσύνη εἶναι ἡ Χριστιανική Ἑλλάδα». Ἡ νεώτερη ἔννοια τοῦ Ρωμηοῦ (ἤ Ρωμιοῦ) δέν ἀρνεῖται τόν Ἑλληνισμό, ἀλλά συνδέει τήν Ὀρθοδοξία μέ τήν ἑλληνικότητα καί μᾶς θυμίζει τήν ἔνδοξη βυζαντινή κληρονομιά μας.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

(1).Ἑλένη Γλύκατζη Ἀρβελέρ, Γιατί τό Βυζἀντιο, ἐκδ. Ἑλληνικά Γράμματα, Ἀθήνα 2009, σελ. 163.

(2). Πάρι Γουναρίδη, Γένος Ρωμαίων: Βυζαντινές καί Νεοελληνικές Έρμηνεῖες, Ἵδρυμα Γουλανδρῆ-Χόρν, Ἀθήνα 1984, σελ 13.

(3) Ἑλληνική Πατρολογία Migne, τόμος 101, στήλη 948, ἔκδ. Κέντρου Πατερικῶν Ἐκδόσεων, Ἀθῆναι 1991.

(4). Ἡ νεοελληνική ἀπόδοση δημοσιεύεται στο βιβλίο τοῦ Ἰωάννου Σαρσάκη: Ἰωάννης Βατάτζης-ὁ Ἅγιος Αὐτοκράτορας τοῦ Βυζαντίου, ἐκδόσεις Ὀρθόδοξος Κυψέλη, Θεσσαλονίκη 2008, σελ. 85-88. Τό πρωτότυπο κείμενο δημοσιεύεται στόν τόμο τοῦ Ἀποστόλου Βακαλοπούλου: Πηγές Ἱστορίας τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ, Α΄ τόμος, Θεσσαλονίκη 1965, σελ. 50-53.

(5). Ἡ ἀπάντηση δημοσιεύθηκε στό περιοδικό ECHOS D’ ORΙENT, τόμος 29, Παρίσι 1930, σελ. 449-458.




external image images?q=tbn:ANd9GcS7y3Es-jz6qQlOPEJQxNHNszM-VGcDH8sNhDpQQ1zCLFF1gs0e


Ο ΠΡΩΗΝ ΣΥΝΔΙΚΑΛ(Η) ΣΤΗΣ... ΠΟΥ ΕΙΡΩΝΕΥΕΤΑΙ ΣΤΙΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΡΕΜΑΣΕ...ΠΡΟΓΟΥΛΙΑ.. ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟΙ ΑΡΡΙΒΙΣΤΕΣ ΜΑΣ ΕΦΕΡΑΝ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ...

ΝΟΝΟΣ



MΗΤΡ. ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ,ΙΕΡΟΘΕΟΣ ( ΜΟΡΦΗ, ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΣΑ ΟΤΑΝ ΕΚΑΝΑ ΝΑΥΠΑΚΤΟ)-ΝΟΝΟΣ

Όχι σε ηγέτες που μας παραμυθιάζουν


Παρακολουθούμε ό­λοι τις συ­ζη­τή­σεις για την πέ­μπτη δό­ση του δα­νεί­ου που θέ­λου­με να ει­σπρά­ξου­με α­πό την Τρό­ϊ­κα, προ­κει­μέ­νου να μη κα­ταρ­ρεύ­ση η οι­κο­νο­μί­α της Πα­τρί­δας μας. Κατ’ αρχάς, παρατηρούμε ευ­χά­ρι­στα ό­τι ό­λοι μι­λούν για την Πα­τρί­δα και την σωτηρία της, μια έν­νοια που τον τε­λευ­ταί­ο και­ρό εί­χε α­το­νί­σει χά­ριν της πα­γκο­σμιο­ποί­η­σης και των α­γα­θών της. Χωρίς να παραμελούμε την οικουμενικότητα, δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε την αξία της Πατρίδος.
Έπειτα, τα σχε­τι­κά με την πέ­μπτη δό­ση του δα­νεί­ου μου υ­πεν­θύ­μι­σαν τη δό­ση του «ναρ­κω­τι­κού» που α­να­μέ­νει με πο­λύ με­γά­λη ε­πι­θυ­μί­α ο ε­ξαρ­τη­μέ­νος, την ο­ποί­α δό­ση πρέ­πει να λαμ­βά­νει κα­τά δια­στή­μα­τα για να μήν εμ­φα­νι­σθούν τα συ­μπτώ­μα­τα της στέ­ρη­σης, αλ­λά αυ­τό τον α­φή­νει μέ­σα στόν κλοι­ό της δου­λεί­ας. Ο κα­θη­γη­τής Α­ντώ­νιος Κου­τσε­λί­νης δί­νο­ντας τον ο­ρι­σμό της ε­ξάρ­τη­σης γρά­φει ό­τι ως ε­ξάρ­τη­ση «νο­εί­ται μια κα­τά­στα­ση ψυ­χι­κή ή και φυ­σι­κή («σω­μα­τι­κή») που εμ­φα­νί­ζε­ται ως α­πο­τέ­λε­σμα της ε­πί­δρα­σης ε­νός φαρ­μά­κου σ’ έ­να ζω­ντα­νό ορ­γα­νι­σμό και χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται α­πό μια ποι­κι­λί­α εκ­δη­λώ­σε­ων, μέ­σα στίς ο­ποί­ες πε­ρι­λαμ­βά­νο­νται πά­ντο­τε η διά­θε­ση για την συ­νέ­χι­ση λή­ψης του φαρ­μά­κου, με σκο­πό την ε­πα­νεκ­δή­λω­ση των φαρ­μα­κο­λο­γι­κών ε­νερ­γει­ών του ή α­ντί­θε­τα την α­πο­φυ­γή δυ­σά­ρε­στων συ­μπτω­μά­των που μπο­ρεί να εκ­δη­λω­θούν, ό­ταν δεν λη­φθεί».
Δε­δο­μέ­νου ό­τι η ε­ξάρ­τη­ση εί­ναι σω­μα­τι­κή, ψυ­χο­λο­γι­κή και ι­δε­ο­λο­γι­κή, σκέ­φθη­κα ό­τι η ελ­πί­δα και η ε­πι­δί­ω­ξη της λή­ψης της πέ­μπτης δό­σης θυ­μί­ζει έ­ναν ε­ξαρ­τη­μέ­νο ορ­γα­νι­σμό, που εί­ναι ε­θι­σμέ­νος στα ψευ­δαι­σθη­σιο­γό­να-πα­ραι­σθη­σιο­γό­να «ναρ­κω­τι­κά», τα ο­ποί­α «προ­κα­λούν δια­τα­ρα­χές της α­ντί­λη­ψης του ε­πι­πέ­δου συ­νεί­δη­σης και του θυ­μι­κού». Έ­τσι, η α­να­με­νό­με­νη οι­κο­νο­μι­κή δό­ση υ­πεν­θυ­μί­ζει την κα­τά­στα­ση ε­νός λα­ού που εί­ναι ε­ξαρ­τη­μέ­νος, που έ­χει ε­θι­σθεί στο φάρ­μα­κο και ό­ταν του το παίρ­νουν α­ντι­με­τω­πί­ζει τα συ­μπτώ­μα­τα της στέ­ρη­σης. Για να θυμηθώ τον Μαρκούζε, αυτό παραπέμπει στόν «μονοδιάστατο άνθρωπο» και τη «μονοδιάστατη κοινωνία», η οποία παραθεωρεί το «ουσιώδες» του βίου που έχει σχέση με το νόημα ζωής, που δεν στηρίζεται στην πλαστικότητα των αναγκών και την δουλοπρέπεια.
Τα ε­ρω­τή­μα­τα εί­ναι πολ­λά: τό­σα χρό­νια, λοι­πόν, ως λα­ός και ως κοι­νω­νί­α έ­χου­με υ­πο­στεί ε­ξάρ­τη­ση σε τέ­τοι­ες ανούσιες «ου­σί­ες» που προ­κα­λούν ψευ­δαι­σθή­σεις και χρεια­ζό­μα­στε αλ­λε­πάλ­λη­λες δό­σεις; Και θα πε­ρι­μέ­νου­με πά­ντο­τε α­πό τους πα­γκό­σμιους ε­μπό­ρους των «ναρ­κω­τι­κών ου­σι­ών» να μας δί­νουν τις δό­σεις για να μήν υ­πο­στού­με τις συ­νέ­πει­ες της στέ­ρη­σης; Το πρό­βλη­μα εί­ναι οι δό­σεις ή η α­πε­ξάρ­τη­ση και η θε­ρα­πεί­α α­πό την α­να­ζή­τη­ση ψευ­δαι­σθή­σε­ων, πα­ραι­σθή­σε­ων μι­άς ευ­τυ­χι­σμέ­νης ζω­ής; Τε­λι­κά, χρεια­ζό­μα­στε «ευ­τυ­χί­α ή ε­λευ­θε­ρί­α»;
Βλέ­πω την α­ντί­δρα­ση των «α­γα­να­κτι­σμέ­νων», αλ­λά και «ε­ξα­γρι­ω­μέ­νων» πο­λι­τών και δεν θέ­λω να την ερ­μη­νεύ­σω μέ­σα α­πό την δια­δι­κα­σί­α της στέ­ρη­σης, αλ­λά μέ­σα α­πό την δια­δι­κα­σί­α της ε­λευ­θέ­ρω­σης α­πό ποι­κί­λες ε­ξαρ­τή­σεις που μας ε­πι­βάλ­λουν ξέ­να και ντό­πια οι­κο­νο­μι­κά κέ­ντρα συμ­φε­ρό­ντων και ποι­κι­λό­μορ­φοι μη­χα­νι­σμοί. Νο­μί­ζω ό­τι α­να­ζη­τεί­ται η ε­λευ­θε­ρί­α α­πό τον φαύ­λο κύ­κλο του ψεύ­δους, των υ­πο­σχέ­σε­ων μι­άς ευ­τυ­χι­σμέ­νης ζω­ής, που και αυτή δεν έρχεται. Έ­χει κου­ρα­σθεί ο κόσμος α­πό την α­πό­κρυ­ψη της α­λή­θειας που γί­νε­ται α­πό αυ­τούς που έ­πρε­πε να ε­νη­με­ρώ­νουν πλή­ρως τον λα­ό, αλλά και από την ανεργία και την στέρηση των αναγκαίων για την βιολογική ζωή.
Πάσχει, όμως, και η κοινωνία μας. Η δια­φθο­ρά έ­γι­νε μέ­ρος του κοι­νω­νι­κού και οι­κο­νο­μι­κού συ­στή­μα­τος και δεν φαί­νε­ται ελ­πί­δα δι­όρ­θω­σης. Γνω­ρί­ζω ό­τι στο μέ­σον της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης δεν γί­νο­νται οι­κο­νο­μι­κοί έ­λεγ­χοι, οι ο­ποί­οι έ­χουν δια­τα­χθεί προ πολ­λών ε­τών, δεν κα­τα­βάλ­λο­νται ο­φει­λό­με­να-πρό­στι­μα στο Κρά­τος, μη­νύ­ο­νται στα δι­κα­στή­ρια έ­ντι­μοι υ­πάλ­λη­λοι που τόλ­μη­σαν να α­πο­δώ­σουν ευ­θύ­νες, ε­νώ άλ­λοι υ­πάλ­λη­λοι που έ­κα­ναν τα πά­ντα να μήν ε­πι­στρα­φεί στο Κρά­τος ΦΠΑ ε­πι­βρα­βεύ­ω­νται με θέ­σεις για να ει­σπρά­ξουν τους φό­ρους α­πό τον λα­ό! Ζού­με σε μια κοι­νω­νί­α που κο­λυ­μπά­ει στο ψέ­μα και την υ­πο­κρι­σί­α. Τι­μω­ρού­νται α­πλοί πο­λί­τες που ο­φεί­λουν ε­λά­χι­στα πο­σά και πα­ρα­μέ­νουν α­τι­μώ­ρη­τοι και ε­λεύ­θε­ροι ό­σοι υ­πήρ­ξαν αι­τί­α να δα­πα­νη­θεί το δη­μό­σιο χρή­μα. Α­πό την άλ­λη πλευ­ρά με­ρι­κοί πο­λι­τι­κοί σκέ­πτο­νται α­κό­μη το πο­λι­τι­κό κό­στος. Ε­δώ κα­ταρ­ρέ­ει ο οι­κο­νο­μι­κός και κο­νω­νι­κός ι­στός της Πα­τρί­δας μας και α­κό­μη οι πο­λί­τες υ­πο­λο­γί­ζο­νται ως ψή­φοι.
Σκέ­πτο­μαι, ό­μως, με α­πλό­τη­τα και, εν­δε­χο­μέ­νως, με α­φέ­λεια: Για­τί η υ­πεύ­θυ­νη κυ­βέρ­νη­ση δεν κα­λεί σε συ­να­γερ­μό ό­σους γνω­ρί­ζουν την οι­κο­νο­μι­κή κα­τά­στα­ση της χώ­ρας, δη­λα­δή τους πρώ­ην πρω­θυ­πουρ­γούς, τους πρώ­ην υ­πουρ­γούς Οι­κο­νο­μι­κών, τους πρώ­ην δι­ευ­θυ­ντές τρα­πε­ζών, τους ει­δή­μο­νες κα­θη­γη­τές, ε­πι­τυ­χη­μέ­νους ε­παγ­γελ­μα­τί­ες κλπ., ώ­στε να βρε­θεί δι­έ­ξο­δος α­πό την κρί­ση με γνώ­ση, α­πο­φα­σι­στι­κό­τη­τα, δι­καιο­σύ­νη και ρε­α­λι­σμό; Στην πε­ρί­πτω­ση του πο­λέ­μου γί­νο­νται ε­πι­στρα­τεύ­σεις ό­σων μπο­ρούν να φέ­ρουν ό­πλα. Στην δι­κή μας πε­ρί­πτω­ση δεν πρέ­πει να γί­νει το ί­διο;
Ε­πει­δή άρ­χι­σα το άρ­θρο αυ­τό με το πα­ρά­δειγ­μα του ε­ξαρ­τη­μέ­νου στίς ε­ξαρ­τη­σιο­γό­νες ου­σί­ες μπο­ρώ να το κλεί­σω με την σκέ­ψη ό­τι η ε­ξάρ­τη­ση δεν α­ντι­με­τω­πί­ζε­ται με δό­σεις, αλ­λά με μέ­τρα κα­τα­στο­λής που πρέ­πει να λη­φθούν ε­να­ντί­ον των ε­μπό­ρων των «ναρ­κω­τι­κών», που αφιονίζουν τον λαό με στόχους ευημερίας, με τη συ­νε­χή θε­ρα­πεί­α α­πε­ξάρ­τη­σης των ε­ξαρ­τη­μέ­νων από πλαστικές και ψεύτι­κες ανάγκες και με τον α­γώ­να για δικαιοσύνη και κοι­νω­νι­κή ε­πα­νέ­ντα­ξή τους, δηλαδή την δημιουργία μιάς κοινωνίας που στηρίζεται στην αλήθεια, την ελευ­θερία και την δικαιοσύνη. Και, κυ­ρί­ως, α­παι­τεί­ται προ­σπά­θεια α­πο­μά­κρυν­σης ό­λων α­πό ποι­κι­λό­μορ­φες πα­ραι­σθή­σεις και ψευ­δαι­σθή­σεις, έ­στω και αν αυ­τό κο­στί­ζει.
Πά­ντως, σή­με­ρα υ­πάρ­χει α­γω­νί­α στόν λα­ό, ό­χι μό­νον α­πό τις ε­πι­πτώ­σεις της κρί­σης, αλ­λά και α­πό την α­πό­κρυ­ψη της α­λή­θειας. Άν κάποιος παρακολουθεί όλες τις δηλώσεις των πολιτικών και τις καταγράφει ισχυρώς στην μνήμη του, θα διαπιστώσει ότι πάσχουν από αλήθεια, γιατί λέγονται εντελώς αντίθετα πράγματα σε διαφορετικές χρονικές στιγμές. Γι’ αυτόσήμερα χρειά­ζο­νται η­γέ­τες που με θάρ­ρος να λένε την α­λή­θεια στόν λα­ό και όχι να τον παραμυθιάζουν και να τον εμπαίζουν, να προ­τεί­νουν λύ­σεις με ε­ντι­μό­τη­τα και να α­ντι­με­τω­πί­σουν με γεν­ναι­ό­τη­τα τα θέ­μα­τα που συν­δέ­ο­νται με την κρί­ση. Ι­σχύ­ει και ε­δώ το ρη­τό: «η α­λή­θεια με­γά­λη και ι­σχυ­ρο­τέ­ρα πα­ρά πά­ντα» (Α’ Έσ­δρα, δ’, 35).–




Το “colpo grοsso” θα γίνει στην Ισπανία – εμείς είμαστε απλά το “πειραματικό μοντέλο”

Αναρτήθηκε από τον/την olympiada στο Ιουνίου 28, 2011
Από τον Φιλοκτήτη
Η Ισπανία μέχρι στιγμής έχει δεχθεί μόνο “προειδοποιητικά πυρά” από τις αγορές για την οικονομική της κατάσταση, αλλά προς το παρόν δεν δέχεται “διασταυρωμένα πυρά” όπως εμείς. Έφαγαν υποβαθμίσεις από τους “οίκους αξιολόγησης” αλλά προς το παρόν οι καρχαρίες δεν τους έχουν κυκλώσει. Η ισπανική οικονομία έχει μέγεθος πάνω από τέσσερις φορές μεγαλύτερο από την ελληνική και το κανόνι της θα έχει πολύ σοβαρότερες επιπτώσεις από το αντίστοιχο ελληνικό.
Μέχρι πρόσφατα η Ισπανία ήταν το ευρωπαϊκό θαύμα από πλευράς ανάπτυξης. Έχοντας επισκεφθεί τη χώρα αρκετές φορές μπορώ να σας εξομολογηθώ ότι ένιωσα πολλές φορές ζήλια απέναντι στους Ισπανούς που εκμεταλλεύθηκαν στο έπακρο “τα ευρωπαϊκά κονδύλια”.
Τα τελευταία χρόνια έχτισαν, έχτισαν, έχτισαν… Φαινομενικά υπήρχε σχέδιο, τα έργα όντως έγιναν αλλά μάλλον δεν αποδίδουν!
Από που να πρωταρχίσει κανείς: έκαναν 5000 χιλιόμετρα νέων αυτοκινητόδρομων, έβαλαν τρένα υψηλών ταχυτήτων που πιάνουν 300+ km/h, έχτισαν νέες συγκροτήματα κατοικιών (πόλεις ολόκληρες) για να τα πουλήσουν σε ξένους και έκαναν μπόλικη πράσινη ανάπτυξη (φωτοβολταικά, ανεμογεννήτριες στο φουλ!)
Το τελευταίο διάστημα όμως φαίνεται ότι “εντυπωσιακή” αναπτυξιακή πορεία της Ισπανίας ήταν μία φούσκα, αφού βασίστηκε σε λάθος βάση. Σίγουρα έχουν πολύ μεγάλη αγροτική παραγωγή και δυναμικό τουριστικό τομέα, αλλά αυτά μάλλον δεν αρκούν όταν είσαι στο ευρώ και έχεις κάνει κολιγιά με τους Γερμανούς.
Υπάρχουν επενδύσεις δισεκατομμυρίων στα αζήτητα – υπολογίζονται στα 300 δις $ τα χρέη προς τις τράπεζες (από real estate και μόνο!) τα οποία θεωρούνται πλέον τοξικά, + 70 δις δολάρια ανάλογου χρέους που θεωρείται ότι δεν έχει καταγραφεί ως τοξικό ακόμα, ενώ δεν έχουν προστεθεί στα επίσημα στοιχεία του χρέους περί τα 220 δις $ χρέους των περιφερειακών κυβερνήσεων.
Υπάρχουν πρόσφατα κατασκευασμένες πόλεις – φαντάσματα (δείτε εδώ τις φωτογραφίες), αλλά και ολοκαίνουργια αεροδρόμια που μένουν στα αζήτητα (δείτε εδώ τις φωτογραφίες).
Τα επίσημα στοιχεία του ΔΝΤ προς το παρόν δείχνουν την Ισπανία να έχει δημόσιο χρέος/ΑΕΠ γύρω στο 75%, αλλά τα νούμερα αυτά είναι σαφώς υποτιμημένα. Βλέπετε έχουν άλλες προτεραιότητες οι μαφιόζοι αυτόν τον καιρό. Αν υπολογιστούν τα τοξικά χρέη των τραπεζών και τα ανοίγματα της περιφερειακής κυβέρνησης, οι φίλοι μας οι Ισπανοί είναι σε κατάσταση ανάλογη με εμάς από πλευράς δεικτών – αλλά η μαύρη τρύπα τους είναι πολλαπλάσια σαν απόλυτο μέγεθος.
Τα ερωτήματα που έρχονται αβίαστα είναι τα εξής:
Γίνεται να κάνεις “ανάπτυξη” και να είσαι έτοιμος να φαλιρίσεις;
Πως δεν γίνεται. Το αποδεικνύουν οι Ισπανοί και οι Ιρλανδοί. Δεν αρκεί να κάνεις αυξανόμενους τζίρους σαν οικονομία – δηλαδή να έχεις αναπτυσσόμενο ΑΕΠ. Πρέπει να μπορείς να παράγεις και βιομηχανικά προϊόντα που να έχουν ζήτηση τόσο στο εξωτερικό, όσο και στο εσωτερικό. Καλά τα αγγουράκια και οι ντομάτες, αλλά δεν βοηθάνε σε ένα περιβάλλον όπου το διεθνές εμπόριο είναι ασύδοτο. Ομοίως και ο τουρισμός είναι καλός σαν βοηθητικό έσοδο, αλλά πάντοτε πρέπει να θυμόμαστε ότι παραλίες, βουνά και λαγκάδια υπάρχουν σε όλο τον κόσμο – έστω και αν δεν είναι τόσο όμορφα όσο τα δικά μας. Επίσης και το real estate ή τα μεγάλα δημόσια έργα δεν πρέπει να γιγαντωθούν σαν δραστηριότητες σε ένα κράτος. Πόσα σπίτια θα κατασκευαστούν πουληθούν σε ξένους και ντόπιους χωρίς να κορεστεί η αγορά και χωρίς να λάβουμε υπόψη τον ανταγωνισμό; Αν κάνουμε δρόμους και αεροδρόμια χωρίς να υπάρχει πραγματική αναπτυξιακή ανάγκη, μήπως απλά παίζουμε το παιχνίδι των τραπεζιτών και των εργολάβων;
Έστω πχ ότι ξεκινάμε να κάνουμε μια γέφυρα που να ενώνει τον Πειραιά με το Ηράκλειο, γιατί δήθεν ήταν όνειρο του Κ.Φούφουτου. Μιλάμε για καταπληκτικό έργο που θα δώσει μπόλικη δουλειά σε Έλληνες, μετανάστες και λαθρομετανάστες και που θα τονώσει το ΑΕΠ μας για δεκαετίες. Δανειζόμαστε, δανειζόμαστε και το φτιάχνουμε! Λέτε να αποσβέσει ποτέ τα χρήματα που δώσαμε; Όποιος κάνει έργα για τα ίδια τα έργα στο τέλος την πατάει. Σας θυμίζουν κάτι τα Ολυμπιακά ακίνητα ή γέφυρα του Ρίο-Αντίρριο;
Δείτε οπωσδήποτε την εξομολόγηση ενός οικονομικού δολοφόνου και διαβάστε το αντίστοιχο βιβλίο του J Perkins. Εκεί θα καταλάβετε ότι η “ανάπτυξη” οδηγεί και στη χρεοκοπία – είναι παλιό και δοκιμασμένο κόλπο.
http://www.youtube.com/watch?v=_4bzq8RB8Pg
Τι πρέπει να κάνει κάποιο κράτος για να παλέψει τη σημερινή κατάσταση ως έχει;
Δείτε τι κάνει πχ η Γερμανία. Αναπτύσσει υψηλή τεχνολογία και την ενσωματώνει σε καινοτομικά προϊόντα υψηλής ποιότητας – τα οποία δεν αντιγράφονται ούτε αντικαθίστανται εύκολα. Αγγουράκια παράγει η Ισπανία, η Ιταλία, η Ελλαδίτσα, η Αίγυπτος το Μαρόκο κα – BMW και VW όμως παράγουν μόνο οι Γερμανοί. Αν αποδεχτούμε το σημερινό καθεστώς του ελεύθερου εμπορίου – τότε είναι η μόνες λύσεις είναι η ανάπτυξη υψηλής τεχνολογίας και αντίστοιχων βιομηχανικών προϊόντων, αλλά και η παραγωγή στρατηγικών πόρων (πετρέλαιο, σπάνια ορυκτά) αν αυτό είναι δυνατό. Οι υπόλοιπες οικονομικές δραστηριότητες μπορούν να λειτουργήσουν υποστηρικτικά και μόνο.
Αν η Ισπανία είναι σε ανάλογη κατάσταση με εμάς, αλλά η πτώση της θα κάνει πολύ μεγαλύτερο μπαμ, τότε γιατί ασχολούνται πρώτα με εμάς;
Έλα ντε! Προφανώς το μικρότερο μέγεθός της οικονομίας μας είναι ότι πρέπει ώστε να λειτουργήσει ως πρόβα generale για την τελική λύση που σχεδιάζουν οι “αγορές” και οι “επενδυτές”. Δυστυχώς μπαίνουμε πρώτοι “στο σφαγείο” και ακολουθεί και ο υπόλοιπος ευρωπαϊκός νότος. Τουλάχιστο έτσι φαίνεται να είναι το σχέδιο.
Θα πετύχει το σχέδιο των “αγορών”;
Το βλέπω δύσκολο γιατί τους έχουμε πάρει χαμπάρι και έχουν βάλει υπερβολικά φιλόδοξους στόχους. Αυτά που προσπαθούν να περάσουν γίνονται μόνο με κανονικό πόλεμο. Το προσπάθησαν δύο φορές οι Γερμανοί (με τις “αγορές” στο παρασκήνιο) τον προηγούμενο αιώνα και απέτυχαν ακόμα και με τα όπλα. Με χαρτάκια και υπογραφούλες κάποιων λαμόγιων το βλέπω δύσκολο να κατακτούν ολόκληρες χώρες – αν το πετύχουν θα είναι παγκόσμια πρωτοτυπία. Όσο αφορά την Ελλάδα τα πράγματα είναι πλέον μονόδρομος. Μέχρι να το πάρουμε απόφαση να πετάξουμε τους ελεγκτές της Τρόικα σε κάποιο πηγάδι στον εθνικό κήπο (όπως έκαναν πχ οι Σπαρτιάτες στους αγγελιαφόρους των Περσών που ζητούσαν “γη και ύδωρ” ως ένδειξη υποταγής), θα περάσουμε ένα χρονικό διάστημα κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες. Θέλω να ελπίζω ότι δεν θα περιμένουμε για πολύ ακόμα… Μετά βλέπουμε τι θα κάνουμε – στο κάτω κάτω ας αποφασίσει ο ίδιος ο λαός.
Υπάρχουμε σαν εθνική οντότητα πολύ περισσότερα από 3000 χρόνια. Στην ΕΕ είμαστε μόλις 30 χρόνια. Υπήρχαμε πριν από την “Ευρώπη” και θα υπάρχουμε και μετά από αυτή!

GAKO

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΤΑΚΗΣ ΣΠΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΗΜΟΣ. ΤΗΣ ΝΕΤ , ΣΤΟ AIXMI.GR


Πληρώνουμε όλοι τις αμαρτίες της κυβέρνησης


Ποτέ άλλοτε στη σύγχρονη ιστορία της, η Ελλάδα δεν ήταν καθημερινά πρωτοσέλιδο στον παγκόσμιο Τύπο, έντυπο και ηλεκτρονικό. Ολόκληρος ο πλανήτης παρακολουθεί καρέ- καρέ τις αγωνιώδεις προσπάθειες να διασωθεί η χώρα από την κατάρρευση. Ο λόγος είναι προφανής. Μια ελληνική χρεοκοπία, είναι σε θέση να προκαλέσει πρωτοφανές ντόμινο και να συμπαρασύρει μαζί της στην άβυσσο και άλλα κράτη, με ανεξέλεγκτες συνέπειες στην παγκόσμια οικονομία!
Η αλήθεια είναι πως τα περισσότερα δημοσιεύματα είναι απαισιόδοξα για την εξέλιξη του προβλήματος, καθώς είτε θεωρούν αδύνατη τη λύση της εξίσωσης του ελληνικού χρέους, είτε προεξοφλούν την αδυναμία του πολιτικού της προσωπικού να διαχειριστεί αποτελεσματικά τη κρίση. Ούτως ή άλλως τα δείγματα γραφής της κυβέρνησης έως τώρα, είναι από αρνητικά έως απογοητευτικά.
Κάποιοι, όμως, όπως για παράδειγμα το BBC, πάνε ένα βήμα παρακάτω θεωρώντας πως και η ελληνική κοινωνία ίσως να μην θέλει τη διάσωση της χώρας. «… Χωρίς νέα μέτρα λιτότητας με αντάλλαγμα ένα νέο πακέτο διάσωσης, η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει. Ωστόσο πολλοί Έλληνες φαίνεται ότι προτιμούν αυτήν την επιλογή, αντί της λιτότητας», έγραφε τις προάλλες στις ηλεκτρονικές σελίδες του το Βρετανικό δίκτυο.
Και, ίσως, δεν έχουν άδικο οι συντάκτες του κειμένου. Περισσότεροι από εκατό χιλιάδες πολίτες έχουν ανταποκριθεί ήδη στο κάλεσμα των Αγανακτισμένων και έχουν «ψηφίσει» στις κάλπες που έχουν στηθεί στην πλατεία Συντάγματος, την κατάργηση του Μνημονίου και την έξοδο της χώρας μας από το ΔΝΤ, θεωρώντας τη χρεοκοπία ως την προσφορότερη λύση.
Είναι γεγονός πως με τη βοήθεια των ΜΜΕ (κυρίως της τηλεόρασης), έχει ήδη επέλθει ο διαχωρισμός σε καλούς και κακούς. Σε πατριώτες και σε ενδοτικούς. Οι πατριώτες που ζητούν «λαϊκό ξεσηκωμό», όπως είχε πει ο Μίκης Θεοδωράκης, προτείνοντας μάλιστα (προκειμένου να σωθεί η πατρίδα), «να μαζευτούμε 2 εκατομμύρια Έλληνες και να φυσήξουμε για να φύγουν από εδώ οι τροϊκανοί». Ή αλλιώς «αέρα, αέρα να φύγει η χολέρα», όπως του αντιπρότειναν εν χορώ οι αγανακτισμένοι.
Η αλήθεια είναι πως μια τέτοια λύση θα ήταν οδυνηρή, καθώς μας γυρίζει στη δεκαετία του ‘60, οικονομικά, κοινωνικά, αλλά και πολιτικά. Όμως, έτσι ξεμπερδεύουμε μια και καλή, με όσους προσχηματικά, θέλουν να μας σώσουν. Υπάρχει, βέβαια, μια λεπτομέρεια… Αν επιλέξουμε να μην ανταποκριθούμε στους επαχθείς όρους που μας επιβάλουν οι δανειστές μας, θα επιβάλουμε οι ίδιοι στους εαυτούς μας, εκατό φορές επαχθέστερους. Θα είναι επιλογή αυτομαστιγώματος. Είναι γνωστή, άλλωστε, η παροιμία με τον σκορπιό και τον βάτραχο. Αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων!
ΥΓ. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως το Μνημόνιο Νο2 (ή αλλιώς Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα) θα σαρώσει, κυριολεκτικά και μεταφορικά, ό,τι απέμεινε όρθιο από το Μνημόνιο Νο1. Είναι κοινωνικά ανάλγητο, παράλογα άδικο, αναποτελεσματικό και πιθανότατα ανεφάρμοστο! Όμως, το περιεχόμενο του είναι αποκλειστικά ελληνικής έμπνευσης και αποτυπώνει όλες τις αμαρτίες της κυβέρνησης. Τις παλινωδίες, την αναβλητικότητα, τους ερασιτεχνισμούς, τις παραλείψεις, την πολυφωνία, την αναποτελεσματικότητα. Ακριβώς αυτά πληρώνουμε σήμερα.
NONOS

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΥΡΟΥ, ΔΩΡΟΘΕΟΣ (ΑΠΟ AIXMI.GR)



Απλώσαμε τα πόδια μας σε δανεικά στρώματα


«Τον πλούτο δεν έδωκες ποτέ σε μένα
τον ολοένα ερημούμενο από τις φυλές των Ηπείρων»,
διαβάζουμε στο «Άξιον Εστί» του Ελύτη, του αχθοφόρου της Ελληνικής παράδοσης ποιητή του Αιγαίου, του διαχρονικού Έλληνα, που «άλλα πλούτη δεν είδε, κι άλλα πλούτη δεν άκουσε, παρά βρύσες κρύες να τρέχουν»!…
Πρόκειται, γι’ αυτό, που σε άλλο σημείο ονομάζει «αρχαία πείνα», για το θέμα της πενίας της Ελλάδας και των κατοίκων της, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα…
Το θέμα αυτό έχει βρει την κλασική του διατύπωση και διαπίστωση στην Ιστορία του Ηροδότου.
Συγκεκριμένα, πριν επιτεθεί ο Ξέρξης στην Ελλάδα, ζήτησε από τον εξόριστο Σπαρτιάτη βασιλιά Δημάρατο, που είχε καταφύγει στην αυλή του, πληροφορίες για το χαρακτήρα, τη νοοτροπία και τον τρόπο ζωής των Ελλήνων. Μεταξύ άλλων, ο Δημάρατος του είπε ότι «η φτώχεια ήταν πάντα σύντροφος στην Ελλάδα, ενώ η αρετή των Ελλήνων είναι συνδυασμός σοφίας και νόμου! Μ’ αυτή την αρετή η Ελλάδα πολεμάει ταυτόχρονα και τη φτώχεια και το δεσποτισμό».
Έτσι φορτίστηκε περισσότερο η αντίθεση Ελλήνων και Περσών: Από τη μια η πενία και η «νόμω αρετή» των Ελλήνων, κι από την άλλη η «ύβρις», η αλαζονία, των πλούσιων Περσών, και εκδηλώθηκε με την, κομβικής σημασίας για τον παγκόσμιο πολιτισμό, εποποιΐα των Περσικών πολέμων…
Παρά ταύτα, τα τελευταία χρόνια, κυρίως, και ως άτομα και ως Κράτος, κλείσαμε τα μάτια μας σ’ αυτή τη διαχρονική διαπίστωση και θελήσαμε να γίνουμε πλούσιοι, χωρίς να είμαστε και χωρίς αντικειμενικά να το μπορούμε… Απλώσαμε τα πόδια μας σε δανεικά στρώματα, και τώρα «παγώνουμε», επειδή μας τα πήρανε!
Αφού, βέβαια, πρώτα «παγώσαμε» ψυχικά, «στεγνώσαμε» πνευματικά, «αφυδατωθήκαμε» συναισθηματικά, παρασυρθήκαμε από τις Σειρήνες του εύκολου, ακοπίαστου και γρήγορου πλουτισμού, «οξειδωθήκαμε στη νοτιά των ανθρώπων», αλλοτριωθήκαμε από το αίσθημα της κοινωνικής ευθύνης και μεταβληθήκαμε σε καταναλωτικές μονάδες, απεμπολώντας στο όνομα ενός ψευδεπίγραφου και νόθου εκσυγχρονισμού αξίες και συνήθειες, που σμίλεψαν την εθνική μας ταυτότητα και ιδιαιτερότητά μας.
Η πατρίδα μας, πάντως, έχει γνωρίσει και χειρότερες κρίσεις, όπως αυτή του 1897, ένα ακριβώς χρόνο μετά τη διεξαγωγή των πρώτων, στη νεώτερη ιστορία, Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα.
Ήταν τότε, που μετά το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Χαρίλαου Τρικούπη, την ταπεινωτική ήττα του επισυμβάντος Ελληνοτουρκικού πολέμου, επιβλήθηκε στην Ελλάδα καθεστώς Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου.
Τότε, όμως, το ταπεινωμένο έθνος δεν πτοήθηκε, ανασύνταξε τις δυνάμεις του, ενεργοποίησε τις δυνατότητές του, επιστράτευσε το ανθρώπινο δυναμικό του και, ύστερα από 15 χρόνια, διπλασιάστηκε με τους νικηφόρους Βαλκανικούς πολέμους και «αγκυροβόλησε» στο λιμάνι της Βασιλεύουσας Πόλης…
Ήταν τότε, που πραγματοποιήθηκε η «προφητεία» του Παλαμά για την Ελλάδα:
«και μην έχοντας πιο κάτου άλλο σκαλί
να κατρακυλήσεις πιο βαθιά
στου Κακού τη σκάλα,
για τ’ ανέβασμα ξανά που σε καλεί
θα αιστανθείς να σου φυτρώσουν, ω χαρά!
τα φτερά,
τα φτερά τα πρωτινά σου τα μεγάλα!»
Κάθε κρίση, βεβαίως, έχει τις δικές της ιδιομορφίες, τις δικές της γενεσιουργές αιτίες… Αναγκαία, όμως, και επαρκής συνθήκη για το «ανέβασμα» είναι να «φυτρώσουν τα φτερά τα πρωτινά», η επανασύνδεση με τα ζώπυρα της ελληνικής στάσης ζωής, η επιστροφή στις ζείδωρες πηγές της Ελληνορθόδοξης παράδοσής μας, της λεβεντιάς, του φιλότιμου και της κοινωνικής αλληλεγγύης.
Οι κινητοποιήσεις των αγανακτισμένων, που γεμίζουν ειρηνικά τις πλατείες, το ακηδεμόνευτο αυτό και εν πολλοίς ετερόκλητο πλήθος, που δικαιολογημένα αγανακτεί κατά των επιβαλλόμενων – αμφίβολης, δυστυχώς, αποτελεσματικότητας – άδικων, σκληρών, κοινωνικά ανάλγητων και ουσιαστικά απάνθρωπων μέτρων λιτότητος, δείχνουν ότι κάτι αλλάζει στη ναρκωμένη ελληνική κοινωνία των τελευταίων δεκαετιών.
Αυτή η ελπίδα, όμως, θα γίνει βεβαιότητα και η αλλαγή πραγματικότητα, αν η αγανάκτηση στραφεί κυρίως και πρωτίστως ενάντια σ’ εκείνες τις νοοτροπίες, τις επιλογές και τις πρακτικές, που οδήγησαν στην πατρίδα μας στο τελευταίο σκαλί και για τις οποίες όλοι είμαστε συνυπεύθυνοι, αφού με τη σιωπή, την ανοχή ή και τη σύμπραξή μας ανοίξαμε την Κερκόπορτα της σημερινής οικονομικής και πνευματικής άλωσης του Ελληνισμού.



NONOS


15/06/2011

«Πρέπει να φύγει»!..


external image 000rizos.jpg


ΚΑΙ στις πιο σκληρές αντιπολιτευτικές μέρες, εμείς οι δημοσιογραφικοί αντίπαλοι του Γ. Παπανδρέου δεν διανοηθήκαμε να γράψουμε τόσο σκληρό άρθρο…

…Όπως αυτό που φιλοξένησε η σοσιαλ–αριστερή «Ελευθεροτυπία» (Στάθης) και από το οποίο αποσπούμε τα κυριότερα σημεία του. Απολαύστε το…

*

«…Ο Παπανδρέου πρέπει να φύγει.

Πρέπει να φύγει, είναι παράνομος. Επέβαλε το Μνημόνιο με κοινοβουλευτικό πραξικόπημα και τώρα πάει να κάνει το ίδιο με το “Μεσοπρόθεσμο”…

»…Πρέπει να φύγει, είναι ψεύτης. Είπε ψέματα στον Ελληνικό Λαό, ότι “υπάρχουν τα λεφτά”, για να υφαρπάξει την εξουσία…

»…Πρέπει να φύγει, είναι συκοφάντης. Διέσυρε τους Ελληνες διεθνώς ότι είναι “τεμπέληδες και άχρηστοι” και συνεχίζει να το κάνει…».

ΚΑΙ συνεχίζει:

«…Ο Παπανδρέου πρέπει να φύγει, είναι ανδρείκελο. Εφερε στη χώρα Διευθυντήριο την Τρόικα και την κατέστησε φόρου υποτελή στους Τοκοφλύφους εσαεί.

Πρέπει να φύγει, είναι βλαξ ή βαλτός. Μετέτρεψε το πρόβλημα δανεισμού της χώρας σε κρίση χρέους που απειλεί την ίδια της την υπόσταση και το αυτεξούσιον…

»Πρέπει να φύγει, είναι ανάλγητος, έφαγε τις συντάξεις, διέλυσε το Ασφαλιστικό, δημιούργησε τη γενιά των 500 ευρώ, χαράτσωσε, ξαναχαράτσωσε και εξακολουθεί να χαρατσώνει τον λαό, νέκρωσε την αγορά…

*

Εξάψαλμου συνέχεια…

«…Πρέπει να φύγει, είναι ένας ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης, ανελλήνιστος, περιβεβλημένος από έναν εσμό κολλητάρια, τυχάρπαστους, απίθανους και τυχοδιώκτες.

Ο Παπανδρέου πρέπει να φύγει, δεν είναι σοβαρός. Είναι ικανός μόνον για όπενγκοβ και λοιπά καραγκιοζιλίκια...» κ.λπ. κ.λπ.


ΟΙ ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΕΣ επιθέσεις, εάν δεν είναι υπερβολικού τύπου(περίπτωση Χατζηδάκη) περνάνε ένα μήνυμα στους βολευτές ότι προσέχτε γιατί ο κόμπος ξεπέρασε το χτένι. Σας έχουμε από κοντά γιατί...αρκετά. Θεμιτότατο. Κι όποιος λέει το αντίθετο απλώς υποκρίνεται ή έχει συγγενή βολευτή. Παρένθεση: πρότεινε ο Κυρ. Μητσοτάκης περιστολή των βουλευτικών προνομίων και ξεσηκώθηκαν οι ομοιδεάτες του ΤΖΑΒΑΡΑΣ-ΠΙΠΙΛΗ, διαβάζω στον ΑΔΕΣΜΕΥΤΟ. Συνεχίζουν να προκαλούν.....

Και πάμε στους ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΥΣ. Λένε ότι είναι α΄τομα κυρίως 18-35 , ίσως 40 ετών. Αυτοί κύριοι, ηλικιακώς είναι που πρέπει να τρελλαίνονται , να εξοργίζονται. Από 1- 40 περίπου ετών που δε φταίνε σε τίποτα να πληρώνουν μέχρι τα γεράματα τα σφάλματα των πατεράδων τους και των παπούδων τους... Τον 50άρη, τον 60άρη, τον 70 άρη δεν τον κλαίω γιατί αυτός -λιγότερο ή περισσότερο- εξέθρεψε τη σημερινή κατάντια και γιατί λίγο πολύ έχει κάνει το βασικό κύκλο της ΖΩΗΣ του....

Ελα σκέψου όμως:

τον 40αρη που έχει μικρά παιδιά να μεγαλώσει και είναι σε απόγνωση.

τον 30αρη, που προσπαθεί να φύγει από την επίβλεψη των γονιών , να ανοίξει τα φτερά του, ΝΑ ΒΡΕΙ ΔΟΥΛΕΙΑ, δε θα βρίσκει και θα φύγει στην αλλοδαπή.

τον 20αρη που έχει τρικυμία εν κρανίω για την επαγγελμ. αποκατάστασή του και ξέρει ότι αν βρει δουλειά θα δουλεύει για 400 ευρώ (όταν το μέσο ενοίκιο είναι 350 ευρώ)

Και φυσικά, τις επόμενες γενιές.......

Τώρα:το θέμα είναι αν το κίνημα των ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΩΝ πετυχαίνει τίποτα.Κατ΄εμέ, μάλλον τίποτα. Δεν ιδρώνει το αυτί τους... Εξυπνα συνθήματα, παλμός, ωραία αλλά από εκεί και πέρα τι; Τα μέτρα περνάνε κανονικότατα ακόμα και τώρα που το κίνημα αριθμητικώς μεγαλώνει...άρα; το ζήτημα παραμένει σε επίπεδο δυσαρέσκειας και... μέχρι εκεί.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-ΝΟΝΟΣ




Ελεγα και χτες ότι αυτά που γίνονται με τις ληστρικές περικοπές , αν γίνονταν με δεξιά κυβέρνηση θα είχε γίνει πανικός, θα είχαν καεί -τουλάχιστο-τα Βαλκάνια....
Η Ελλάς θα είχε γίνει παρανάλωμα του πυρός, δε θα είχε μείνει τίποτα όρθιο, κυριολεκτικά.
Και δεν εννοώ, μη βιαστείς φίλε αναγνώστη, ότι με ΝΔ θα ήταν καλύτερα. Μιλώ απλώς, για τις αντιδράσεις.... Ακόμα θυμάμαι, πριν περίπου 20 χρόνια όταν ο Μητσοτάκης είχε τολμήσει να μιλήσει περί ιδιωτικοποίησης του ΟΤΕ. Κακός χαμός από τους συνδικαλίσταρους. Κι έβγαινε όλο το αντι-δεξιό μένος για την κακή Δεξιά κλπ. κλπ.
ΟΚ, ας πούμε ότι ο Μητσοτάκης είχε άδικο.
Τώρα που δε μιλάμε για 2-3 πράματα αλλά για εκατοντάδες πλέον και για ληστρικό αναίσχυντο πλιάτσικο εις βάρος του απλού πολίτη, ποιες οι αντιδράσεις; Για μένα, ελάχιστες, μικρές μπρος στα τερατουργήματα του Γιωργάκη και της παρέας του. Και δε μιλώ για τους έχοντες, τα λαμόγια κλπ. που καλώς γίνονται αλλά για το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας, τον υπαλληλάκο, τον συνταξιούχο, τον επαγγελματία, το νέο που θα ήθελε-μα δεν μπορεί- να κάνει όνειρα.......
Δύο ως τώρα οι πυλώνες αντίδρασης: οι επιθέσεις, κυρίως φραστικές σε μεμονωμένους βουλευτές και οι ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ...

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ....



«Το χρέος μας γίνεται θηριώδες, θα μας καταπιεί από την ανείσπρακτη, ΥΠΟ ΑΣΥΛΙΑ, βάρβαρη φοροδιαφυγή δεκαετιών».

Eγραφα και χτες οτι αν αυτά τα ξεπουλήματα που κάνει η σημερινή κυβέρνηση, τα έκανε δεξιά κυβέρνηση δεν θα είχε μείνει τίποτα μα τίποτα όρθιο....

Αφασία, καμία αντίδραση.
Στιγμή, όμως, για καθαρές εξηγήσεις…
Τις πταίει;
Αν και τώρα υποκριθούμε ότι δεν έχουμε απαντήσεις, θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Αδιόρθωτοι. Οι σημαδεμένοι του αιώνα. Οι γενιές που καταστρέφουν Πατρίδα αιώνων!
Εξηγούμαι. Ο εκτροχιασμός του χρέους οφείλεται κυρίως:
  1. Στο διαχρονικό (ελληνικού τύπου) σουπερσκάνδαλομίας ΕΚΤΟΣ ΟΡΙΩΝ φοροδιαφυγής. Όπου, τεράστιο χρήμα «ταξίδευε», χωρίς ποτέ στάση ελέγχουσε ξένα «τεθωρακισμένα» χρηματοκιβώτια. Επτασφράγιστης μυστικότητας.
  2. Στις, επίσης, διαχρονικέςσούπερ αγορές όπλων- σούπερ μίζες με σταθερή επίκληση τον τουρκικό ανταγωνισμό… Οι μίζες των χαμένων δις ευρώ… Που ποτέ δεν φθάνουν –λόγω παραγραφής-στο Ειδικό Δικαστήριο. «Εξοφλούνται», στην κοροϊδία των παραπομπών για εντυπώσεις… Ποτέ δίκη. Κανένας φυλακή.
Τις πταίει;
Οι ανίκανες ηγεσίες δεκαετιών χρεώνονται το χορό των «μαύρων» δις ευρώ. Αυτές, επέτρεψαν –και επιτρέπουν-στο άπληστο χρήμα να φοροδιαφεύγει. Νομίμως.
Να συμπεριφέρεται σαν υπερκυβέρνηση. Που κάνει ό,τι θέλει. Όποτε θέλει.
Δεν φοροδιαφεύγουν τα «ψίχουλα». Οι φουκαράδες. Αυτούς, τους αρπάζουν αμέσως. Αν κρύψουν έστω και δίφραγκο, τους στέλνουν και φυλακή…
Τις πταίει;
Τα διεφθαρμένα κρατικά συμβόλαια που έπαιρναν –και παίρνουν-οι ίδιοι και οι ίδιοι. Οι εθνικοί «πάμπλουτοι» του πάμπτωχουσήμερα και έκπτωτου- Έθνους μας!..
Τώρα, λοιπόν, που στεκόμαστε στην κόψη του ξυραφιού –στις σειρές αναμονής…
Ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη. Να δούμε τα μούτρα μας. Τις ευθύνες μας.
Να δούμε, καρέ-καρέ. Εξουσίες, παραεξουσίες, συνδικαλιστάδες.
Να δούμε, κομματάρχες. Κομματικά «εμιράτα». Διορισμένους κομματικούς «στρατούς» (συνήθως ΕΡΤ, ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΟΣΕ, Ολυμπιακή και άλλες ΔΕΚΟ).
Να δούμε, τη διαχρονική εισβολή ΜΟΝΟ ΔΗΜΟΣΙΟ. Το λάθος ελληνικό όνειρο, όλων των γενιών. Όλων, των οικογενειών!..
Να δούμε, το επιθετικό κομματικό ρουσφέτι που υπερπλημμύρισε το κράτος και χρεοκόπησε τα κρατικά ταμεία.
Να ανεβάσουμε στο κάδρο όλους τους υπευθύνους της σημερινής κόλασης,
Χωρίς, καμία εξαίρεση.
Αν μπορέσουμε και μετρήσουμε, έστω και με τραγική καθυστέρηση, το πόσο κακό κάναμε στη χώρα και στους εαυτούς μας…
Ίσως, ξανασυναντηθούμε με την Ελπίδα.
Αλλά, πώς να μιλήσεις για Ελπίδα…
Όταν, ούτε και σήμερα, που καίγεται η Ελλάδα…
Δεν έχει γίνει ακόμα ΕΠΙΣΗΜΟ ΑΙΤΗΜΑ στην Ευρώπη να ανοίξουν όλους τους ελληνικούς λογαριασμούς στις τράπεζες της ΕΕ και Ελβετίας που ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΕΣ να το πράξουν βάσει των ευρωπαϊκών κεκτημένων.
Ποιους ή τι φοβούνται;
Μήπως, ότι μπορεί εκεί να βρεθεί το μισό χρέος της χώρας;
Έστω, και στο παραπέντε…
Μπορούν ΝΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΟΥΝ τι σημαίνει για τους ίδιους;
Αν διαπραχθεί, ΤΕΤΟΙΟΥ ΜΕΓΕΘΟΥΣ, παράλειψη καθήκοντος που ισούται με εθνική συμφορά;

Υ.Γ. Είχε γραφτεί το άρθρο όταν πληροφορήθηκα τη δήλωση του επικεφαλής της Κομισιόν Ζοζέ Μπαρόζο.
Είπε στην Ευρωβουλή:
«Το ελληνικό χρέος οφείλεται κυρίως στην εκτεταμένη φοροδιαφυγή».
Και πρόσθεσε:
«Σε περίπτωση αιτήματος της Ελλάδας όλες οι χώρες-μέλη της ΕΕ είναι υποχρεωμένες να δώσουν όλα τα στοιχεία των ελληνικών τραπεζικών λογαριασμών».
Το πιάσατε το υπονοούμενο;

ΝΑΣΟΣ ΤΣΑΓΚΑΝΕΛΗΣ

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ

OFLIS



NONOS

Ο Νάτσο Σκόκο ξέρει αρκετά καντάρια τόπι, εννοείται. Μεγάλος παίκτης δεν είναι.
Ο Μεσι ξέρει πολλά καντάρια τόπι. Μεγάλος παίκτης δεν είναι και λέτε ό,τι θέλετε.... Α ν ήταν, θα έπαιρνε τη γεμάτη ταλέντο Αργεντινή από το χεράκι και θα την πήγαινε τουλάχιστον τελικό ΜΟΥΝΤΙΑΛ.... Δεν το έκανε... Προφανώς ελλειψη προσωπικότητας. Ο μεγάλος παίκτης πρέπει να έχει και προσωπικότητα και άντερα και να εμπνέει και...και....
Μέγας ήταν ο Ντιέγκο που πήρε μια ατάλαντη Αργεντινή το 86 και την έκανε Πρωτ. κόσμου. Πήγε στο φτωχό νότο κι έδωσε στη Νάπολι τίτλο και ΟΥΕΦΑ.
Μέγας είναι ο Ζιντάν που έκανε την επί χρόνια λούζερ Γαλλία πρω. κόσμου πρώτα κι έπειτα Ευρώπης...
Ετσι ορίζω εγώ τον μεγάλο παίκτη κι όχι μόνο από τα ...καντάρια...

Ο Νάτσο μία έπαιζε , 4 δεν έπαιζε.... Δεν είχε τα άντερα να πάρει την ομάδα από το χεράκι για το κάτι παραπάνω..... Δεν έχει στόφα ΗΓΕΤΗ. Δεν έχει καν ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ. ΟΚ, είναι πριμαντόνα, είδαμε από τον μάγκα κάποιες γκολάρες αλλά από ουσία;
Κι αν θέλω μαγικά βάζω ένα dvd του Βάσια ή του Ντιέγκο και μια χαρά.
Τον ευχαριστώ και αυτόν , μετά τον Ισμαελ για την προσφορά του αλλά μέχρι εκεί..... Και θα είμαστε περήφανοι αύριο μεθαύριο περιγράφοντας στα εγγόνια μας κάποιες γκολάρες του( ε, σκουλήκια;).
Το θέμα είναι ότι πιθανότατα -και του ξέφυγε του Αδαμίδη- τα λεφτά δεν θα επενδυθούν για παίκτη καλύτερό του. Το θεμα άρα, δεν ειναι η φυγή του Σκόκο όσο ότι δεν υπάρχει η διάθεση να χωσουν τα λεφτά για κάποιον καλύτερο....
Βγήκε κι άλλο συμπέρασμα: όταν στην ΑΕΚ ακούς ο τάδε ανανέωσε το συμβόλαιο περίμενε πώληση εντός ολίγων ημερών. Εχει ξανασυμβεί πολλάκις και πλέον μου θυμίζει Παπακωνσταντίνου που όταν ακούς δε θα γίνουν άλλες περικοπές, περίμενε να γίνουν..
Μέσα στην ελληνοποίηση που εξαγγέλθηκε κι ελπίζω να ισχύσει δε διανοούμαι ότι δε θα βρεθεί τρόπος να ξεφορτωθούμε την πολύτιμη προίκα του Βόσνιου.....



Η ελληνική λογική της ΑΕΚ


Ο Βαγγέλης Αρναούτογλου καταπιάνεται με τις μεταγραφικές κινητοποιήσεις της ΑΕΚ, σχολιάζει την προσπάθεια ελληνοποίησης του ρόστερ της και αναλύει μία προς μία τις περιπτώσεις των ελλήνων ποδοσφαιριστών που είτε θα φορούν, είτε φλερτάρουν με την κιτρινόμαυρη φανέλα, εκφράζοντας (ανάλογα την περίπτωση) τη συναίνεση ή τις ενστάσεις του.

Παπούτσι από τον τόπο σου διότι... δεν γίνεται και διαφορετικά! Η ΑΕΚ επιχειρεί να προσεγγίσει γηγενείς ποδοσφαιριστές οι οποίοι κοστίζουν φθηνά κι έχουν περιθώρια εξέλιξης.

Τα ρίσκα που θα πάρει το εφετινό καλοκαίρι δεν είναι μεγάλα αφού είναι πλέον ξεκάθαρο ότι προέχει η εξασφάλιση της βιωσιμότητας της ΠΑΕ.

Οι ποδοσφαιριστές που αποκτήθηκαν, αυτοί που είναι πολύ κοντά στην ΑΕΚ ή για τους οποίους γίνεται προσπάθεια να προστεθούν στο κιτρινόμαυρο ρόστερ, συνειδητοποιούν ότι η ευκαιρία να εκτοξεύσουν την καριέρα τους είναι πλέον μπροστά τους. Έχω προσωπική άποψη για τον κάθε έναν εξ αυτών την οποία θα μοιραστώ μαζί σας περιμένοντας και τις δικές σας τοποθετήσεις. Πάμε λοιπόν:

1. Μαουρουδής Μπουγαΐδης: Έτυχε να περάσει από τα χέρια μου ένα DVD με αγώνα της δεύτερης ομάδας του Άρη. Δεν μπορείς να πεις πολλά από ένα ματς πρωταθλήματος U-20 αλλά ήταν ξεκάθαρο ότι ο νεαρός στόπερ ξεχώριζε σαν τη μύγα μέσα στο γάλα.

Ακόμα κι αν δεν ήσουν υποψιασμένος, το μάτι σου θα κολλούσε πάνω του όταν είχε τη μπάλα στα πόδια. Αυτό που διέκρινα εγώ είναι ότι πρόκειται για αμυντικό με καλή τεχνική κατάρτιση αλλά όχι και τόσο κατάλληλα προετοιμασμένο μυϊκά.

2. Γιάννης Κοντοές: Ενδιαφέρουσα περίπτωση ο 25χρονος αμυντικός διότι έχει την ικανότητα να αγωνιστεί σε τρεις θέσεις. Μου θυμίζει αρκετά τον Γεωργέα ο οποίος είχε έλθει στην ΑΕΚ επίσης στα 25 του με τη φήμη ενός καλού στόπερ ο οποίος μπορούσε να βοηθήσει και στα άκρα. Είχε μάλιστα τη φήμη του «αντί-Νικολαΐδη».

Ξεχωρίζω στον Κοντοέ την ταχύτητά του αλλά και το duracell-παιχνίδι του. Στοιχεία που έλειψαν από τα άκρα της ΑΕΚ μέχρι ο Γεωργέας να ξεπεράσει τους τραυματισμούς του και να πάρει μπροστά ή όταν ο Καράμπελας εμφάνιζε σημάδια κόπωσης από τα διαδοχικά παιχνίδια.

3. Γιώργος Γεωργιάδης: Έχω τις ενστάσεις μου για τον συγκεκριμένο ποδοσφαιριστή. Όχι επειδή δεν τον θεωρώ ικανό παίκτη, αλλά διότι δεν διαπιστώνω σε ποιους τομείς είναι καλύτερος από τον Λεονάρντο. Νομίζω ότι ο Βραζιλιάνος έχει ποιοτικότερα στοιχεία, είναι σαφώς πιο «ψημένος» και δοκιμασμένος στο πρωτάθλημα της Σούπερ Λίγκας, ενώ στα πλέι οφ έδειξε ότι αξίζει τις ευκαιρίες του και μία θέση στο ρόστερ της ΑΕΚ, έστω και όχι ως μόνιμα βασικός.

4. Δημήτρης Ανάκογλου: Εξαιρετική περίπτωση μέσου. Στα 20 του παίζει πολύ ώριμα, δύσκολα κάνει το λάθος και διακρίνεται για την καλή μεταβίβαση και το ασταμάτητο τρέξιμο του. Μπορεί να εξελιχθεί σε ένα πολυ-εργαλείο της μεσαίας γραμμής δουλεύοντας με έναν προπονητή ο οποίος έχει αποδείξει ότι γνωρίζει τον τρόπο να κάνει καλύτερους ποδοσφαιριστές που έχουν ταλέντο και σωστή αθλητική παιδεία όπως ο συγκεκριμένος.

5. Δημήτρης Σιαλμάς: Επιθετικός λαχείο το οποίο δεν ξέρεις το πότε ή το αν θα κληρώσει νικηφόρο λαχνό. Θεωρήθηκε σπουδαίο ταλέντο στο ξεκίνημά του στην Α' εθνική με τη φανέλα του Πανιώνιου αλλά πέρασε από τρεις ακόμα ομάδες μέχρι να καταλήξει στον ΠΑΣ Γιάννενα και να κάνει επιτέλους μία πειστική σεζόν με 11 γκολ σε 29 αγώνες.

Δεν αποκτάται ως βασικός, αλλά ως μία λύση που θα καλείται από τον πάγκο να δώσει βοήθειες και απαντήσεις σε προβλήματα που θα βάζουν οι αντίπαλες άμυνες. Μία ομολογουμένως αινιγματική μεταγραφή...

6. Μανώλης Παπαστεργιανός: Last but not least... Μου αρέσει ο συγκεκριμένος ποδοσφαιριστής διότι είναι πολύ συγκροτημένος και προσηλωμένος στο πλάνο της ομάδας. Είναι παίκτης του προπονητή, ένας δεύτερος Μάκος με καλύτερη τεχνική κατάρτιση αλλά μάλλον λιγότερο καθοριστικός ανασταλτικά.




Έχει καλά σωματικά προσόντα και μια εμπειρία 94 αγώνων στη Σούπερ Λίγκα με τη φανέλα του Ηρακλή. Καλή περίπτωση αν σκεφτεί κανείς ότι είναι και πολύ προσιτή οικονομικά λύση για την ΑΕΚ της συγκεκριμένης περιόδου.


nonos


Επιμέλεια: Βαγγέλης Αρναούτογλου
Το Sport24.gr έχει το ρεπορτάζ και εξηγεί τους πέντε βασικούς λόγους παραμονής του Μανόλο Χιμένεθ στην ΑΕΚ.


Οικονομικό: Η Χετάφε έπιασε ταβάνι στις 500.000 ευρώ ενώ ο Ισπανός με την κατάκτηση του κυπέλλου Ελλάδας έλαβε φέτος από την ΑΕΚ 850.000 ευρώ. Οι πάγιες αποδοχές του στην Ένωση μετρώνται σε 750.000 ευρώ ενώ με τα επιμέρους μπόνους στόχων (κατάκτηση του τίτλου ή της δεύτερης θέσης στο πρωτάθλημα, προκρίσεις στην Ευρώπη, συμμετοχή στο επόμενοΤσάμπιονς Λιγκ κλπ.) αυτές μπορούν να ξεπεράσει το 1,2 εκατ.ευρώ.

Καλύτερες αποδοχές στην Ελλάδα από ότι θα είχαν στην Ισπανία προβλέπονται και για τους συνεργάτες του τους οποίους ο Μανόλο θέλει να έχει πάντα ικανοποιημένος διότι τους θεωρεί αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού και της δουλειάς του.

Φιλοδοξία: Για έναν ξένο τεχνικό, το να οδηγεί την ομάδα που αναλαμβάνει στην κατάκτηση ενός τίτλου ύστερα από εννέα στείρα χρόνια αποτελεί το μεγάλο χαρτί για τη συνέχιση της καριέρας του στον ίδιο επαγγελματικό χώρο.

Ο Χιμένεθ θεωρεί ότι έκανε το μεγάλο βήμα για να κερδίσει την εμπιστοσύνη του κόσμου της ΑΕΚ και τώρα θέλει να περάσει στο επόμενο στάδιο: στη δημιουργία ομάδας που η οποία θα παίζει ελκυστικό ποδόσφαιρο και θα διεκδικεί τίτλους κάθε σεζόν στηριζόμενη σε έναν κορμό που θα δημιουργηθεί φέτος.

Δέσιμο: Ο Χιμένεθ έχει ταυτιστεί με τους ανθρώπους της ΑΕΚ, εκτιμά ιδιαίτερα την ειλικρίνειά τους και το γεγονός ότι του έχουν ξεκαθαρίσει απόλυτα την κατάσταση και το πως θα κινηθούν. Έχει να το λέει ότι σε όλη τη διάρκεια της σεζόν είχε δίπλα του ανθρώπους οι οποίοι προσπαθούσαν να του κάνουν τη ζωή του εύκολη και να τον βοηθήσουν να εγκλιματιστεί με τον πλέον ομαλό τρόπο στις νέες συνθήκες δουλειάς και διαβίωσης.

Στις μεγάλες της μεγάλης κρίσης και αμφισβήτησης, η διοίκηση της ΑΕΚ δεν προχώρησε στις συνήθεις δηλώσεις στήριξης οι οποίες στην Ελλάδα είθισται να καταλήγουν σε απολύσεις προπονητών. Στάθηκε στο πλευρό του με πράξεις, έδειξε εμπιστοσύνη στο έργο του προπονητή και δεν επιχείρησε ποτέ να παρέμβει σε αυτό. Στάση την οποία ο Χιμένεθ εκτίμησε απεριόριστα.

Δημιουργία: Καμία από τις ομάδες που προσέγγισαν τον 47χρονο τεχνικό, του προσέφεραν την πρόκληση που δημιουργεί το project ΑΕΚ. Ο Χιμένεθ δεν κρύβει τον ενθουσιασμό του για την ομάδα που θα χτιστεί από την αρχή σύμφωνα με τις δικές του ποδοσφαιρικές αρχές, ιδέες και επιλογές, γι αυτό και δεν βλέπει την ώρα να βάλει μπροστά για το καινούργιο δημιούργημα.

Η ΑΕΚ της επόμενης σεζόν θα αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από ποδοσφαιριστές τους οποίους ο ίδιος ο Χιμένεθ θα έχει περάσει από το μικροσκόπιο του (τον Μπουγαΐδη για παράδειγμα τον παρακολούθησε σε 3-4 αγώνες, έστω μέσω DVD προτού δώσει την συγκατάθεσή του ώστε να αποκτηθεί, ξεκαθαρίζοντας μάλιστα ότι δεν είναι βέβαιο πως θα παίξει άμεσα στην πρώτη ομάδα!) ώστε να γνωρίζει τι μπορεί να περιμένει από αυτούς.

Ατμόσφαιρα: Παρά τις περιόδους μιζέριας, εσωστρέφειας και ψυχαναγκασμού, σε πείσμα των δυσκολιών και κάποιων ταπεινωτικών αποτελεσμάτων που προκάλεσαν άσχημο κλίμα στο ποδοσφαιρικό τμήμα, ο Χιμένεθ κέρδισε εν τέλει το στοίχημα των αποδυτηρίων, τον σεβασμό των παικτών του αλλά και την αναγνώριση πολλών εξ αυτών ότι οι συμβουλές και τα παραγγέλματά του βοήθησαν στο να γίνουν καλύτεροι.

Ο Χιμένεθ ξέρει ότι υπάρχουν ποδοσφαιριστές που τον εκτιμούν πολύ και παίζουν και για εκείνον, το μεγαλύτερο κέρδος του δε είναι ότι πρόκειται ως επί το πλείστον για Έλληνες! Αν ρωτήσει κανείς τους Δέλλα, Λυμπερόπουλο, Καράμπελα, Λαγό, Γεωργέα, Μάκο και Μανωλά θα ακούσει καλά λόγια για τον Ισπανό. Και αυτό αναμφίβολα μετράει πολύ και για τους επόμενους ποδοσφαιριστές που θα προστεθούν στο ρόστερ κατά την εφαρμογή του σχεδίου ελληνοποίησης της ομάδας που ήδη τέθηκε από τη διοίκηση.

=

=

Επιστολή Μίκη Θεοδωράκη στους «Αγανακτισμένους»

28.05.2011 - 19:13

8
Ο Μίκης Θεοδωράκης με ανοιχτή επιστολή του προς τους «Αγανακτισμένους», αναφέρει: «Χαιρετίζουμε τους δεκάδες, ίσως εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας, κυρίως νέους μας, που μαζεύτηκαν στις πλατείες όλων των μεγάλων
Επιστολή Μίκη Θεοδωράκη στους «Αγανακτισμένους»
Επιστολή Μίκη Θεοδωράκη στους «Αγανακτισμένους»

πόλεων, διαδηλώνοντας την αγανάκτησή τους για το Μνημόνιο-μνημόσυνο, ζητώντας να φύγει η Κυβέρνηση της ντροπής και όλο το πολιτικό προσωπικό που διαχειρίστηκε δημόσια αξιώματα, καταστρέφοντας, λεηλατώντας και υποδουλώνοντας την Ελλάδα.Η θέση όλων αυτών δεν είναι στη Βουλή, είναι στη φυλακή.
Χαιρετίζουμε τις πρώτες Γενικές Συνελεύσεις που πραγματοποιούνται στο κέντρο των πόλεών μας, τον άμεσο δημοκρατικό χαρακτήρα που πασχίζει να ανακαλύψει το πρωτοφανέρωτο κίνημα των νέων μας.
Χαιρετίζουμε τους εργαζόμενους των δημόσιων επιχειρήσεων, που άρχισαν από χτες διαδηλώσεις, απεργίες και καταλήψεις, υπερασπιζόμενοι το κράτος μας, που χρειάζεται απελπιστικά, όχι την κατεδάφιση που προγραμματίζει το ΔΝΤ, αλλά τη ριζική του βελτίωση και μεταρρύθμιση.
Με τις κινητοποιήσεις τους, οι εργαζόμενοι του Ταμιευτηρίου, της ΔΕΗ, του ΟΠΑΠ υπερασπίζονται τη δική μας περιουσία, την περιουσία του ελληνικού λαού, που επιχειρούν τώρα να λεηλατήσουν οι ξένες τράπεζες, μέσω μιας κυβέρνησης-μαριονέτας τους στην Αθήνα.
Ο παραδειγματικά ειρηνικός χαρακτήρας των διαδηλώσεων απέδειξε ότι όταν η αστυνομία και οι προβοκάτορες δεν έχουν πάρει εντολή να επέμβουν, δεν ανοίγει μύτη. Καλούμε τους Έλληνες αστυνομικούς να μη δεχτούν να γίνουν τα όργανα των σκοτεινών δυνάμεων που θα θελήσουν ασφαλώς, σε κάποια στιγμή, να ματοκυλίσουν τους νέους μας και τους εργαζόμενους.
Η θέση τους, το καθήκον τους και το συμφέρον τους είναι στο πλευρό του ελληνικού λαού, της ειρηνικής του διαμαρτυρίας και διεκδίκησης, είναι στο πλευρό της Ελλάδας και όχι στων ξένων δυνάμεων που υπαγορεύουν στη σημερινή κυβέρνηση την πολιτική της.

Ένα χρόνο μετά την ψήφιση του Μνημονίου, και οι πέτρες ακόμα ομολογούν την αποτυχία του. Μετά από αυτή την εμπειρία δεν δικαιολογείται πλέον καμιά αυταπάτη. Ο δρόμος που πήρε και συνεχίζει η κυβέρνηση Παπανδρέου, υπό την καθοδήγηση των ξένων τραπεζών και υπηρεσιών, της Goldman Sachs και των Ευρωπαίων υπαλλήλων της, οδηγεί στην καταστροφή της Ελλάδας. Είναι επιτακτική ανάγκη να σταματήσει τώρα, είναι επιτακτική ανάγκη να φύγουν τώρα.
Κάθε μέρα που περνάει οι πράξεις τους ομολογούν πόσο επικίνδυνοι είναι για τη χώρα. Διερωτώμεθα γιατί ο Εισαγγελέας δεν έχει επέμβει ακόμα εναντίον του Υπουργού Οικονομικών, για τις νέες δηλώσεις του περί επικείμενης χρεοκοπίας και άδειων ταμείων. Γιατί δεν έχει επέμβει για τις δηλώσεις περί εξόδου από το ευρώ του Προέδρου του ΣΕΒ και της Επιτρόπου.
Γιατί δεν έχει επέμβει για τη μαζική τρομοκρατία, με την οποία, μια χρεοκοπημένη κυβέρνηση, σε συνεργασία και καθ' υπαγόρευση της τρόικας, επιχειρεί ακόμα μια φορά να εκβιάσει τον ελληνικό λαό. Με τους Τιτανικούς, με τις εντατικές, με όλα αυτά που βγαίνουν και λένε για να τρομάξουν τους ΄Ελληνες, κατάφεραν να εξευτελίσουν τη χώρα διεθνώς και να την οδηγήσουν πραγματικά στο χείλος της χρεοκοπίας.

Αν ένας διευθυντής επιχείρησης μιλούσε για την επιχείρησή του με τον τρόπο που ο Πρωθυπουργός και οι Υπουργοί του μιλάνε για την Ελλάδα, θα σάπιζε τώρα πίσω από τα κάγκελα της φυλακής καταδικασμένος για βαριά απιστία.
Απευθυνόμαστε και στους λαούς της Ευρώπης. Ο αγώνας μας δεν είναι μόνο αγώνας για την Ελλάδα, είναι αγώνας για μια ελεύθερη, ανεξάρτητη, δημοκρατική Ευρώπη. Μην πιστεύετε τις κυβερνήσεις σας, που λένε ότι τάχα εσείς βοηθάτε την Ελλάδα με τα λεφτά σας.
Μην πιστεύετε τα χονδροειδή, εξωφρενικά ψέματα των βρώμικων εφημερίδων, που θέλουν να σας πείσουν ότι το πρόβλημα δημιουργήθηκε δήθεν γιατί οι ΄Ελληνες είναι τεμπέληδες, όταν δουλεύουν, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας, περισσότερο από όλους τους Ευρωπαίους! Την κρίση δεν την προκάλεσαν οι εργαζόμενοι, την προκάλεσε και τη χρησιμοποιεί το μεγάλο χρηματιστικό κεφάλαιο και οι πολιτικοί στις υπηρεσίες του.
Τις μεγάλες τράπεζες και μόνο αυτές βοηθάνε τα προγράμματα τους, δήθεν σωτηρίας, αυτές ακριβώς που επέβαλαν μέσω των πολιτικών και των κυβερνήσεων που έχουν εξαγοράσει, το οικονομικό μοντέλο που οδήγησε στη σημερινή κρίση. Δεν υπάρχει καμιά άλλη λύση από τη ριζική αναδιάρθρωση του χρέους όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά όλης της Ευρώπης.
Δεν μπορεί οι τράπεζες και οι κάτοχοι χρήματος, που προκάλεσαν την κρίση, να μην πληρώσουν ούτε ένα ευρώ για τις ζημιές που επέφεραν! Δεν μπορεί οι τραπεζίτες να είναι το μοναδικό ασφαλές επάγγελμα στον κόσμο!
Δεν υπάρχει καμία άλλη λύση από την αντικατάσταση του σημερινού οικονομικού μοντέλου της Ευρώπης, που είναι φτιαγμένο για να δημιουργεί χρέος, με επιστροφή σε μια πολιτική τόνωσης της ζήτησης και της ανάπτυξης, και τον προστατευτισμό, με δραστικό επανέλεγχο του Χρήματος.
‘Η τα Κράτη μας θα κυριαρχήσουν στις αγορές, ή αυτές θα τα καταπιούν, και μαζί τους η Δημοκρατία και όλα τα επιτεύγματα του ευρωπαϊκού πολιτισμού.
Η Δημοκρατία γεννήθηκε στην Αθήνα, όταν ο Σόλων διέγραψε τα χρέη των φτωχών στους πλούσιους. Ας μην επιτρέψουμε τώρα στις Τράπεζες να καταστρέψουν την ευρωπαϊκή Δημοκρατία, για να αποσπάσουν τα μυθώδη ποσά που οι ίδιες δημιούργησαν ως χρέος. Πως μπορεί να προτείνεται, για να διοικήσει την Κεντρική Τράπεζα της Ευρώπης, ένας άνθρωπος της Goldman Sachs... Τι είδους κυβερνήσεις, τι είδους πολιτικούς έχουμε στην Ευρώπη;
Δεν σας ζητάμε να υποστηρίξετε τον αγώνα μας για λόγους αλληλεγγύης, ούτε γιατί στα δικά μας χώματα γεννήθηκε ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης, ο Περικλής και ο Πρωταγόρας, οι ιδέες της Δημοκρατίας, της Ελευθερίας και της Ευρώπης. Δεν ζητάμε ιδιαίτερη μεταχείριση γιατί υπομείναμε, ως χώρα, μια από τις μεγαλύτερες καταστροφές στην Ευρώπη αγωνιζόμενοι για να μην επικρατήσει στην ήπειρό μας ο φασισμός.
Σας ζητάμε να το κάνετε για το δικό σας συμφέρον. Αν αφήσετε τώρα την ελληνική, την ιρλανδική, την πορτογαλική, την ισπανική κοινωνία να καταστραφούν, στο βωμό του Χρέους και των Τραπεζών, θα έρθει σύντομα η δική σας σειρά. Δεν θα ευημερήσετε εν μέσω ευρωπαϊκών κοινωνικών ερειπίων. Εμείς αργήσαμε, αλλά ξυπνήσαμε. Ξυπνήστε κι εσείς.
Ας φτιάξουμε μαζί μια νέα Ευρώπη της ανάπτυξης, της δημοκρατίας, της ευημερίας, της ειρήνης, αντάξια της ιστορίας, των αγώνων, του πνεύματός της. Αντισταθείτε στον ολοκληρωτισμό των αγορών, που απειλεί να διαλύσει την Ευρώπη κάνοντάς την Τρίτο Κόσμο, να βάλει τον ένα ευρωπαϊκό λαό εναντίον του άλλου, να καταστρέψει την ήπειρό μας, ξανακάνοντας επίκαιρο τον φασισμό».




NONOS




AΡNAOYTΟΓΛΟΥ




Με το δικό του τρόπο, ο Μανόλο Χιμένεθ -φαίνεται ότι, διότι oφείλουμε πάντοτε να κρατάμε μικρό καλάθι προτού προκύψει επίσημη ενημέρωση- γίνεται και εκείνος Supporter στην προσπάθεια που θα κάνει η ΑΕΚ την ερχόμενη σεζόν ώστε να γίνει περισσότερο ανταγωνιστική και να ικανοποιήσει τη δίψα του μέσου οπαδού της ομάδας για καλύτερο ποδόσφαιρο.

Η άποψή του καθενός είναι σεβαστή, στο διάστημα της παραμονής του στην Ελλάδα ο Χιμένεθ έκανε λιγότερους φίλους και περισσότερους εχθρούς (αν σκεφτούμε ότι άπαντες ήταν ενθουσιασμένοι με την άφιξή του τον περασμένο Οκτώβριο), ωστόσο τη δουλειά που έχει κάνει και το χρόνο που έχει αφιερώσει ο Ισπανός στους περίπου 9 μήνες που ηγείται της ΑΕΚ προσπαθώντας να τη βελτιώσει αγωνιστικά, μόνο από τον Φερνάντο Σάντος είχαμε δει την τελευταία δεκαετία.




Δεν πρέπει να ξεχνάμε επίσης ότι με τη συνέχιση της συνεργασίας της με τον Χιμένεθ, η ΑΕΚ λύνει το μεγαλύτερο πρόβλημα που είχε μπροστά του το ποδοσφαιρικό τμήμα. Φανταστείτε Ιούνιο μήνα να αναζητεί προπονητή έχοντας ταυτόχρονα το μεγάλο βάρος της αναδιάρθρωσης του ρόστερ. Αναλογιστείτε επίσης το ενδεχόμενο μίας λύσης τύπου Αναστασιάδη, Κετσμπάγια, Βλάχου κλπ. Δεν έχω κάτι με τους ανθρώπους, απλώς είμαι βέβαιος ότι ο κόσμος της ομάδας θα τους "έκαιγε" στις πρώτες αναποδιές.

Έπραξε το αυτονόητο

Η ΑΕΚ ορθώς επέλεξε να πορευτεί με τον προπονητή που την οδήγησε στην κατάκτηση ενός τίτλου ύστερα από εννέα στείρα χρόνια -αποκλείοντας τη Λάρισα σε εκτός έδρας νοκ άουτ αγώνα και ακολούθως Παναθηναϊκό και ΠΑΟΚ- και ο οποίος, αν και άργησε σημαντικά, κατάφερε στο τέλος της σεζόν να παρουσιάσει ένα σύνολο που δεν ήταν ιδιαίτερα ελκυστικό στο μάτι, όμως είχε (επιτέλους) αποκτήσει αγωνιστική ταυτότητα. Ήξεραν τι έπαιζαν...


Η διοίκηση έκανε το αυτονόητο στην περίπτωση του προπονητή. Αν υποθέσουμε ότι οι υφιστάμενες οικονομικές δυνατότητές της επιτρέπουν μόνο μία υπέρβαση, τότε αυτή έπρεπε να "ξοδευτεί" για τον Ισπανό. Για τον άνθρωπο που ασχολήθηκε όσο λίγοι με τον κάθε ποδοσφαιριστή ξεχωριστά και μηχανεύτηκε πολλούς τρόπους για να καταλάβει ποια είναι τα (ψυχικά, σωματικά και αμιγώς ποδοσφαιρικά) όρια του καθενός.

Με τον Μανόλο στο τιμόνι της, η ΑΕΚ θα μπορεί να προχωρήσει σε έναν νορμάλ μεταγραφικό σχεδιασμό, να ξεχωρίσει την Ήρα από το στάρι και να εκμεταλλευτεί τις διασυνδέσεις του σε μία αγορά (την ισπανική) που βρίθει ποιοτικών ποδοσφαιριστών. Κι αν δεν σας άρεσε ο Μπαχά, ποιος από εσάς δεν θα ήθελε τον Μίτσελ και τον Ματέος και στην επόμενη σεζόν στην ομάδα;

Στήριξη και εμπιστοσύνη

Θεωρώ ότι το πιο σημαντικό κεφάλαιο κάθε ομάδας είναι ο προπονητής. Αυτός είναι που χαράσσει τη στρατηγική, μοιράζει τους ρόλους, μεταλαμπαδεύει ποδοσφαιρικές γνώσεις και δίνει συγκεκριμένη ταυτότητα σε ένα μωσαϊκό λαών και προσωπικοτήτων. Ο Χιμένεθ πειραματίστηκε ομολογουμένως πολύ, όμως όφειλε και να το κάνει. Διότι τώρα είναι σοφότερος, διότι πλέον ξέρει που πατάει, που βρίσκεται και κυρίως πως μπορεί να δουλέψει σωστά το project ΑΕΚ.

Εμπιστοσύνη χρειάζεται ο Χιμένεθ. Στη δουλειά και στην προσωπικότητά του. Και πάνω από όλα καθαρές και αληθινές κουβέντες για να καταστρώσει το πλάνο του. Η διοίκηση επέλεξε να μην ανοίξει κουβέντα διαζυγίου αλλά να επενδύσει σε αυτόν, οπότε καλό θα είναι εφόσον η συνέχιση της συνεργασίας τους επισημοποιηθεί, να πράξει το 100% των υποσχέσεών της προς αυτόν. Αν μπορεί και το 110% εφόσον υπάρχει η δυνατότητα...

Προσωπικά χαίρομαι που ο Μανόλο (φαίνεται ότι) θα συνεχίσει στον πάγκο της ομάδας και ανυπομονώ να αποκρυπτογραφήσω τη δουλειά του κατά την καλοκαιρινή προετοιμασία. Διότι όποιος έχει παρακολουθήσει έστω και μία προπόνησή του, ξέρει πόσο αγαπά αυτό που κάνει και πόσο μοχθεί για να βελτιώσει άπαντες γύρω του.


ΝΟΝΟΣ



Το νησί θα επανέλθει…


«Στη διάρκεια ενός σιγαρέτου που είναι η ζωή μας, και όπου χαιρόμαστε, και αυτοκαταστρεφόμαστε, το μόνο φωσάκι που δεν σβήνει ακόμα κι αν ο χρόνος μας το πατά χάμω είναι το κάλλος. Η απειροελάχιστη στιγμή, όπου γευτήκαμε το κάλλος και το ενσωματώσαμε μια για πάντα μες την ιδιωτική μας αιωνιότητα».
Πόσο θέλει ακόμα για να περάσει στην ιστορία, να κλείσει και το τελευταίο κεφάλαιο, να μπει η τελεία, και το ΤΕΛΟΣ, και από κει και έπειτα να μετατραπεί σε αναφορά, σε μια παράγραφο των γεγονότων που πέρασαν, να μετατραπεί σε συμβάν, πριν κλείσει εκείνο το βαρύ βιβλίο που χωνεύει τα πάντα… Πόσο θέλει; Μερικές ώρες; Μερικές μέρες; Μια θύμηση θα μείνει, λες; Ένα άρωμα, μια ευχή; Ποιος ξέρει; Το μέλλον θα δείξει.
Τι θέλει ο άνθρωπος για να ‘ναι ευτυχισμένος; Ένα παξιμάδι βρεγμένο όνειρα, κι ένα ποτήρι καλημέρα, μια μυρωδιά ελπίδας, ένα χαμόγελο αισιοδοξίας, για να μπορέσει να σηκωθεί, να τρίψει το πονεμένο γόνατο απ’ την κούραση, να ξαναζαλωθεί το φορτίο της ζωής, κι άντε πάλι την ανηφόρα.
Ένα σκαμνί, μια πέτρα για ξεκούραση, ήταν το Νησί, το ‘βλεπα στα μάτια των περαστικών, στην αρχή δειλά, μ’ έναν ψίθυρο, ένα άγγιγμα, ένα ευχαριστώ, και μετά φωναχτά, γελαστά, σαν τα παιδιά που πλατσουρίζουν ανέμελα στα νερά…
Γιατί εμείς, εκεί στο Νησί, το νιώσαμε το «κάλλος», ο καθένας για λογαριασμό του το έκανε ένα κομμάτι της ιδιωτικής του αιωνιότητας, περασμένο με παραμάνα φυλαχτό στο λευκό φανελάκι της αθωότητάς μας. Όλοι, η Βικτώρια, ο Νίνος, ο Χρήστος, ο Πέτρος, ο Λοΐζος, ο σκηνοθέτης κι οι ηθοποιοί, η σεναριογράφος, οι ηλεκτρολόγοι, οι φωτιστές, οι μακιγιέζ, το σκηνοθετικό, η Πλάκα, η Ελούντα, οι βοηθητικοί, το σκηνογραφικό, τα κοστούμια, ο Άγιος, κι ο καπετάν Σούτης, κι ο Γιώργης, κι ο Δημητρός, η Γεωργία, οι δίδυμοι.
Ο Μανώλης μας με την εικόνα του Άγιου Παντελεήμονα προφυλαγμένη να μην την κάψει ο ήλιος, ο Αλέκος, το Πόρτο, ο Κοκοτός, το Μάρμιν και ο Γιώργος, ο Τζίμης, οι καπεταναίοι και τα πληρώματα της ΑΝΕΚ που μας πηγαινοφέρνανε, τα εστιατόρια και τα μαγαζιά στον Άγιο Νικόλα στην Ελούντα, στην Πλάκα, που μας κερνάγανε, το προσωπικό όλων των ξενοδοχείων που μας φιλοξένησαν, μας τάισαν μας κοίμισαν, μας διασκέδασαν.
Οι γιατροί του Άγιου Νικόλα που μας γιατροπόρεψαν αφιλοκερδώς, ο κόσμος που άνοιξε τα σεντούκια και τις ντουλάπες του να μας δανείσει τα οικογενειακά του κειμήλια, η κυρά Μαρία, οι γιαγιάδες της Άνω Ελούντας με τις ρακές, τους λουκουμάδες του, και τα κεράσματά τους, κι όλοι εκείνοι που μ’ ένα χαμόγελο, μας έδειχναν, «προχωρήστε», που ρωτούσαν να μάθουν τα νέα, να μάθουν αν ο τόπος τους θα πάρει μια διάκριση, να μάθουν αν «μας θωρούν».
Κι όταν πια οι προσδοκίες γίνονταν σιγά σιγά βεβαιότητα κι αυτή περηφάνια, όταν άκουγες «ήμουν κι εγώ εκεί», ένιωθες πως το κάλλος αυτό έχει ευεργετήσει και εμάς και τους κατοίκους και τον τόπο. Γιατί, ρε παιδί μου, το καλό είναι τόσο ανακουφιστικό στις ψυχές μας, γιατί σ’ αυτούς τους τραυματικούς καιρούς που ζούμε, είναι ίαμα και βάλσαμο να νιώθεις πως κάτι σε παίρνει απ’ το χέρι και σε πάει λίγο πιο κει.
Όταν νιώθεις μες το πηχτό τηλεοπτικό μας σκοτάδι πως υπάρχει ένα φωσάκι να σου δείξει το δρόμο, έστω κι αδύναμο, κι αχνό, κι ας κλαίει ο κόσμος μπρός τους δέκτες, αυτός ο λυτρωτικός, ο απελευθερωτικός λυγμός μιας περηφάνιας που καθημερινά καταρρακώνεται. Και ξεχνάς, εκεί μπροστά στο δέκτη σου, πως έχεις ακόμα μια βδομάδα για να πάρεις το επίδομα ανεργίας, κι είσαι μ’ ένα πενηντάευρο, και ξεχνάς πως έληξε η ΔΕΗ, και ξεχνάς πως τα τηλέφωνα απ’ τούς φίλους αραιώνουν, γιατί δεν νιώθεις άνετα να σε κερνάνε όλη την ώρα οι άλλοι και συ να λες «ευχαριστώ».
Και ξεχνάς πως ζεις τις πιο δύσκολες ώρες του τόπου σου, και νιώθεις και συ λίγο σαν τους Ολυμπιακούς του 2004, που λέγαμε, «μπορούμε», και λες «ναι ρε γαμώτο, κάτι μπορούμε να κάνουμε όλοι μαζί, να ανατρέψουμε τα προγνωστικά που μας θέλουν φαλιρισμένους, να ανατρέψουμε αυτή την εικόνα που μας θέλει όλους λαμόγια και τεμπέληδες, να ξαναπάρουμε πάνω μας, να νιώσουμε πως κάτι προσφέραμε κι εμείς όλοι στον πολιτισμό και τον εξανθρωπισμό μας».
Γιατί όπως έλεγε ο Ελύτης «Ο Πολιτισμός, περνάει όπως το ιώδιο πάνω απ’ τις πονεμένες περιοχές για να τις γιάνει, έως ότου κάποιος καινούργιος τραυματοποιός παρουσιαστεί, και επαναληφτεί η ίδια ιστορία, και έχει ο Θεός».
Επειδή, άπαξ και κάποιος επέτυχε, στον Πολιτισμό εννοώ, δεν μπορεί παρά να επανέλθει. Μετά μυριάδες χρόνια θα επανέλθει586586NONOS


NONOS


Τρίτη 24 Μαΐου 2011 με τον Κώστα Κετσετζόγλου

Πάμε λοιπόν και στο ηθικό κομμάτι της υπόθεσης. Όταν την πρώτη αγωνιστική είχε προκύψει το θέμα με την συμμετοχή του Βενέτη στον αγώνα Κέρκυρα - ΑΕΚ παρότι ο παίκτης της Κέρκυρας είχε αποβληθεί σε φιλικό ήμουν κάθετα αντίθετος και στην σκέψη ένστασης. Πράγματι η ΑΕΚ δεν έκανε ένσταση και με ανακοίνωση της εξήγησε τους λόγους που επικροτήθηκαν από το σύνολο του λαού της. Ολες οι περιπτώσεις όμως δεν είναι ίδιες και η θέση μου στο συγκεκριμένο είναι ξεκάθαρη. Η διοίκηση έχει 100% δίκιο αλλά και ηθική υποχρέωση απέναντι στην ΑΕΚ και στο Ελληνικό ποδόσφαιρο να τιμωρήσει τον Μπέο. Εχασε το παιχνίδι με 100% τίμια διαιτησία και πράγματι ο Βόλος αν καταφέρει να... χάσει στην Τούμπα αξίζει να βγει στην... Ευρώπη. Καλό ε; Όμως ο Ολυμπιακός Βόλου είναι η ομάδα του Μπέου. Του ανθρώπου που έχει λοιδορήσει και πολεμήσει όσο λίγοι την ΑΕΚ και μάλιστα όχι σαν πρόεδρος ανταγωνιστικής ομάδας αλλά μια νεοφώτιστης επαρχιακής ομάδας που έλειπε 20 χρόνια από την μεγάλη κατηγορία και μπορεί μετά από 1-2 χρόνια να φύγει για άλλα 20. Ενας άνθρωπος που είναι ολοφάνερο πως θεωρεί τον εαυτό του άφθαρτο και υπεράνω των κανονισμών του ποδοσφαίρου το οποίο, να μην ξεχνάμε, υπηρετεί και σαν εκπρόσωπος της Σούπερ Λιγκ στην ΕΠΟ. Η ΑΕΚ χωρίς δεύτερη συζήτηση πρέπει επιτέλους να τον κάνει να καταλάβει πως δεν είναι υπεράνω όλων ούτε υπεράνω νόμων. Να κάνει την ένσταση και να πάρει τους τρεις βαθμούς που ο Μπέος με το θράσος του και τον ψευτοτσαμπουκά του θα στερήσει από την ομάδα του. Θα είναι η εκδίκηση του καλού και ο πόνος του Μπέου αξεπέραστος αφού μόνος του και χωρίς κανένα όφελος θα έχει στερήσει από την ομάδα του, εξαιτίας του χαρακτήρα του, αυτό που κέρδισε όπως κι αν το κέρδισε ή θα το κερδίσει στην Τούμπα. Κάθε σύγκριση με την υπόθεση Βάλνερ όπου η Καλαμαριά παγιδεύτηκε με την έκδοση δελτίου σε παίκτη που δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής και αφού τον χρησιμοποίησε στήθηκε στον τοίχο και εκτελέστηκε είναι τουλάχιστον πρόστυχη. Εδώ μιλάμε για τον Μπέο που ήξερε πως είχε τιμωρηθεί και γράφοντας τους κανονισμούς και την ποινή του εκεί που δεν πιάνει μελάνι μπήκε παντού εκτός από το χορτάρι του γηπέδου. Με το θράσος που του δίνει το ότι οι κασέτες είχαν παραγραφεί, η ΟΥΕΦΑ δεν ασχολείται με πρόσωπα και το ότι απουσιάζει η φωνή του συνομιλητή. Δεν τίθεται θέμα ηθικής όταν απέναντι είναι ο Μπέος. Ούτε ο ΠΑΟΚ είναι που για 10 μαλάκες που τους γιούχαρε όλο το γήπεδο θα ήταν άδικο να καταστραφεί χρεωμένος με διακοπή αγώνα, ούτε η Κέρκυρα. Εδώ είναι ο Μπέος. Και για παράνομο... παρκάρισμα αξίζει να πάθει την μεγαλύτερη, ποδοσφαιρική, ζημιά για την ζημιά που σύμφωνα με μια μεγάλη μερίδα του κόσμου έχει κάνει στο πιο λαοφιλές άθλημα. Ενσταση και με τα δύο χέρια. Και μετά αν χάσει από τον ΠΑΟ η ΑΕΚ έχασε. Και τον αγώνα και την πρώτη θέση στα πλέι οφ. Εκτός όλων των άλλων θα είναι πραγματικά πάρα πολύ καλό για την ομάδα ότι την Τετάρτη θα ξέρουν όλοι ότι παίζει για τον εαυτό της και κανέναν άλλο. Γιατί ότι κι αν γίνει, κακά τα ψέματα, όλοι που ξαφνικά μας αγάπησαν μετά το τέλος των δύο αγώνων της Κυριακής θα ανοίξουν τα βρώμικα στόματα τους. Και αυτά τα κλείνει από τώρα η ΑΕΚ με την 100% νόμιμη και ηθική κίνηση της. Ετσι είναι κύριε Μπέο. Και περαστικά για την ασθένεια σας που σας οδήγησε το βράδυ στο νοσοκομείο.

Συμφωνώ απόλυτα με τον Κετσε καθώς και με την άποψη του Οφλι. Δεν είναι όλες οι περιπτώσεις το ίδιο όσο και αν προσπαθούν να μας πείσουν οι γνωστοί κονδυλοφόροι
γιατί άλλο περηφάνια και άλλο βλακεία και άλλο μαλακία. Και όχι δεν είμαι γαύρος όπως έγραψε προχθές και ο Νονός. Έλεος πιά!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Κάποια πράγματα ούτε ο Θεός δεν τα θέλει. Χαιρετίσματα σε όλους.

ΣΕΡΡΑΙΟΣ




ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ


Ο ηλικιωμένος Δον Ζουάν είναι γυναικάς
Την κατάπληξη που ένιωσε όλος ο κόσμος από την υπόθεση Ντομινίκ Στρος-Καν, διαδέχθηκε ένα τεράστιο κύμα αμφιβολιών: έγινε όντως ή μήπως ήταν στημένο το «επεισόδιο» του γενικού διευθυντή του ΔΝΤ με την καμαριέρα; Μήπως, ισχυρά πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα ήθελαν να βγάλουν «έξω από το παιχνίδι» μια προσωπικότητα που πήγαινε κόντρα στους σχεδιασμούς τους; Μήπως, ο ηλικιωμένος «Δον Ζουάν», βρέθηκε στη δίνη του κυκλώνα, επειδή ήταν αντίπαλος του Σαρκοζί και, με βάση της δημοσκοπήσεις, θα εκλεγόταν πρόεδρος της γαλλικής Δημοκρατίας; Και άλλα πολλά.
Πέρα, όμως, από τις αμφιβολίες, υπάρχει κάτι που είναι αδιαμφισβήτητο: ο Ντομινίκ, είναι γυναικάς. Αλλά αυτό, δεν είναι απαραιτήτως κακό, καίτοι ενίοτε αποδεικνύεται ανθυγιεινό. Όπως στην περίπτωση του «κυρίου του ΔΝΤ» γυναικάδες, σε μικρό ή μεγαλύτερο βαθμό, είναι σχεδόν όλοι οι άντρες, που μεθάνε από ένα εξαίσιο, θηλυκό κορμί, από την αύρα μιας κοπέλας, νέας ή λιγότερο νέας, που περνάει τον δρόμο και αναστατώνει τα πεζοδρόμια. Και επειδή αναφέρθηκα σε κάποιες γυναίκες – πειρασμό, ας κατεβάσω λίγο τον πήχη: στις εκατό σημερινές γυναίκες, οι 90 είναι θελκτικές και ερωτεύσιμες. Προσέχουν τον εαυτό τους, ντύνονται καλά, γυμνάζονται, ευωδιάζουν, δείχνουν ότι θέλουν να αρέσουν – να είναι επιθυμητές. Με βάση όλα αυτά, οι περισσότεροι άντρες είναι εν δυνάμει γυναικάδες.
Είπα πιο πάνω: το να είναι κάποιος γυναικάς, δεν είναι κακό. Το πράγμα, αρχίζει να γίνεται κακό, από την ώρα που ο άντρας αυτός, ασχολείται υπέρ το δέον με τον «ποδόγυρο» και τον καθιστά βασικό στόχο της ζωής του. Φαίνεται ότι ο Στρος-Καν, είναι αυτής της κατηγορίας άντρας. Και κάτι ακόμη χειρότερο: έχοντας επίγνωση της «δύναμης» του, αισθανόταν «κατακτητής». Και δεν μπορούσε να φανταστεί ότι υπάρχουν γυναίκες, που θα αδιαφορούσαν για τη γοητεία του, τον πλούτο του, τη θέση του, την παγκόσμια προβολή του. Και αυτό, τον αποθηρίωνε. Και τον οδηγούσε σε βιαιότητες. Επομένως, ορθώς «την πλήρωσε» και κυκλοφορεί πλέον με «βραχιολάκι». Είναι υπέροχο να κατακτάς μία γυναίκα που σε μαγεύει ή απλώς σε ενδιαφέρει. Αλλά είναι άθλιο, να χρησιμοποιείς βία για να ικανοποιήσεις τις ορμές σου. Γι’ αυτό, άλλωστε, και ο βιασμός είναι σοβαρότατο έγκλημα.
Θεωρώ σημαντικό το γεγονός ότι η δικαστική εξουσία στις ΗΠΑ είναι πράγματι εξουσία, με όλη την έννοια της λέξης. Και η Αστυνομία, επίσης. Αλλά ο διασυρμός τον οποίο επέβαλλε στον Στρος Καν, δεν ήταν πράξη δικαιοσύνης. Είχε χαρακτήρα εκδίκησης. Αφήνω που σε όλα τα πολιτισμένα κράτη δεν αμφισβητείται το τεκμήριο της αθωότητας. Οι χειροπέδες σε έναν, απλώς, κατηγορούμενο είναι βαναυσότητα.
Θυμάμαι, κάποτε στη Νέα Υόρκη, ένας φίλαθλος τόλμησε να μπει σε κάποιο γήπεδο, λίγο πριν αρχίσει ένα ματς. Τι ήταν να το κάνει; Σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, τέσσερις γιγαντόσωμοι αστυνομικοί τον έπιασαν, τον έριξαν κάτω, του πέρασαν χειροπέδες και τον δέσανε. Και έτσι, σαν δέμα τον πέταξαν σε μια καμιονέτα, για να τον μεταφέρουν στην φυλακή.
Αυτό, όμως, δεν είναι βαναυσότητα. Είναι νόμιμη ενέργεια, απέναντι σε ταραξία. Και το επικροτώ. Ο Στρος Καν διαπομπεύθηκε διεθνώς από μία καταγγελία. Που, ενδεχομένως, να μην είναι βάσιμη.

ΑΙΧΜΙ.GR
NONOS


Η ένσταση που διχάζει

’' ΚΙΤΡΙΝΟΜΑΥΡΗ ΏΡΑ
Η ξεκάθαρη θέση της εφημερίδας, αποτυπώνεται με τον τίτλο: "ΑΕΚ είμαστε ρε", συμπληρώνοντας ότι ο "Μπέος πρέπει να φύγει απ' το ποδόσφαιρο, όχι να κερδίσουμε στα χαρτιά, ένα ματς που χάσαμε μέσα στο γήπεδο". Στο πρωτοσέλιδο της εφημερίδας αναφέρεται ακόμα ότι "ΑΕΚ σημαίνει περηφάνια και αυτό δεν πρέπει να χαθεί ποτέ" και τονίζεται η διαφορετικότητα του να είσαι ΑΕΚ, με το χαρακτηριστικό σχόλιο "δεν θα γίνουμε ποτέ Γαυροβάζελοι"! ‘’

ΑΜΑΝ ΠΙΑ ΑΥΤΟ ΜΕ ΤΗΝ ‘’ ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ ‘’ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ‘’ ΑΕΚ ΕΙΜΑΣΤΕ ΡΕ ‘’ .
ΝΑΙ ΡΕ ΜΑΓΚΕΣ, ΑΕΚ ΕΙΜΑΣΤΕ , ΟΧΙ ΤΑ ΚΟΡΟΪΔΑ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ. ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ.
ΜΑΣ ΕΦΑΓΕ Η ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ. ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΛΗ ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ ΧΑΣΑΜΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΤΟ
2008, ΤΟ 1988 ΤΟΥ ΤΣΙΓΚΩΦ ΚΑΙ ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ ΠΟΥ ΜΟΥ ΔΙΑΦΕΥΓΟΥΝ ΤΩΡΑ
ΚΑΙ ΕΧΟΥΜΕ ΧΑΣΕΙ ΓΕΝΙΕΣ ΚΑΙ ΓΕΝΙΕΣ ΑΕΚΤΖΗΔΩΝ. (ΟΛΟΙ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΚΑΙ
ΑΓΩΝΙΖΩΝΤΑΙ ΚΑΙ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ…, ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΕΚ….).

Υ.Γ. Ο ΜΠΕΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΥΝΗΓΗΘΕΙ. ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΑΕΚ ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΚΥΝΗΓΗΣΕΙΣ ΕΣΥ ΑΕΚ ΚΑΙ Η ΚΑΘΕ ΑΕΚ ΚΑΙ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙΣ ΕΝΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥΣΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΟ ΚΑΤΩ-ΚΑΤΩ, ΤΟΤΕ ΑΥΤΟΣ, ΟΣΟ ΕΙΝΑΙ ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΘΑ ΒΟΛΟΔΕΡΝΕΙ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΓΗΠΕΔΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ.

OFLIS

ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΗ ΧΡΟΝΙΑ




Εμείς, γαύροι δεν είμαστε...Κάνουμε την αυτοκριτική μας συχνά, βλέπουμε τα λάθη μας. Ετσι είναι ο -μέσος- ΑΕΚτζής.

Αλλά και πολύ γκρινιάρης. Σε σημείο να δίνει δικαιώματα στους αλλόθρησκους.....

Ο Νονός λέει-και δε με νοιάζει τι θα γίνει την Τετάρτη σε μια ξεφτιλισμένη- προαποφασισμένη αγωνιστική και πλέι-οφ γενικώς ότι Η ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΕΚ ΕΙΝΑΙ ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΗ!!!

Και πάμε στα γιατί, διότι αν δεν έχεις επιχειρήματα είσαι αέρας κοπανιστός...

Στη χώρα, διακυβεύονται δύο τρόπαια. Η ΑΕΚ πήρε το ένα από τα δύο.ΤΕΛΟΣ.

Ξεκινά το πρωτάθλημα άσχημα. Μένει σιγά-σιγά πολύ πίσω. Μπαίνει στα πλέι-οφ ενώ έχει και το μυαλό της στο κύπελλο(σημαντικό είναι αυτό). Ξεζουμίζεται σωματικά και ψυχικά στο Κύπελλο, το παίρνει και παρά ταύτα μπαίνει στα πλέι οφ ΣΟΒΑΡΟΤΑΤΗ. Συνεχίζει -πράμα που συμβαίνει από το Μάρτιο- να είναι πολύ καλή αγωνιστικά και γενικά η πιο αξιόπιστη ομάδα από όλες.

Και γιατί ρε μάγκα νονέ, δε βγαίνει πρώτη στο μίνι πρωτάθλημα; Οπως είπα και στον Οφλι, ο ΠΑΟΚ παίρνει 3 β τυχαία στο Βολο, 3 με διαιτησία με ΑΕΚ και 3 την Τετάρτη από το στήσιμο του Βόλου. 9 βαθμοί, σχεδόν δώρο.....

Η ΑΕΚ χάνει 2 βαθμούς από αυτογκολ του Μπλάνκο στο ΟΑΚΑ, με το έτσι θέλω στην Τ(ρ)ούμπα, με γκολ στο 87 στο Βολο αν και καλύτερη. Κι όλα αυτά, χωρίς τον κόσμο της σε κανένα ματς , ξεκινώντας μόνο με 1 βαθμό, πιο κουρασμένη λόγω τελικού και με την ΠΑΡΑΓΚΑ εναντίον της..... Οποιος και να βγει πρώτος ΤΣΑΜΠΑ ΜΑΓΚΑΣ θα είναι και ούτως ή άλλως ομίλους δε βλέπει. Αρα , τηρουμένων των αναλογιών, μια χαρά πήγε η ομάδα.... Φυσικά δεν είναι η ΑΕΚ που ονειρευόμαστε αλλά με όλα αυτά που σου έτυχαν ή δεν προγραμμάτισες σωστά είσαι ΚΥΠΕΛΛΟΥΧΟΣ, κλείνεις τη χρονιά με καλή μπάλα κι αν τα πράγματα παίζονταν στα ίσα θα ήταν και στα προκρ. Τσ. Λιγκ...

Οχι. Εγώ βούτυρο στο ψωμί του γύφτου και του βάζελου δε βάζω, δε μαζοχίζομαι.

Κι από την άλλη θέλω κι εγώ μια πιο ανταγωνιστική ΑΕΚ του χρόνου.

Αλλά αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα....


-NONOS-



Όταν ο Ντιέγκο έφερε τη Νάπολι στη γη της επαγγελίας

AIXMI.GR-ΣΩΤΗΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ


Το πρωινό της 18ης Μαΐου του 1987 η Νάπολι είχε μία περίεργη όψη. Οι συνήθως μποτιλιαρισμένοι δρόμοι, έμοιαζαν αδειανοί. Το μεγαλύτερο πάρτι που είχε ζήσει η πόλη που βρίσκεται στη σκιά του Βεζούβιου, είχε διαρκέσει όλη νύχτα και ο κόσμος είχε αποσυρθεί στα σπίτια εξουθενωμένος. Τα σχολεία δεν έπαιρναν απουσίες, οι δημόσιες υπηρεσίες υπολειτουργούσαν, στα μαγαζιά έβλεπες ελάχιστους πελάτες και ακόμη λιγότερους υπαλλήλους! Ο λόγος ήταν απλός. Η Νάπολι είχε μόλις κατακτήσει το πρώτο σκουντέτο της ιστορίας της και ο Ντιέγκο Μαραντόνα, ως νέος Μωυσής, είχε οδηγήσει στη γη της επαγγελίας το φανατικότερο ποδοσφαιρικό κοινό του πλανήτη!
Η άφιξη του Ντιέγκο στη Νάπολι, με μεταγραφή από την Μπαρτσελόνα, έγινε με τιμές Μεσσία, το 1984. Μία ολόκληρη πόλη, που πολλές φορές στο παρελθόν είχε φτάσει μία ανάσα από τον τίτλο, εναπόθετε στον Αργεντινό τις ελπίδες της για κάτι καλό. Μέχρι που θα έφταναν οι προσδοκίες; Ο Μαραντόνα , που δεν ήταν φειδωλός σε λόγια, είπε εκείνη την μέρα «Μέχρι τον ουρανό». Μία πόλη που λατρεύει το ποδόσφαιρο , ήθελε να δει την ομάδα της πρωταθλήτρια για πρώτη φορά, αλλά κάτι τέτοιο δεν είχε συμβεί έως τότε. Το 1987 θα ήταν η χρονιά της ποδοσφαιρικής έκρηξης του Βεζούβιου! Η Νάπολι ξεκίνησε το πρωτάθλημα με νίκη στη Μπρέσια με γκολ του Μαραντόνα και από την έβδομη αγωνιστιική που πέρασε στην κορυφή μετά από ακόμη ένα γκολ του Μαραντόνα (1-0 την Ρόμα στο Ολίμπικο), δεν έπεσε από εκεί. Μάλιστα, τον Μάρτιο οι «παρτενοπέι» είχαν ανοίξει διαφορά επτά πόντων από τις ομάδες που ακολουθούσαν. Στις 10 Μαίου του 1987, ακριβώς 20 χρόνια πριν, η Νάπολι πανηγύριζε την ιστορική επιτυχία της με την ισοπαλία 1-1 κόντρα στη Φιορεντίνα (που είχε για σκόρερ τον νεαρό Ρομπερτο Μπάτζιο) και συνδυαζόμενη με την ήττα 1-0 της Ιντερ στο Ασκολι. Στις 17 Μαίου, στο τελευταίο παιχνίδι της, έγινε η απονομή του πρωταθλήματος. Και ακολούθησε το μεγαλύτερο πάρτι που έχει γνωρίσει η πόλη.
Ο Μαραντόνα οδήγησε και τρία χρόνια μετά τη Νάπολι στον τίτλο, αλλά πλέον πλαισιωνόταν από σπουδαίους άσους όπως οι Βραζιλιάνοι Καρέκα και Αλεμάο και ο πιτσιρικάς Τζιανφράνκο Τζόλα. Το 1987 ήταν πολύ μόνος. Είχε βοήθειες από τον Φεράρα, τον Μπάνι και τον Τζιορντάνο, αλλά η αλήθεια είναι πως χωρίς τον χαρισματικό Ντιέγκο η Νάπολι θα ήταν μία ομάδα καλή , απλά και μόνο για να βγει στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Και άλλες φορές, άλλωστε, στο παρελθόν είχε πλησιάσει στο θαύμα αλλά κάτι πάντα την σταματούσε. Σπουδαίους άσους είχε κατά καιρούς πολλούς, από τον Ομάρ Σίβορι και τον Ζοσέ Αλταφίνι μέχρι τον Κλέριτσι και τον Γιουλιάνο, αλλά την κρίσιμη στιγμή κάτι στράβωνε. Το 1981 με την καθοδήγηση του τεράστιου Ρούντι Κρολ, που πλέον έπαιζε λίμπερο και όχι ακραίος, όπως με τον Αγιαξ, είχε φτάσει στην πηγή. Ισόβαθμη με Ρόμα και Γιουβέντους τέσσερα ματς πριν το τέλος, έχασε δύο φορές στο Σάν Πάολο με 1-0 από αυτογκόλ! Την πρώτη από την καταδικασμένη Περούτζια με αυτογκόλ στο πρώτο λεπτό του Φεράριο και αμέσως μετά από την Γιουβέντους με τον Γκουιντέτι να στέλνει την μπάλα στα δίχτυα της ομάδας, οδηγώντας μία πόλη στον γκρεμό. Για μέρες δεν κυκλοφορούσε κανείς, οι μαύρες σημαίες έκαναν την εμφάνιση τους στα μπαλκόνια και δύο άτομα αυτοκτόνησαν μην μπορώντας να αντέξουν την απώλεια του τίτλου! Το 1987 ο κόσμος γέμισε το γήπεδο και είχε την κρυφή ελπίδα πως όλα θα πάνε καλά. Ο Μαραντόνα φωτογραφήθηκε αγκαλιά με το «σκουντέτο», από τον Μάρτιο για τις ανάγκες του ιταλικού περιοδικού Guerin Sportivo, όμως κάποιοι το θεώρησαν γρουσουζιά. Ο ίδιος ο Ντιέγκο φρόντισε να ξορκίσει τα φαντάσματα με την απόδοση του. Στο κρίσιμο προτελευταίο ματς , πήρε το μικρόφωνο πριν αρχίσει ο αγώνας, και οι θεατές τον αποθέωσαν! Ο Ντιέγκο φώναξε ένα μεγάλο ευχαριστώ και τρείς φορες την λέξη Campioni που επανέλαβαν οι τρελλαμένοι οπαδοί στην εξέδρα.
Ο Μαραντόνα λατρεύτηκε σαν Θεός και το 1990 στον ημιτελικό του Μουντιάλ με την Ιταλία κατάφερε να διχάσει τους τιφόζι. «Η υπόλοιπη Ιταλία σας θεωρεί παρακατιανούς όλο τον χρόνο και τώρα που σας χρειάζεται, λέει να είστε δίπλα της. Εγώ σας αγαπώ πάντα και ξέρω πως εσείς θα το δείξετε υποστηρίζοντας την Αργεντινή!» ήταν το απίστευτο μήνυμα του. Πολλοί το έκαναν πράξη και η Ιταλία έπαιξε σε ένα εχθρικό γήπεδο στον ημιτελικό του δικού της Παγκοσμίου Κυπέλλου! Εκείνη τη νύχτα του Ιουλίου του 1990 ο Μαραντόνα εισέπραξε πίσω ό,τι έδωσε στην ομάδα και στην πόλη. Ο κόσμος δεν ξέχασε πως αυτός έβγαλε τη Νάπολι από την ποδοσφαιρική αφάνεια και με το μαγικό του άγγιγμα, τους πρόσφερε κάτι για να είναι υπερήφανοι!

ΝΟΝΟΣ



Τρίτη 17 Μαΐου 2011 με τον Κώστα Κετσετζόγλου


Θα αγνοήσω τις δεισιδαιμονίες που λένε πως είναι καλύτερα να περιμένεις να τελειώσει κάτι πριν γράψεις και θα αναφερθώ στον Μανόλο Χιμένεθ. Αλλωστε ακόμη και τις πιο μαύρες ημέρες, δικές τους και της ΑΕΚ, δεν έχασα την πίστη μου σε αυτόν τον προπονητή με το απλό σκεπτικό που είχα πριν ακόμη τα βρει με τον Αδαμίδη και κερδίσει την μάχη από τον Λεγκέν από τον, καλορίζικο στην Βιντεότον, Πάουλο. Ενας προπονητής που έχει δουλέψει 7 χρόνια σαν προπονητής στην Σεβίλλη και ενάμιση στην πρώτη ομάδα δεν μπορεί να μην κάνει για οποιαδήποτε Ελληνική ομάδα. Ενας προπονητής που έχει μάθε να δουλεύει στην εξέλιξη του ποδοσφαίρου και στην πρώτη γραμμή της καινοτομίας αποκλείεται όχι απλά να μην κάνει για την Ελλάδα αλλά να μην κάνει και την διαφορά. Σίγουρα δεν ήταν όλες οι μέρες υπέροχες. Ηρθαν ήττες βαριές. Τσάμπα ήττες που στοίχισαν και συνήθως μας ξενέρωναν γιατί έρχονταν μετά από κάτι καλό. Όμως όπως αποδείχτηκε από τον Μάρτιο και μετά με εξαίρεση την μαύρη νύχτα ο Μανόλο δούλευε, μάθαινε, δοκίμαζε και δεν υπήρχε περίπτωση να μην φτάσει σε αποτέλεσμα. Ότι κι αν γίνει στα τρία ματς που απομένουν είναι δεδομένο πως ο Μανόλο Χιμένεθ απέδειξε πως είναι ένας προπονητής που η ΑΕΚ άξιζε να επενδύσει πάνω του και αξίζει. Θα είναι πραγματικό έγκλημα να μην τον εκμεταλλευτεί όχι μόνο γιατί πήρε το κύπελλο και πάει πολύ καλά στα πλέι οφ αλλά γιατί απέδειξε πως είναι ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ. Είμαι της άποψης που λέει πως ο προπονητής είναι η βάση της ομάδας. Αποδείχτηκε το 2008 όταν μια ΑΕΚ με τεράστιο μπάτζετ, προερχόμενη από πρωτάθλημα παραδόθηκε στον Γιώργο Δώνη το πόσο η επιλογή προπονητή μπορεί να σε καταστρέψει. Αποδεικνύεται και τώρα στα πλέι οφ που είναι ολοφάνερο πως η ομάδα που έχει τον καλύτερο προπονητή είναι αυτή που προχωράει. Και ελπίζω να προχωρήσει μέχρι το τέλος. Ότι κι αν γίνει όμως θα είναι έγκλημα για την ΑΕΚ και προσωπικά για τον Αδαμίδη να ακυρώσει την πιο πετυχημένη κίνηση της προεδρικής του θητείας χάνοντας για οποιοδήποτε λόγο τον Χιμένεθ που έχει ένα ακόμη χρόνο συμβόλαιο και έχει δηλώσει δημόσια πως θέλει να το τιμήσει. Ο Μανόλο ΠΡΕΠΕΙ να είναι η βάση της ΑΕΚ της επόμενης σαιζόν και μπορεί να αποτελέσει την εγγύηση πως δεν θα είναι μια χρονιά χαμένη πριν ακόμη αρχίσει εξαιτίας του... ΔΝΤ. Από εκεί ξεκινάμε και βλέπουμε. Εχει ο Θεός. Όπως πάντα για την ΑΕΚ.

Το ανέβασα τώρα για να μην πει κάποιος ότι περίμενα το τέλος των πλέι οφ για να κάνω το έξυπνο εκ του ασφαλούς, για όλους τους μυρωδιάδες που λέει ο φίλος μου ο Λεφ οι οποίοι θα είχαν διώξει στούς πρώτους 6 μήνες και τον σερ Άλεξ από την Μάντσεστερ και θα ήταν μόνο Άλεξ!!!!!!!!!!!!!!!
Καλημέρα σε όλους.
ΣΕΡΡΑΙΟΣ


NONOS

Ξεκινώ από κάποιες σημειώσεις που χρωστώ.

Διάβασα στο goal ότι ο Μπίλαρος όλο αυτό το διάστημα είχε πολύ μεγάλη συμμετοχή τόσο στο θέμα 50-50 % της διαιτησίας όσο και για το κλίμα μεταξυ των παικτών που είναι πολύ καλό. Αυτό μάλιστα ο Μανόλο του το αναγνωρίζει. Ομως, δε βγήκε να το διατυμπανίσει και μαγκιά του. Ετσι, να λέγονται όλα, για ένα δικό μας παιδί που προσωπικώς λατρεύω.

Κάτι για το χάντμπολ: η ομάδα δεν έκανε το νταμπλ για 2 λόγους: πρώτον, υπήρξε κούραση. Πριν το φάιναλ-φορ, συνεχή ματς για το Πρωτάθλημα, σε αντίθεση με τα Βριλήσσια που έναν ολάκερο μήνα προετοινάζονταν για τα κυπελλικά ματς. Και δεύτερον, υπήρχε μια έπαρση του στιλ 'ελα μωρέ θα το γυρίσουμε στο τέλος.. Μόνον που αυτή τη φορά το σουτ του Χριστόφορου ήταν εκπρόθεσμο και την κάτσαμε τη βάρκα....Οπως και να έχει η ομάδα αυτή έκανε σπουδαία πράματα φέτος και η απαίτηση είναι να υπάρξει ΣΥΝΕΧΕΙΑ. Με ίδιο και καλύτερο ρόστερ, με τον ίδιο κόουτς, με την ίδια στήριξη του κόσμου. Τα καλύτερα έρχονται.

Εμαθα από έγκυρη πηγή ότι ο ΠΑΠΑ ΜΠΟΥΜΠΑ παίρνει 400 χιλιάρικα στάνταρ( τα άλλα είναι ειδικά πριμ κλπ.). Πολύ λίγα για τούτο τον ΠΑΙΚΤΑΡΑ. Ο Σερραίος δεν έκανε υπομονή και...την πάτησε. Προς μεγάλη του χαρά βεβαίως, έτσι; ΤΟΥΤΟΣ Ο ΠΑΙΚΤΑΡΑΣ, Ο ΜΟΥΝΤΙΑΛΙΚΟΣ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ και του χρόνου. Μπορεί να προσφέρει. Και με τα ίδια λεφτά ΜΠΟΥΜΠΑ δεν βρίσκεις και το κατάλαβε κι ο Αδαμίδης. Οπως ξανάπα, θέλω και ΛΥΜΠΕ-ΤΡΑΙ του χρόνου κι άσε τους μυρωδιάδες να μιλάνε περί κ...γερων, προσωπικά σε μένα το περασμένο καλοκαίρι. Εξετέθησαν ανεπανόρθωτα. Για τον Γεωργέα, έχω μια ένσταση αφού τα μπακ-χαφ είναι κομβικά στη σύγχρονη μπάλα θέλει πλεμόνια κι ο Φούλης ψιλοσίτεψε.

Ο χορός των ονομάτων καλά κρατεί... το θέμα είναι ποιος εισηγείται και με ποια φιλοσοφία(υπάρχει άραγε τούτη τη στιγμή;)

Λοιπόν: η ομάδα είναι εδώ και καιρό ομάδα. Δε θέλγει αλλά είναι σοβαρή, πειθαρχημένη, με διάθεση, με πολύ βελτιωμένη αμυντ. λειτουργία, με εκμετάλλευση στημένων, με λογικό ροτέισον, με ποικίλους σκόρερ(πολύ σημαντικό) και με σιγα-σιγα βεβαίως, ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΝΙΚΗΤΗ. Ναι, όλα αυτά είναι και έργο Μανόλο, μην τρελλαθούμε εντελώς.... Ξέρεις πιο είναι το πλέον σημαντικό για μένα; όχι να πάμε προκρ. Τσ. λιγκ ,δεν έχει νόημα με τους δυσκολότατους αντίπάλους.Χάρηκα γιατί φοβόμουνα ότι μετά την κατάκτηση της κούπας η ομάδα θα έμπαινε στα πλέι-οφ συνεπαρμένη από τα επινίκια και ίσως αδιάφορη. Και με διέψευσε αφού μπήκε ΣΟΒΑΡΟΤΑΤΗ. Και σ΄ αυτό, δεν με είχε συνηθίσει η ομάδα. Μπράβο. Κι εύχομαι -ανεξαρτήτως θέσης- η χρονιά να κλείσει με αξιοπρέπεια...




=

NONOS IS BACK

Αντί προλόγου: Οφλι, αν είναι να ανεβάσουμε λίγο το budget του μπλογκ, να δώσουμε κάτι παραπάνω στον Σερραίο μπας και κάτσει να μοιραστεί τις σκέψεις του... Είναι λιγάκι αλμυρός ο άτιμος... χα..χα..χα..

Λοιπόν: εγώ ξέρω ότι σήμερα έβλεπα χαρούμενα , περήφανα παιδάκια που η ομάδα τους τους χάρισε έναν τίτλο. Γιατί αυτή η γενιά δεν είναι ούτε σαν του πατέρα μας που έβλεπε κάθε 2-3 χρόνια κάποιο τρόπαιο (δεκαετία 60) ούτε σαν αυτήν της 10ετίας 70 που χόρτασε τίτλους, ούτε σαν τη δικιά μας που μόνο στη 10ετία 90 χάρηκε 7 τρόπαια κι ένα μάτσο άλλες επιτυχίες. Τούτη, η σημερινή συρρικνωμένη-ελέω Κοκκαλιστάν- γενιά ΑΕΚΤΖΗΔΩΝ διψάει για τίτλους και το Σαββατόβραδο, κάπου εκεί στις 23:05 που ο ΛΥΜΠΕ σήκωνε την κούπα, εκτός από την ανυδρία 9 ετών και τον Λύμπε, πρωτίστως σκεφτόμουνα αυτην την αδικημένη γενιά οπαδών, δηλαδή πάνω-κάτω τους σημερινούς από 10-20 ετών.

Μάλιστα, και είναι πολύ σχετικό, όπως είπε ο Χρηστάκης τα σημερινά παιδιά των 15-20 ετών νομίζουν ότι η ΑΕΚ είναι βεληνεκούς ΑΡΗ-ΠΑΟΚ πράγμα που φυσικά είναι για γέλια, απλώς έτσι νομίζουν.... Επ' αυτού, θα σας πω εκ του σύνεγγυς, κάτι που έγινε στην εκπομπή Ραπτόπουλου... και μπράβο του τού μάγκα.

Σε αυτά τα παιδιά είναι ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ το ΚΥΠΕΛΛΟ 2011.

Και αν και το θέμα με τα καλόπαιδα έχει παρατραβήξει πλέον και πρέπει άμεσα να γίνει κάτι-άλλη φορά για αυτό- δεν μπορούν ούτε μερικά καλόπαιδα ούτε οι κομπλεξικοί Σπανός -Σπυριάρης να με ξενερώσουν. Γιατί προσπαθούν ματαίως να με ξενερώσουν για τίποτα. ΓΙΑ ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ. 3-0 ΣΕ ΚΕΡΔΙΣΑ ΧΑΛΑΡΑ ΚΙΟΛΑΣ ΚΑΗΜΕΝΕ ΑΤΡΟΜΗΤΑΚΟ κι όπως είπε κι ο Σερραίος αν παίζαμε και τα 8 λεπτά θα έληγε 5-0. 3-0 ανετοτατα ΠΕΡΙΣΤΕΡΑΚΙ... Κι άκου και κάτι γιατί εγώ είμαι πιο ετοιμόλογος από τον Αδαμίδη: οι εφημερίδες μια ζωή θα σε αποκαλούν ¨η ομάδα των δυτ. προαστίων΄. Εγώ όμως είμαι ΑΕΚ με λαό από την Καστοριά μέχρι την Κρήτη κι από την Αλεξανδρούπολη μέχρι την Πύλο. Μόνον αυτό.

Πάμε στο αγωνιστικό: ο Σάχα πέρασε ένα από τα πιο εύκολα βράδια του. Θεωρώ κορυφαίους τους Μανωλά ,Ντιόπ, Τράι, Καράμπελα. Στο β΄μέχρι να γίνει το 2-0 με το κρέας η ομάδα οπισθοχώρησε αδικαιολόγητα.

Αν ήταν εντολή Μανόλο, μέγα λάθος του. Δεν το πληρώσαμε.

Κοίτα πώς τα φέρνει η τύχη, που ο Μπαχά δεν βάζει γκολ ούτε με αίτηση και στον τελικό κλειδώνει το τρόπαιο....! Φυσικά ούτε λόγος να μείνει...

Το γκολ του Καφέ είναι κλάσης και ειλικρινά δεν το περίμενα από τον Παντελή, μπράβο του πραγματικά. Τον θέλω στο ρόστερ έναν χρόνο ακόμα.

Και ναι... θέλω έναν ακόμη χρόνο Λύμπε -Τράι γιατί έρχεται δύσκολη χρονιά κι ακόμα κι αν μετέχουν μόνο στις προπονήσεις κέρδος θα είναι. Αν και τους κόβω 20 ματσάκια να τα βγάζουν χαλαρά.

ΑΕΚΑΡΕΣ ΜΟΥ, ΜΕ ΤΡΟΠΑΙΟ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!! (ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΠΑΡΕΑ ΠΟΥ ΠΡΟΦΗΤΙΚΑ ΤΣΟΥΓΚΡΙΖΑΜΕ ΤΑ ΠΟΤΗΡΙΑ ΜΑΣ ΣΤΙΣ ΕΞΟΔΟΥΣ ΜΑΣ)!!!!!!!!



KAZANTZΟΓΛΟΥ-ONSPORTS.GR



Την βρήκαμε την αιτία του κακού. Στη χώρα του παραλόγου, το πρόβλημα είναι μόνο τα επεισόδια που έγιναν στον τελικό. Σε μια χώρα όπου όλα λειτουργούν στην εντέλεια, σε έναν αθλητισμό που πρώτη φορά βλέπει τέτοιες καφρίλες, αυτό είναι το ζήτημα. Οι περισσότεροι συμπεριφέρονται ως μωρές παρθένες, σαν να πέφτουν από τα σύννεφα για όσα πρωτόγνωρα συμβαίνουν...

Διάβασα με προσοχή όλα τα σχόλια – ακόμα και τα ιδιαίτερα κακεντρεχή που δεν χρήζουν καμίας επιπλέον αναφοράς – σχετικά με το προηγούμενο άρθρο. Κοίταξα με μεγάλο ενδιαφέρον τις αναλύσεις που έγιναν και στην ιστοσελίδα, αλλά και σε διάφορες εφημερίδες. Και δεν σας κρύβω, πως αισθάνομαι πως ζω σε μια εικονική πραγματικότητα. Είναι προφανές στη δική μου αντίληψη, πως ο φαρισαϊσμός περισσεύει σε αυτή τη χώρα. Φαίνεται πως τα επεισόδια ήταν το κατάλληλο άλλοθι που έψαχναν αρκετοί για να εξισώσουν την ΑΕΚ με άλλες προβληματικές καταστάσεις του πρόσφατου παρελθόντος. Η ευκαιρία για να ρίξουν το ανάθεμα.
Ας το πούμε για ακόμα μια φορά, γιατί προφανώς κάποιοι δεν καταλαβαίνουν τα αυτονόητα. Προφανώς και είναι καταδικαστέα όσα συνέβησαν στον τελικό. Αποδοκιμάστηκαν από τη μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου που ήταν στο γήπεδο, από το σύνολο των ανθρώπων που κλήθηκαν να σχολιάσουν όσα είδαν. Δεν χρειάζεται καμία δικαιολογία, γιατί απλά κανείς δεν ψάχνει για δικαιολογίες. Δεν με ενδιαφέρει η στάση που κράτησε η διοίκηση της ΑΕΚ, διότι δεν έχω καμία σχέση μαζί της.
Σας λέω λοιπόν, πως είμαι σοκαρισμένος. Πως δεν τα έχω ξαναδεί στη ζωή μου. Πως πιστεύω πως δεν θα αργήσει η ώρα που θα θρηνήσουμε και πάλι νεκρό. Και; Τι περισσότερο προσθέτω σε όλα όσα έχουν ειπωθεί εκ νέου τις τελευταίες ημέρες; Τι συνέβη το Σάββατο για πρώτη φορά σε σχέση με όσα βλέπουμε σχεδόν κάθε εβδομάδα στα ελληνικά γήπεδα; Ποια διαφορά διαπιστώνετε από όσα έχουν συμβεί κατά καιρούς σε ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ, πόλο ή χάντμπολ; Θέλετε να λειτουργούμε ως εισαγγελείς ή να κλαίμε πάνω από το χυμένο γάλα; Η δική μου δουλειά ή δική μου αντίληψη δεν περιλαμβάνει τέτοιες αρμοδιότητες.
Σας το ανέφερα και προχθές, αλλά προφανώς κάποιοι το ξεπέρασαν πολύ γρήγορα και δεν έδωσαν καμία σημασία. Το θέμα της βίας ξεπερνά κατά πολύ την ΑΕΚ και το σύνολο του αθλητισμού. Το θέμα της βίας είναι πρώτα απ' όλα κοινωνικό. Αυτό που ζητείται από την Πολιτεία είναι να αποκτήσει βούληση. Οπως βλέπετε, αντιδρούν κάνοντας συσκέψεις και λέγοντας ευχολόγια. Η λύση είναι μία: να αναλάβουν το πολιτικό κόστος, να τραβήξουν μια γραμμή και να πουν ξεκάθαρα, πως από εδώ και πέρα θα εφαρμόζεται ο νόμος. Γιατί απλά αυτό πρέπει να συμβεί. Να εφαρμόζονται οι νόμοι.
Γι' αυτό η άποψή μου είναι σαφής: σταματήστε να σκέφτεστε οπαδικά. Σταματήστε να βλέπετε τη καμπούρα του άλλου και να μη κοιτάτε το σπίτι σας. Ο καθένας από εμάς, οφείλει πρώτα απ' όλα να ασχολείται με τον οίκο του. Να προσπαθεί να κάνει καλύτερο τον εαυτό του και να αναγνωρίζει τα λάθη του. Αυτό που απαιτείται απ' όλους είναι σοβαρότητα και ειλικρίνεια. Οποιος το αντέχει, μπορεί να δει ένα διαφορετικό και καλύτερο μέλλον. Οποιος δεν μπορεί, απλά θα πέφτει από τα σύννεφα κάθε φορά που θα βλέπει επεισόδια. Ειδικά από ομάδα διαφορετική από τη δικιά του. Ως τότε, απλά κι εγώ πέφτω από τα σύννεφα με όσα λέγονται και γράφονται τις τελευταίες ώρες και την υποκρισία που εκφράζεται από τόσες διαφορετικές πλευρές.
Υ.Γ.: Μόνο τυχαίο δεν μπορεί να θεωρηθεί το πυρ ομαδόν που επιφυλάχθηκε στην ΑΕΚ. Και εκτιμώ πως η αντίδραση που υπάρχει για αυτό το κύπελλο, αποδεικνύει πως η ΑΕΚ συνεχίζει να ενοχλεί, ακόμα και τώρα που βρίσκεται σε μια από τις χειρότερες περιόδους της ιστορία της.
Υ.Γ.1: Ερχεται το...τέλος για Παππά. Καλά να είναι ο άνθρωπος γιατί αυτό ακούγεται και λίγο μακάβριο, αλλά αυτό το νταραβεράκι με το μένω – φεύγω κάποια στιγμή ας σταματήσει, γιατί τον εκθέτει ολοένα και περισσότερο. Πως θα φύγει δηλαδή από το μαγαζί που ελέγχει πλέον σε πολύ μεγάλο ποσοστό; Μήπως θα αναλάβει το κόστος να το κλείσει; Ενδιαφέρον θα έχει...

RatingSocial sharing















  • 1
  • 23
  • 5
(6 ψήφοι)



NONOS







=

ΜΠΡΑΒΟ ΑΕΚΑΡΑ!!! ΑΝ ΚΑΙ ΗΣΟΥΝ ΜΕΤΡΙΑ, ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΩΣ ΑΓΧΩΜΕΝΗ,ΙΣΩΣ ΚΙ ΑΤΥΧΗ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟ ΚΙ ΕΞΟΔΟ ΤΟΥ ΣΚΟΚΟ, ΠΑΝΤΩΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΤΡΟΜΗΤΑΚΟ ΗΣΟΥΝ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΓΕΝΙΚΑ, ΚΑΙ ΔΙ-ΚΑΙ-Ο-ΤΑ-ΤΑ ΠΗΡΕΣ ΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ. ΧΤΕΣ, Ο ΑΤΡΟΜΗΤΑΚΟΣ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΟΥ ΜΟΝΟΝ ΤΟΥΣ 10000 ΦΙΛΟΥΣ ΤΟΥ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΑΛΛΑ ΚΙ ΟΛΗ ΤΗΝ ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΕΛΛΑΔΑ: ΤΑ ΠΑΟΚΙΑ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΠΙΚΡΑΣ ΤΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΒΑΖΕΛΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΛΟΓΟ, ΓΕΝΙΚΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΟΠΑΔΟΥΣ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΤΗΝ ΑΕΚ ΑΔΥΝΑΜΗ, ΧΩΡΙΣ ΧΑΡΕΣ ΚΑΙ ΤΡΟΠΑΙΑ, ΔΙΧΑΣΜΕΝΗ, ΚΑΚΟΜΟΙΡΗ... ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΚΑΝΕΣ ΤΗ ΧΑΡΗ ΑΕΚΑΡΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΠΡΑΒΟ ΣΟΥ. Η ΑΕΚ ΕΙΧΕ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ, ΜΕ ΠΡΟΕΞΑΡΧΟΝΤΕΣ ΤΡΑΙ-ΛΥΜΠΕ ΑΡΣΕΝΙΚΑ. ΚΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΤΙΤΛΟΙ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ -ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΠΑΤΑΙΩΝΙΟΥΣ- ΑΡΣΕΝΙΚΟΙ ΚΑΙ ΠΟΤΙΣΜΕΝΟΙ ΜΕ ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΙΔΡΩΤΑ. ΟΧΙ ΑΤΡΟΜΗΤΑΚΙ, ΔΕ ΔΙΚΑΙΟΥΣΑΙ ΝΑ ΜΙΛΑΣ ΓΙΑ ΔΙΑΙΤΗΣΙΕΣ ΟΤΑΝ ΠΑΙΖΕΙΣ ΜΕ ΑΕΚ...ΝΤΡΟΠΗ ΣΟΥ... ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΟΜΩΣ ΘΑ ΜΑΘΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΝΕΙΣ.. ΗΤΑΝ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΣΟΥ ΤΕΛΙΚΟΣ ΑΤΡΟΜΗΤΑΚΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΑΣ ΗΤΑΝ Ο 21ος, ΑΝ ΣΟΥ ΛΕΕΙ ΤΙΠΟΤΑ.. ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΔΩΝΑΚΟ, ΝΙΩΘΩ ΜΟΝΟ ΟΙΚΤΟ ΚΙ ΟΡΓΗ ΓΙΑ ΤΟΝ -ΚΑΤΑ ΤΆΛΛΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ- ΝΤΕΜΗ ΠΟΥ ΣΟΥ ΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΝΑ ΚΟΟΥΤΣΑΡΕΙΣ ΟΛΑΚΕΡΗ ΑΕΚ... Η ΓΡΗΓΟΡΗ ΑΠΟΠΟΜΠΗ ΣΟΥ ΟΜΩΣ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΒΓΑΖΕΙΣ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΑΚΟΥΣ ΑΕΚ.....

ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ: ΚΑΡΑΓΕΩΡΓΙΟΥ, ΣΠΑΝΕ, ΔΩΝΗ ΜΙΣΗ ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΜΕΝΗ ΦΑΣΗ ΜΕ ΑΕΚ ΚΑΙ ΟΥΡΛΙΑΖΕΤΕ.... ΟΤΑΝ ΑΣΕΛΓΟΥΝ ΔΙΑΙΤΗΤΙΚΑ ΟΙ ΓΑΥΡΟΒΑΖΕΛΟΙ, ΚΑΜΙΑ ΛΥΣΣΑ ΔΕΝ ΒΛΕΠΩ, ΠΟΥ ΕΚΕΙ ΘΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΟΥΝΤΑΝ. ΤΟΣΟ ΚΟΜΠΛΕΞ;

ΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ 2011 ΕΙΝΑΙ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΑΓΝΟ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΛΑΤΡΕΥΕΙ ΤΗΝ ΑΕΚ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΑΝΤΙΞΟΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΦΑΛΙΑΡΕΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΕΚ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ΤΙΤΛΟΥΣ ΜΕ ΠΑΡΑΓΚΕΣ...ΦΟΡΤΣΑ ΑΕΚΑΡΑ!!!!!!!!


01.05.2011 - 16:07
**Share****15**



"Πού πας Ρε Δώνη;"

Με τον δικό του, μοναδικό τρόπο, ο Νικόλας Αλέφαντος σχολιάζει τον χθεσινό τελικό Κυπέλλου δίνοντας ρεσιτάλ μία ακόμα φορά...

"Πού πας Ρε Δώνη;"
"Πού πας Ρε Δώνη;"


Μεγαλύτερη ασφάλεια με ΙΕ8. Κατεβάστε τον Internet Explorer 8 τώρα! external image 504



• Από τον Αλέφαντο θα διαβάζετε αλήθειες. Θα διαβάζετε πράγματα που δεν λένε άλλοι, αυτό μου έχει ζητήσει ο Σινάνογλου και αυτό κάνω. Σήμερα λοιπόν όπως είδα εγώ τον Τελικό, η ΑΕΚ δικαιότατα πήρε το Κύπελλο! Έλα μωρέ, ποιος Ατρόμητος, αυτοκτόνησε ο Ατρόμητος και θα τα αναλύσω.
• Η ζούγκλα που λένε, έγινε μετά το τέλος του αγώνα. Κάτι τέτοια έλεγαν και οι Παναθηναϊκοί για την Ριζούπολη, για τα πριν του ματς. Στη Ριζούπολη παίχτηκε ένα ματς 90 λεπτά στα οποία ο Παναθηναϊκός ήταν ανύπαρκτος. Και χθες στο ΟΑΚΑ παίχτηκε ένα ματς στο οποίο η ΑΕΚ ήταν ανώτερη και ο προπονητής της ΑΕΚ έκανε ένα κοουτσάρισμα καταπληκτικό! Σε αντίθεση με αυτόν του Ατρόμητου.
• Ο καλός προπονητής φαίνεται στα μεγάλα ματς. Ο Χιμένεθ πήρε το Κύπελλο μετά από 9 χρόνια που είχε να πάρει τίτλο η ΑΕΚ. Με μια ομάδα με πολλά προβλήματα και απλήρωτους. Ο Χιμένεθ φέτος, με εξαίρεση το ματς στο Καραϊσκάκη, τα πήγε άριστα στα ντέρμπι, έριξε 4 γκολ στον Άρη στη Θεσσαλονίκη, κέρδισε επανειλημμένως τον Παναθηναϊκό, κέρδισε τον Ολυμπιακό, κέρδισε τον ΠΑΟΚ, απέκλεισε τον ΠΑΟΚ στο Κύπελλο που είχε αποκλείσει τον Ολυμπιακό, έφερε τίτλο στην ΑΕΚ που είχε ξεχάσει τι σημαίνει τίτλος και την έχει και στα πλέι οφ, για να δούμε μήπως πετάξει τον Παναθηναϊκό έξω από το Τσάμπιονς Λιγκ.
• Κατέβασε μια ομάδα χθες χωρίς τις 3 μεταγραφές του για τις οποίες τον είχα καυτηριάσει ότι βάζει τα δικά του παιδιά. Κατέβασε αρχική 11άδα χωρίς Ματέος, χωρίς Μίτσελ, χωρίς Μπαχά! Έπαιξε με πολλούς Έλληνες και παλιούς, έστησε την ΑΕΚ πολύ ωραία, έτσι όπως μου αρέσει, με Μπλάνκο και Σκόκο μπροστά, με 4-4-2, με έναν ρόμβο όπου μπροστά από τους 3 χαφ ήταν ο Λυμπερόπουλος και πίσω είχε 3 να τρέχουν και να κλείνουν τους χώρους. Μεσαίος ο Ντιόπ, αριστερά ο Λαγός και δεξιά ο Μάκος. Με τον Λαγό να τρέχει πολύ και να δίνει βοήθειες στον αριστερό μπακ της ΑΕΚ τον Καράμπελα για το μαρκάρισμα του Καμαρά. Ο δε Γεωργέας, ο δεξίς μπακ της ΑΕΚ ήταν καταπληκτικός χθες. Αξίζανε έναν τίτλο αυτά τα παιδιά μετά από τόσα χρόνια και κυρίως ο Λυμπερόπουλος που δεν είχε πάρει.
• Πολύ σωστή η επιλογή να βάλει δίπλα στον αργό Δέλλα τον γρήγορο Μανωλά ο οποίος αυτή τη φορά έκανε τρομερό παιχνίδι! Έπεφτε με τάκλιν, με το κεφάλι, έδινε παντού λύση, ήταν σίφουνας, μεγάλο ματς έκανε ο μικρός.
• Ξαναλέω: Εγώ μιλάω για μπάλα. Με ξύλο δεν ασχολούμαι. Δεν μπορώ να τα γλιτώσω εγώ αυτά, δεν μπορώ να κάνω τίποτα, δεν μπορώ να σώσω καταστάσεις. Γι’ αυτά είναι υπεύθυνη η ΕΠΟ, ο υφυπουργός αθλητισμού, το κράτος. Σε ό,τι αφορά το πρώτο γκολ, ναι, ήταν οφσάιντ. Όμως το ματς ήταν θρίαμβος του Χιμένεθ. Τα μπανίζω αυτά μέσα στον αγώνα.
• Στο ποδόσφαιρο παίζει μεγάλο ρόλο ο κενός χώρος. Ο Χιμένεθ έπαιξε έξυπνα. Ήθελε να μην απειληθεί, να μην δώσει χώρους πίσω και τον εξυπηρέτησε κι ο Δώνης με την ομάδα που κατέβασε! Του έκατσε του Ισπανού το πρώτο γκολ, είχε την ατυχία να τραυματιστεί ο Σκόκο, βάζει μέσα τον Μπαχά, στο β’ ημίχρονο δεν ανοίγεται, προσέχει να κρατήσει το 1-0 και να χτυπήσει τον Ατρόμητο στην κόντρα. Πέρασε εκεί κάποιους κινδύνους η ΑΕΚ, ανέβηκε ο Ατρόμητος, έκανε ευκαιρίες, και στην κατάλληλη στιγμή κάνει μια κίνηση ωραιότατη ο Χιμένεθ. Βάζει τον Καφέ και βγάζει τον Μπλάνκο ο οποίος δεν τράβαγε.
• Άλλοι εκείνη την ώρα θα έλεγαν να βγάλει τον Λαγό και να βάλει τον Καφέ στη θέση του. Ο Ισπανός όμως τι έκανε: Ο Καφές δεν μπορεί πια να κάνει τις πολλές κούρσες, δεν είναι και γρήγορος, οπότε σου λέει ο Χιμένεθ «βγάζω τον επιθετικό μου, βάζω κι άλλο χαφ και περνάω με εσωτερική αλλαγή στη θέση του Μπλάνκο τον Λυμπερόπουλο. Και βάζω τον Καφέ στη θέση του Λυμπερόπουλου, κορυφή στα χαφ στον ρόμβο». Και του βάζουν τα άλλα 2 γκολ οι 2 αλλαγές του, ο Μπαχά και ο Καφές! Αλλάζοντας τα πρόσωπα, δεν άλλαξε την τακτική της ομάδας του και το σχήμα, είχε πάλι ένα σφικτό κέντρο που έκλεινε τους χώρους και είχε πάλι δύο κυνηγούς μπροστά.
• Ο Δώνης αγωνιστικά ήταν πολύ μικρός χθες. Αυτοί νομίσανε ότι θα έμπαιναν με επιθετικό σχήμα και θα κερδίζανε την ΑΕΚ, ξαφνικά πιστέψανε ότι ο Ατρόμητος είναι μεγάλη ομάδα. Ρε με τα χίλια ζόρια σώθηκε στο πρωτάθλημα! Μακάρι ο Ατρόμητος να ήταν μεγάλη ομάδα, τις θέλουμε αυτές τις ομάδες να κάνουν ανατροπές. Όμως δεν ήταν ρεαλιστικό αυτό που έκανε ο Δώνης. Και οι δηλώσεις του αποπροσανατολίσανε τα δικά του λάθη, ουδείς ασχολήθηκε με αυτά.
• Θα σας πω λοιπόν τι έκανε: Βάζει 2 κόφτες Νεμπεγλέρα- Σφακιανάκη και μπροστά τους τον επιθετικό χαφ Τάτο. Έξω δεξιά βάζει τον Καμαρά σκοτώνοντάς τον και πετώντας τον στην άκρη, φορ βάζει τον Αναστασάκο που είναι πιο αργός και από τον Δέλλα, έξω αριστερά βάζει τον Σαγκανόφσκι. Πού πας ρε Δώνη έτσι! Ο άλλος είχε βάλει στην ΑΕΚ 4 χαφ στο κέντρο και υπήρχε υπεροπλία αριθμητική. Ο Καμαρά είχε εξουδετερωθεί και είχες χάσει την ταχύτητα στον άξονα, αντί να μαζευτείς και να χτυπήσεις με την ταχύτητα του Καμαρά, πήγες να μου το παίξεις μεγάλη ομάδα.
• Έπρεπε ο Ατρόμητος να προσαρμοστεί στην ΑΕΚ, να παίξει κι αυτός 4-4-2. Έπρεπε μπροστά να βάλει Σαγκανόφσκι- Καμαρά ή Μπρίτο- Καμαρά για να έχει ακόμα περισσότερη ταχύτητα, πίσω από αυτούς να βάλει τον Τάτο και πίσω από τον Τάτο 3 χαφ να κόβουν και να τρέχουν, τον Νεμπεγλέρα, τον Σφακιανάκη και τον Σαρμιέντο! Και να την πέθαινε την ΑΕΚ στο πρέσινγκ, ανελέητο πρέσινγκ. Αυτά που έκανε ο προπονητής του Ατρομήτου ήταν λάθος, υπερεκτίμησε την ομάδα του. Οι δε αλλαγές που έκανε ήταν παιδική χαρά. Έβγαλε τον σέντερ μπακ του για να πει ότι εκείνος φταίει; Ε μετά έκανε ο Καφές τον… Μέσι και έβαλε και τρίτο γκολ η ΑΕΚ πανδαισία. Αυτά είδα εγώ, για το ποδοσφαιρικό ματς μιλάω και όχι για τα κλοτσομπουνίδια στο τέλος που ήταν απαράδεκτα.

ΝΟΝΟΣ





ΑΠΟ ΑΙΧΜΙ.GR

Του Λευτερη Παπαδόπουλου




Σαν τους μαστροπούς οι κύριοι με τα «μαύρα κοστούμια»



Έχω μιλήσει και άλλοτε από αυτό το βήμα για τους διαβόητους «οίκους αξιολόγησης». Και δεν θα σταματήσω να μιλάω, αν οι κυβερνήσεις της Ευρώπης, κυρίως, δεν αντιμετωπίσουν με σοβαρότητα και πυγμή αυτά τα διεθνή «μαγαζιά», που παίζουν μπιλιάρδο στις πλάτες των λαών και καθορίζουν αρνητικά το μέλλον τους, για να αυγατίζουν, ολοένα και περισσότερο, τα κέρδη τους. Φυσικά, δεν τρέφω την αυταπάτη ότι με τα γραφόμενά μου θα καταφέρω κάτι. Νομίζω, όμως, ότι λέγε-λέγε και γράφε-γράφε, συνειδητοποιεί ο κόσμος, σε ποια χαλύβδινη αρπαγή βρίσκεται ο κόσμος των εργαζομένων-δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι.



Παλιά, ο Κώστας Λαλιώτης, θυμάμαι, επέσειε τον κίνδυνο των «κυρίων με τα γκρίζα κοστούμια». Οι «κύριοι» αυτοί, όμως, έχουν επιβληθεί. Πλήρως. Και κάνουν κουμάντο σε ολόκληρο τον πλανήτη. Χωρίς κανείς να μπορεί να κορέσει τη δίψα τους για πλούτο και δύναμη. Σημείωνε, την Κυριακή των Βαΐων, σε επιφυλλίδα του στην «Καθημερινή» ο Χρήστος Γιανναράς: «…Νίκησε κατά κράτος η ελεύθερη οικονομία. Η υπερδύναμη του μαρξιστικού στρατοπέδου , με τις εκπληκτικές κατακτήσεις στην πολεμική τεχνολογία και στην ολοκληρωτική άσκηση της εξουσίας, νικήθηκε από τα μπλου-τζηνς, την Κίρκη της «μόδας» , θεάς και μάγισσας της παραπλανητικής, καταλυτικής γοητείας που ασκεί στο άτομο η κολακεία του ναρκισσισμού του, η πανίσχυρη ορμή της ηδονής. Χωρίς αντίπαλο πια οι διαχειριστές της ελεύθερης αγοράς αφέθηκαν στη μέθη του ανεξέλεγκτου παιγνίου της εξωφρενικής ισχύος να διαφεντεύουν, με τους όρους της αγοράς, του πλανήτη: Ποιοι θα πεινάσουν και ποιοι θα απολαύσουν ασύδοτα, ποιοί θα εξοντωθούν από τη στέρηση, από τον αποκλεισμό της ανεργίας, τον εξευτελισμό της περιθωριοποίησης.
Και ποιοί θα ηδονίζονται στον παγκοσμιοποιημένο τζόγο του «λογιστικού χρήματος»(…) Η κεφαλαιαγορά και οι (ιδιωτικοί) οίκοι αξιολόγησης εθνικών οικονομιών, λειτούργησαν με τη λογική των προαγωγών και των μαστροπών, κυριολεκτικά».
Μια μέρα πριν, διαβάζαμε στην «Ελευθεροτυπία»: Η Goldman Sachs παραπλανούσε τους πελάτες της και αργότερα το Κογκρέσο, η Standard and Poor’s και η Moody’s κορόιδευαν τους επενδυτές και στόχος όλων ήταν το κέρδος, συμπεραίνει η επιτροπή του γερουσιαστή Καρλ Λεβάϊν, που ερεύνησε επί δύο χρόνια τον ρόλο της Γουόλ Στρητ στη χρηματοπιστωτική κρίση. Η 639 σελίδων έκθεση της επιτροπής, δίνει ονόματα, κατηγορεί συγκεκριμένους ανθρώπους και εταιρίες, οι οποίες άμεσα εμπλέκονται με τις… υποβαθμίσεις που εκδίδουν και καταστρέφουν την πιστοληπτική ικανότητα χωρών της ευρωζώνης…»
Δεν έχουμε, βέβαια, χρείαν και άλλων μαρτύρων. Αλλά αμφιβάλλω αν και μετά απ’ αυτή την «ετυμηγορία» της αμερικανικής Γερουσίας, θα υποστούν κάποια κύρωση οι «κύριοι με τα γκρίζα κουστούμια» -τα αδίστακτα αφεντικά των οίκων αξιολόγησης…
ΝΟΝΟΣ


=

H ΕΛΛΗΝΙΚΗ 'ΔΙΝΗ ΘΑΝΑΤΟΥ' ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ - Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

"Εντεκα μήνες μετά το μνημόνιο: που πάει η Ελλάδα"

Πριν συμπληρωθεί χρόνος από την υπογραφή του Μνημονίου και της Δανειακής Σύμβασης, είναι σαφές, ακόμα και σε όσους την επέβαλαν, ότι οδηγεί σε ανήκεστο βλάβη, αν όχι καταστροφή της ελληνικής οικονομίας-κοινωνίας. Ο πραγματικός σκοπός τους δεν είναι η έξοδος μιας Ελλάδας στο επίπεδο περίπου που την ξέραμε στις αγορές, μετά από μια περίοδο θυσιών, αλλά η μετατροπή της σε χώρα του Τρίτου Κόσμου, υπό συγκαλυμμένο αποικιακό έλεγχο. Αν η ελληνική κοινωνία δεν βρει τρόπο αντίδρασης, θα καταστραφούν οι οικονομικές προϋποθέσεις ύπαρξης στοιχειωδώς κυρίαρχου, ανεξάρτητου, δημοκρατικού κράτους. Η ύπαρξη τέτοιου κράτους, στην ουσία, όχι μόνο στον τύπο, είναι προϋπόθεση για την προκοπή, αν όχι επιβίωση του ελληνικού λαού.

Tρεις από τους πέντε «σοφούς», για οικονομικά θέματα, που συμβουλεύουν τη Μέρκελ, διατύπωσαν δημοσίως την πεποίθηση ότι το μνημόνιο «δεν βγαίνει». Τα ίδια δηλώνει η Βάσω Παπανδρέου, ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ. Σε πρόσφατο «γκάλοπ» του BBC μεταξύ αναλυτών, η πλειοψηφία προέβλεψε ελληνική χρεωκοπία. 'Οσοι λένε ακόμα ότι το μνημόνιο μπορεί να βγει, να αντιμετωπίσει το πρόβλημα χρέους και ελλειμμάτων, πρέπει να θεωρηθούν είτε ανόητοι, είτε, πιθανότερο, απατεώνες.

Ο ελληνικός λαός γνωρίζει την πραγματικότητα, ακόμα κι όταν την κρύβει από τον εαυτό του. Μαρτυρά την επίγνωση αυτή το «βλέμμα μελλοθανάτων» των επιβατών σε κάθε βαγόνι του μετρό, ο διπλασιασμός των αυτοκτονιών στη χώρα, το 80% των νέων που δηλώνει ότι θάθελε να φύγει από τη χώρα. 'Oλοι ξέρουμε τι σημαίνουν τα ενεχυροδανειστήρια που ξεφυτρώνουν σε κάθε γειτονιά, οι διαφημίσεις των κορακιών που αγοράζουν χρυσαφικά κι ασημικά. Κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε, αλλά πίσω από κάθε «ενοικιάζεται» κλειστού μαγαζιού, κρύβονται ανθρώπινες και οικογενειακές τραγωδίες. Σύντομα, ορισμένοι ήδη από τώρα, εκατομμύρια συμπολίτες, βρίσκονται ή θα βρεθούν προ της "επιλογής" να πεθάνουν από ασιτία ή από έλλειψη φαρμάκων, που δεν μπορούν ή δεν θα μπορούν να αγοράσουν. Θα χρειαζόμαστε βιβλίο για να περιγράψουμε αναλυτικά την ταχύτατη, συστηματική κατεδάφιση της χώρας, στην οποία επιδίδονται, με τόση επιτυχία, τα ανθρωπάκια μιας υποτελούς κυβέρνησης, άψογης σε ρόλο "διαχειριστή πτωχευμένης επιχείρησης", για λογαριασμό των δανειστών. Αφού γκρέμισαν, σε λιγότερο από χρόνο, το υποτυπώδες κοινωνικό κράτος που απέκτησαν οι ¨Ελληνες σε διάστημα ενός αιώνα, ετοιμάζονται τώρα να οργανώσουν την λεηλασία της χώρας με το πρόγραμμα των "50 δισεκατομμυρίων".

Γράφω από παιδί, είναι η δουλειά μου. Αλλά τώρα δυσκολεύομαι κι εγώ, δεν ξέρω τι να γράψω. Διαλέγω την αλήθεια, τρέμοντας μήπως ενισχύσω άθελά μου τη μαζική κατάθλιψη, κατ' εξοχήν όπλο των εχθρών μας, στοιχείο ενός ψυχολογικού πολέμου κατά του ελληνικού λαού που στηρίζεται στην καθολική ενοχοποίηση, στην ιδιοτελή αντιπαράθεση ενός στρώματος στο άλλο, στην καλλιέργεια φόβου και πανικού, για να παραλύσουν τους ¨Ελληνες, "σακατέβοντας" κάθε εθνική αυτοπεποίθηση (και καταστρέφοντας, en passant, τη διεθνή εικόνα της χώρας). Tο σχέδιο αυτού του πολέμου εκτελεί, υπό την καθοδήγηση μιας στρατιάς ξένων συμβούλων, η παρούσα "ελληνική κυβέρνηση". Σχέδιο που εκπονήθηκε στα «στρατηγεία» μιας παγκόσμιας «Αυτοκρατορίας του Χρήματος», του τέρατος του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου που προέκυψε από τέσσερις δεκαετίες αποφορολόγησης του κεφαλαίου, διαρκών "απελευθερώσεων" και "απορρυθμίσεων" "αγορών", ροών κεφαλαίων και εμπορευμάτων.

Απαλλαγμένες από το αντίπαλο σοβιετικό δέος, με υποταγμένους και εξαγορασμένους ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία και συνδικάτα, οι "αγορές" επιχειρούν να κατεδαφίσουν ότι απέμεινε από τον μεταπολεμικό ιστορικό συμβιβασμό Κεφαλαίου-Εργασίας, το κοινωνικό κράτος, τη Δημοκρατία, τον πολιτισμό της Ευρώπης. Επιχειρούν, με την καιροσκοπική συνδρομή της γερμανικής ηγεσίας, να ευθυγραμμίσουν ευρωπαϊκούς οικονομικοπολιτικούς θεσμούς με τον νέο συσχετισμό δυνάμεων, που προέκυψε από τη γιγάντωση του χρηματιστικού κεφαλαίου, τη σοβιετική κατάρρευση, την ευρωπαϊκή παρακμή.

Η Ιστορία, και οι επόμενες γενιές των Ελλήνων, θα καταγράψουν την κολοσσιαία ευθύνη της παρούσας ηγεσίας της ελληνικής κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ, όχι μόνο στην ελληνική καταστροφή, αλλά και γιατί επέτρεψε, από δω, να εκδηλωθεί ευκολότερα ο μεγάλος πόλεμος κατά της ευρωπαϊκής δημοκρατίας, που συνεχίζεται ήδη σε Ιρλανδία και Πορτογαλία, αύριο Ισπανία, μεθαύριο Ιταλία, κάποια στιγμή Γαλλία. Σύμμαχος σήμερα των "αγορών", το Βερολίνο κινδυνεύει να συνειδητοποιήσει πολύ αργά, το φοβερό τίμημα του Φάουστ για τη συμμαχία του με τις "αγορές" και τις πρόσκαιρες επιτυχίες εις βάρος της ευρωπαϊκής περιφέρειας.

Αυτό το γενικό πλαίσιο "υπερκαθορίζει" την ελληνική κρίση. Χωρίς το πρώτο δεν μπορούμε να ερμηνεύσουμε τη δεύτερη. Αλλά δεν μπορούμε να την ερμηνεύσουμε κι αν αγνοήσουμε τρεις παράγοντες, χωρίς τους οποίους η Ελλάδα δεν θα ήταν πιθανώς η πρώτη που θα υφίστατο την επίθεση:

α) την κατάρρευση όχι μόνο της ελληνικής παραγωγικής-εξαγωγικής βάσης, αλλά και του συνόλου των ελληνικών δομών και συστημάτων συλλογικών αξιών, καθώς η χώρα ολοκλήρωνε τον μετασχηματισμό της σε απέραντο ...λαμογιστάν, εργολαβιστάν, ρουσφετιστάν... Αναγκαστική ή οικειοθελής, η προσχώρηση ευρύτατων κοινωνικών στρωμάτων στις πρακτικές και την ιδεολογία του "λαμογιστάν", ο εξωφρενικός κυνισμός, η ιδιοτέλεια, ο ξετσίπωτος ατομικισμός, η κουλτούρα της απάτης που χαρακτηρίζουν σημαντικό τμήμα των μεσαίων και ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων, σήμερα περισσότερο από χθες, όταν δεν θίγονται άμεσα τα ίδια, εμποδίζουν την ελληνική κοινωνία να αμυνθεί

β) τη γεωπολιτική θέση της χώρας, που αλληλεπιδρά πολύπλευρα με την οικονομική της θέση. Π.χ. η Ελλάδα υφίσταται μια γεωπολιτική πίεση που οδήγησε στην παροχέτευση τεράστιων πόρων στην άμυνα. 'Εγινε η κύρια πύλη εισόδου μεταναστών από τις ζώνες των πολέμων και της εξαθλίωσης. Η επιλογή των ελληνικών κυβερνήσεων να στηρίξουν ενθουσιωδώς την αμερικανική πολιτική τουρκικής ένταξης στην ΕΕ, προσέθεσε και άλλα σοβαρά κίνητρα στη Μέρκελ να επιτεθεί στην Ελλάδα. Αν η Αθήνα έπαιζε το γεωπολιτικό "χαρτί" της έξυπνα, θα βελτίωνε ασφαλώς τη διαπραγματευτική της θέση. Θα την έπαιρναν στα σοβαρά και θα τη λογάριαζαν πολύ περισσότερο, αν αρνούνταν αίφνης τη χρήση του ελληνικού χώρου στον πόλεμο κατά της Λιβύης, σε συμμαχία με σημαντικές διεθνείς δυνάμεις που δεν θέλουν τον πόλεμο, παρά παίζοντας διαρκώς ρόλο δουλοπρεπούς "προθύμου", χωρίς καν να διαπραγματεύεται αντάλλαγμα. Μια μικρή χώρα πρέπει να είναι απρόβλεπτη, είπε ο Ανδρέας σε μια ιστορική συνέντευξη στο Τάιμ, λίγο μετά την ανάληψη της εξουσίας, επί των ημερών όμως του Γιώργου η χώρα είναι απολύτως προβλέψιμη

γ) τα πνευματικά, ηθικά, ψυχολογικά χαρακτηριστικά της σημερινής ηγεσίας κυβέρνησης και ΠΑΣΟΚ, την καθιστούν ιδεώδη "φορέα αυτοκαταστροφής" του ελληνικού "συστήματος", κατά το κλασικό πρότυπο Γκορμπατσώφ. Το ότι το κάνει αυτό χωρίς ενδεχομένως πλήρη συνείδηση των συνεπειών, την καθιστά περισσότερο, όχι λιγότερο επικίνδυνη, γιατί είναι πιο αποφασισμένη και γιατί μπορεί, με την επιμέρους ειλικρίνειά της, να εξαπατά αποτελεσματικότερα. Δεν υπάρχει μόνο το Μνημόνιο, υπάρχει και το "Μνημόνιο πίσω από το Μνημόνιο", το πρόγραμμα διαχείρισης της ελληνικής κατάστασης και των αντιδράσεων του ελληνικού λαού και στην εκτέλεσή του η κυβέρνηση τα κατάφερε καλύτερα κι από ότι με το ίδιο το Μνημόνιο.

Για να εξηγήσουμε το τελευταίο σημείο, πολιτικοί όπως οι Γκορμπατσώφ ή Παπανδρέου οδηγούν σε αυτά τα αποτελέσματα γιατί μπερδεύουν τον εχθρό με τον φίλο. Πάρτε το παράδειγμα μιας επιχείρησης που έχει πρόβλημα με την τράπεζά της. Η επιχείρηση και η τράπεζα επιχειρούν να βρουν έναν συμβιβασμό, έχοντας συνείδηση ότι βασικά είναι αντίπαλοι, αφού ο ένας θέλει να αυξήσει το βάρος του άλλου στον διακανονισμό. Τι θα συνέβαινε όμως στην επιχείρηση αν ο ιδιοκτήτης της πίστευε ότι η τράπεζα είναι βασικά καλοί άνθρωποι που θέλουν να βοηθήσουν την επιχείρησή του, που είναι μόνη υπεύθυνη για το πρόβλημά της... Τι θα συνέβαινε στην επιχείρηση, αν ο ιδιοκτήτης της έβγαινε και έλεγε στον κόσμο ότι είναι υπερχρεωμένη, στην εντατική, Τιτανικός, διεφθαρμένη και κακοδιοίκητη... Το πιθανότερο είναι ότι μια τέτοια επιχείρηση θα έκλεινε σε σύντομο χρονικό διάστημα, ακόμα κι αν δεν αντιμετώπιζε πρόβλημα. Ασφαλώς τα προβλήματα της Ελλάδας είναι πολύ προγενέστερα της κυβέρνησης Παπανδρέου. Αλλά η κυβέρνηση αυτή έδρασε και δρα όπως ένας γιατρός που τον φωνάζουν για εγκεφαλική αιμορραγία και δίνει αντιπηκτικά στον ασθενή, οδηγώντας τον μια ώρα αρχύτερα στα θυμαράκια. Το πρώτο πράγμα που πρέπει κάποιος να κάνει σε έναν τέτοιο περιστατικό, είναι να διώξει τον γιατρό.

¨Όταν αντιμετωπίζουν κίνδυνο τα ζώα είτε φεύγουν, είτε παλεύουν. Το χειρότερο που μπορεί να τους συμβεί, και συμβαίνει τώρα στον ελληνικό λαό, είναι να παραλύσουν. Αλλά για να μπορέσει να αντιδράσει ο ελληνικός λαός και να είναι κάπως αποτελεσματική η αντίδρασή του, χρειάζεται, ούτε λίγο, ούτε πολύ, να βρει τη δύναμη, τη φαντασία, το κουράγιο, τις ιδέες να "επανιδρύσει" τη χώρα του, πρωταγωνιστώντας ταυτόχρονα στην ευρωπαϊκή επανίδρυση. Nα αποκαταστήσει συλλογικότητες, να ξαναβρεί την αλληλεγγύη, να αποκτήσει νέα πολιτικά υποκείμενα, που θα αποσπάσουν το ελληνικό κράτος και την κυβέρνηση από τον έλεγχο των ξένων δανειστών και δυνάμεων, ώστε να μπορέσει ο ελληνικός λαός να υπερασπισθεί τον εαυτό του διεθνώς. Θα χρειαστούν ίσως οι ¨Ελληνες τις ηρωϊκές παραδόσεις τους, για να στηρίξουν τον αγώνα τους, στις πολύ διαφορετικές σημερινές συνθήκες, θα χρειαστούν όμως να τον συνδέσουν με τον ευρύτερο αγώνα για μια ριζοσπαστική μεταρρύθμιση της Ευρώπης, μόνο πλαίσιο που, αν φαίνεται κάπως ουτοπικό σήμερα, μπορεί να αποβεί μακροπρόθεσμα νικηφόρο. Είμαστε ακόμα πολύ μακριά από αυτά. Ούτε φως, ούτε άκρη δεν φαίνεται στο τούνελ. Η ιστορία όμως είναι καμιά φορά πονηρή. Ϊσως, αν υπάρχει μια πιθανή παρηγοριά μέσα στη μαυρίλα, την προσφέρει παραδόξως το ίδιο το πάχος του σκοταδιού. Είναι τόσο σοβαρή, σχεδόν θανάσιμη η απειλή, που ενδέχεται να προκαλέσει, στο τέλος, σωτήρια έγερση.

GAKO

---------------

aπο kathimerini.gr





Hμερομηνία : 22-04-11 Eκτύπωση | e-mail


external image dot_clear.gif
Ο διευθύνων σύμβουλος=Tου Αλεξη Παπαχελα=
Υπάρχουν στιγμές που απλώς νιώθεις ότι δεν έχει νόημα να σχολιάζεις ή να αναλύεις το «τι πρέπει να γίνει». Το νιώσαμε λίγο μετά τις εκλογές του 2007 όταν ήταν έντονη η προσδοκία ότι ο Κώστας Καραμανλής θα απελευθερωνόταν από το άγχος της επανεκλογής του και πως κάτι θεαματικό θα άλλαζε στη διακυβέρνηση της χώρας. Το ζήσαμε τους μήνες πριν από τις εκλογές του 2009 όταν το καράβι βούλιαζε σιγά σιγά και κανείς δεν έκανε τίποτα. Το ξανανιώσαμε όταν ο κ. Παπανδρέου ανέλαβε την εξουσία και, παρά το γεγονός ότι όλοι φώναζαν «βράχια μπροστά», εκείνος δεν άκουγε ή έκανε ότι δεν άκουγε τίποτα. Και βεβαίως το βιώνουμε τώρα καθώς είναι προφανές ότι η πραγματική οικονομία κινδυνεύει με πραγματικό κραχ, η αξιοπιστία μας διεθνώς έχει μειωθεί δραστικά και μπροστά μας διακρίνονται πεντακάθαρα όχι ξέρες, αλλά μεγάλα, κοφτερά «βράχια».
Ο πρωθυπουργός αρνείται, όμως, πεισματικά να αλλάξει τον τρόπο που κυβερνά, να αλλάξει πορεία. Είναι αδιανόητο πως σε μια τέτοια στιγμή δεν υπάρχει πραγματικό «Μαξίμου», ένα στρατηγείο βρε αδελφέ, όπου κάποιοι λαμβάνουν αποφάσεις και συντονιζουν. Δεν υπάρχει! Τέτοια ώρα θα περίμενε κανείς να βρει τα καλύτερα μυαλά και τους πιο αποτελεσματικούς «παίκτες» γύρω από τον Παπανδρέου. Και όμως, όχι. Αντικρίζει αξιόλογα «παιδάκια» που δεν ξέρουν πού υπάγονται ή τι κάνουν, διάφορους απίθανους τύπους οι οποίοι επιδίδονται σε ένα συνεχές brainstorming χωρίς κανένα αποτέλεσμα και μερικές ηρωικές φυσιογνωμίες που με αυταπάρνηση και αφοσίωση επιχειρούν να διαχειρισθούν το χάος. Είναι δυνατόν αυτήν την ώρα να μην ξέρουμε ποιος είναι ο οικονομικός σύμβουλος του πρωθυπουργού, αφού αυτοί που είναι στα χαρτιά σύμβουλοι, δεν βρίσκονται καν στην Αθήνα;
Ποιος φωτεινός εγκέφαλος έχει αποφασίσει ότι μπορεί το Υπουργικό Συμβούλιο να δίνει την εικόνα «καφενείου» προς τα έξω; Γιατί ο κ. Παπανδρέου αδυνατεί να τραβήξει το αυτί υπουργών του, ακόμη και δικών του δημιουργημάτων, οι οποίοι του «βγάζουν τη γλώσσα» και τον γράφουν δημοσίως στα παλαιότερα των υποδημάτων τους; Με τον τρόπο που χειρίζεται τους υπουργούς του, πώς μπορεί να απαιτεί πειθαρχία ή στήριξη από την Κοινοβουλευτική του Ομάδα; Αφήστε και εκείνο το απίθανο που ακούμε ότι «ο τάδε υπουργός δεν κάθεται στο τραπέζι με τον δείνα υπουργό». Μα είμαστε με τα καλά μας, αφεντικό το μαγαζί δεν έχει;
Α ναι, να μην ξεχάσω, έχουμε και τους παραδοσιακούς αυλικούς οι οποίοι έχουν αναγάγει την αδυναμία διοίκησης σε σχολή μάνατζμεντ. Αλλος επιχειρεί να μας πείσει ότι «ο Γιώργος αφήνει με τον τρόπο του όλα τα λουλούδια να ανθήσουν» και άλλος πως «το δημιουργικό χάος είναι τελικά αποτελεσματικό». Μήπως ήλθε η ώρα να σοβαρευθούμε; Ο τόπος χρειάζεται σοβαρούς ανθρώπους, τεχνοκράτες που να χειρίζονται περίπλοκα θέματα και μια σφικτή κυβέρνηση που να μιλάει την ίδια γλώσσα. Ο κ. Παπανδρέου μάλλον δεν ενδιαφέρεται για κάτι τέτοιο, γιατί του αρέσει να προεδρεύει σε μη κυβερνητική οργάνωση, όχι σε μια κυβέρνηση σε συνθήκες εκτάκτου ανάγκης. Το έχουμε ξαναγράψει άλλωστε πως θα ήταν ο τέλειος πρόεδρος, όπως ορίζεται από τους σύγχρονους κανόνες εταιρικής διακυβέρνησης να είναι υπεύθυνος για την εκπρόσωπηση στο εξωτερικό, τους κανόνες χρηστής διοίκησης κ.λπ. Αρκεί να βρει ή να βρεθεί ο διευθύνων σύμβουλος που θα κάνει όσα ο ίδιος απεχθάνεται: τη διοίκηση, τη «λάντζα», το τράβηγμα του αυτιού και τις φωνές σε όσους δεν ακούνε και την παρακολούθηση της υλοποίησης διαφόρων αποφάσεων. Γιατί αυτή η κυβέρνηση δεν έχει αφεντικό σήμερα!




nonos

=

=

ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ..ΗΜΩΝ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ-ΝΟΝΟΣ



  • Έπου θεώ. Ακολούθα τον θεό.
  • Νόμω πείθου. Να πειθαρχείς στο Νόμο.
  • Θεούς σέβου. Να σέβεσαι τους θεούς.
  • Γονείς αίδου. Να σέβεσαι τους γονείς σου.
  • Ηττώ υπέρ δικαίου. Να καταβάλεσαι για το δίκαιο.
  • Γνώθι μαθών. Γνώρισε αφού μάθεις.
  • Ακούσας νόει. Κατανόησε αφού ακούσεις.
  • Σαυτόν ίσθι. Γνώρισε τον εαυτό σου.
  • Εστίαν τίμα. Να τιμάς την εστία σου.
  • Άρχε σεαυτού. Να κυριαρχείς τον εαυτό σου.
  • Φίλους βοήθει. Να βοηθάς τους φίλους.
  • Θυμού κράτε. Να συγκρατείς το θυμό σου.
  • Όρκω μη χρω. Να μην ορκίζεσαι.
  • Φιλίαν αγάπα. Να αγαπάς τη φιλία.
  • Παιδείας αντέχου. Να προσηλώνεσαι στην εκπαίδευσή σου.
  • Σοφίαν ζήτει. Να αναζητάς τη σοφία.
  • Ψέγε μηδένα. Να μην κατηγορείς κανένα.
  • Επαίνει αρετήν. Να επαινείς την αρετή.
  • Πράττε δίκαια. Να πράττεις δίκαια.
  • Φίλοις ευνόει. Να ευνοείς τους φίλους.
  • Εχθρούς αμύνου. Να προφυλάσσεσαι από τους εχθρούς.
  • Ευγένειαν άσκει. Να είσαι ευγενής.
  • Κακίας απέχου. Να απέχεις από την κακία.
  • Εύφημος ίσθι. Να έχεις καλή φήμη.
  • Άκουε πάντα. Να ακούς τα πάντα.
  • Μηδέν άγαν. Να μην υπερβάλλεις.
  • Χρόνου φείδου. Να μη σπαταλάς το χρόνο.
  • Ύβριν μίσει. Να μισείς την ύβρη.
  • Ικέτας αίδου. Να σέβεσαι τους ικέτες.
  • Υιούς παίδευε. Να εκπαιδεύεις τους γιους σου.
  • Έχων χαρίζου. Όταν έχεις, να χαρίζεις.
  • Δόλον φοβού. Να φοβάσαι το δόλο.
  • Ευλόγει πάντας. Να λες καλά λόγια για όλους.
  • Φιλόσοφος γίνου. Να γίνεις φιλόσοφος.
  • Όσια κρίνε. Να κρίνεις τα όσια.
  • Γνους πράττε. Να πράττεις με επίγνωση.
  • Φόνου απέχου. Να μη φονεύεις.
  • Σοφοίς χρω. Να συναναστρέφεσαι με σοφούς.
  • Ήθος δοκίμαζε. Να επιδοκιμάζεις το ήθος.
  • Υφορώ μηδένα. Να μην είσαι καχύποπτος.
  • Τέχνη χρω. Να ασκείς την Τέχνη.
  • Ευεργεσίας τίμα. Να τιμάς τις ευεργεσίες.
  • Φθόνει μηδενί. Να μη φθονείς κανένα.
  • Ελπίδα αίνει. Να δοξάζεις την ελπίδα.
  • Διαβολήν μίσει. Να μισείς τη διαβολή.
  • Δικαίως κτω. Να αποκτάς δίκαια.
  • Αγαθούς τίμα. Να τιμάς τους αγαθούς.
  • Αισχύνην σέβου. Να σέβεσαι την εντροπή.
  • Ευτυχίαν εύχου. Να εύχεσαι ευτυχία.
  • Εργάσου κτητά. Να κοπιάζεις για πράγματα άξια κτήσης.
  • Έριν μίσει. Να μισείς την έριδα.
  • Όνειδος έχθαιρε. Να εχθρεύεσαι τον χλευασμό.
  • Γλώσσαν ίσχε. Να συγκρατείς τη γλώσσα σου.
  • Ύβριν αμύνου. Να προφυλάσσεσαι από την ύβρη.
  • Κρίνε δίκαια. Να κρίνεις δίκαια.
  • Λέγε ειδώς. Να λες γνωρίζοντας.
  • Βίας μη έχου. Να μην έχεις βία.
  • Ομίλει πράως. Να ομιλείς με πραότητα.
  • Φιλοφρόνει πάσιν. Να είσαι φιλικός με όλους.
  • Γλώττης άρχε. Να κυριαρχείς τη γλώσσα σου.
  • Σεαυτόν ευ ποίει. Να ευεργετείς τον εαυτό σου.
  • Ευπροσήγορος γίνου. Να είσαι ευπροσήγορος.
  • Αποκρίνου εν καιρώ. Να αποκρίνεσαι στον κατάλληλο καιρό.
  • Πόνει μετά δικαίου. Να κοπιάζεις δίκαια.
  • Πράττε αμετανοήτως. Να πράττεις με σιγουριά.
  • Αμαρτάνων μετανόει. Όταν σφάλλεις, να μετανοείς.
  • Οφθαλμού κράτει. Να κυριαρχείς των οφθαλμών σου.
  • Βουλεύου χρήσιμα. Να σκέπτεσαι τα χρήσιμα.
  • Φιλίαν φύλασσε. Να φυλάττεις τη φιλία.
  • Ευγνώμων γίνου. Να είσαι ευγνώμων.
  • Ομόνοιαν δίωκε. Να επιδιώκεις την ομόνοια.
  • Άρρητα μη λέγε. Να μην λες τα άρρητα.
  • Έχθρας διάλυε. Να διαλύεις τις έχθρες.
  • Γήρας προσδέχου. Να αποδέχεσαι το γήρας.
  • Επί ρώμη μη καυχώ. Να μην καυχιέσαι για τη δύναμή σου.
  • Ευφημίαν άσκει. Να επιδιώκεις καλή φήμη.
  • Απέχθειαν φεύγε. Να αποφεύγεις την απέχθεια.
  • Πλούτει δικαίως. Να πλουτίζεις δίκαια.
  • Κακίαν μίσει. Να μισείς την κακία.
  • Μανθάνων μη κάμνε. Να μην κουράζεσαι να μαθαίνεις.
  • Ους τρέφεις αγάπα. Να αγαπάς αυτούς που τρέφεις.
  • Απόντι μη μάχου. Να μην μάχεσαι αυτόν που είναι απών.
  • Πρεσβύτερον αιδού. Να σέβεσαι τους μεγαλύτερους.
  • Νεώτερον δίδασκε. Να διδάσκεις τους νεότερους.
  • Πλούτω απόστει. Να αποστασιοποιείσαι από τον πλούτο.
  • Σεαυτόν αιδού. Να σέβεσαι τον εαυτό σου.
  • Μη άρχε υβρίζων. Να μην κυριαρχείς με αλαζονεία.
  • Προγόνους στεφάνου. Να στεφανώνεις τους προγόνους σου.
  • Θνήσκε υπέρ πατρίδος. Να πεθάνεις για την πατρίδα σου.
  • Επί νεκρώ μη γέλα. Να μην περιγελάς τους νεκρούς.
  • Ατυχούντι συνάχθου. Να συμπάσχεις με το δυστυχή.
  • Τύχη μη πίστευε. Να μην πιστεύεις την τύχη.
  • Τελεύτα άλυπος. Να πεθαίνεις χωρίς λύπη.
=

=

ΣΩΤΗΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡ.-AIXMI.GR



Ένα απλό παιχνίδι χωρίς πάντα απλές λύσεις



Πάνε σχεδόν δύο δεκαετίες από τότε που κάποιος πολύ εύστοχα παρατήρησε πως κάποιες ομάδες μπορεί να δημιουργήσουν συνθήκες οργανωμένης αναρχίας, μέσα στο παιχνίδι και αυτό εύκολα αλλάζει ισορροπίες σε ένα ανταγωνιστικό επίπεδο. Αυτός που το είπε πρώτος ήταν ο Λουίς Σεζάρ Μενότι, ο Αργεντίνος προπονητής, που οδήγησε το 1978 την χώρα του στον παγκόσμιο τίτλο και πάντα είχε ανατρεπτικό λόγο. Ελεγε, λοιπόν, πως η μοντερνοποίηση του ποδοσφαίρου ως προιόντος θα απαιτήσει να θέλεις πάντα να παίξεις καλύτερα από τον αντίπαλό σου. Αλλά κάποιες φορές αυτό δεν θα γίνεται, οπότε οφείλεις να έχεις ένα εναλλακτικό σχέδιο. Ηταν μία εποχή που η Μίλαν του Αρίγκο Σάκι , του ανθρώπου που έφερε πάρα πολλά στοιχεία από τους Ολλανδούς των 70′s και πάλι στην μόδα, έπαιρνε δύο συνεχόμενα Κύπελλα πρωταθλητριών (κάτι που ακόμη περιμένουμε να ξανασυμβεί) και ο Μενότι επέμενε πως η μόδα του αντιποδοσφαίρου που είχε για χρόνια επικρατήσει θα έβρισκε νέο αντίδοτο: το ποδόσφαιρο που θα έχει οργανωμένη αναρχία. Οποιος θα μπορεί να αιφνιδιάσει τον αντίπαλο του με κάτι που θα είναι δουλεμένο μεν αλλά θα βγαίνει με άναρχο τρόπο, ουσιαστικά μέσω της έμπνευσης σπουδαίων παικτών θα έχει πάντα πλεονέκτημα. Ο Μενότι που, επίσης, είναι ο πατέρας των εκφράσεων «δεξιόστροφο» και αριστερόστροφο» ποδόσφαιρο, έλεγε πως η έμπνευση και η τεχνική πρέπει να επικρατούν της τακτικής και της φυσικής δύναμης. «Οι ομάδες που επιλέγουν να χαλάσουν τον ρυθμό συνήθως πέφτουν θύματα της τακτικής τους» τόνιζε και δεν έχει άδικο στις περισσότερες περιπτώσεις. «Αλλά πάντα θα το δοκιμάζουν γιατί αν μία φορά πετύχεις δύσκολα πείθεσαι πως δεν είναι ο κατάλληλος τρόπος».


Ο Σάκι, έφερε την επανάσταση με την ιδέα πως ο χώρος ανάμεσα στην άμυνα και την επίθεση οφείλει να είναι σε σύμπτυξη. Η διαφορά με την σκέψη που διατύπωσε ο Ρίνους Μίχελς σχεδόν δύο δεκαετίες νωρίτερα, γεννώντας την ιδέα του Total Football είχε να κάνει με τον πιο επιθετικό τρόπο με τον οποίο εφάρμοζε το τεχνητό οφσάιντ η Μίλαν. Αυτό έκανε σχεδόν αδύνατο τον τρόπο παιχνιδιού του αντιπάλου με μπαλιές στην πλάτη της άμυνας. Ο μεγάλος Αγιαξ των 70′s έδινε κάποια μέτρα χώρο ανάμεσα στους χαφ και την άμυνα έχοντας μερικές φορές και μία υπέρμετρη αγωνιστική αλαζονεία, ενώ η Φέγενορντ του Ερνστ Χάπελ την ίδια περίοδο, επέτρεπε ανάμεσα στους επιθετικούς της και τα χαφ να υπάρχει λίγο κενό χαλαρώνοντας την θηλειά στο λαιμό του αντιπάλου! Ο Αρίγκο Σάκι που είχε περάσει ώρες μελετώντας σε βίντεο αυτές τις συμπεριφορές, κατέληξε σε ένα σύστημα που όλες οι γραμμές ήταν πάρα πολύ κοντά, σχεδόν μέσα σε 25 μέτρα. Οσοι προσπαθούσαν να τους παίξουν κατά μέτωπο έπρεπε να διασπάσουν τρεις γραμμές με μεγάλη συνοχή! Αυτό έδινε την δυνατότητα στους παίκτες της Μίλαν να μην κουράζονται άσκοπα και να μην ξοδεύουν ενέργεια και να έχουν άμεσες επιλογές μόλις κέρδιζαν ξανά κατοχή. Ακούγεται απλό αλλά στη πράξη και μέχρι να το συνηθίσουν δεν ήταν. «Γι’ αυτό η ομάδα θα έπρεπε να κινείται ολόκληρη με ενιαίο τρόπο πάνω και κάτω και από δεξιά στα αριστερά» είπε ο Σάκι μιλώντας στον Τζόναθαν Γουίλσον, συγγραφέα του βιβλίου «Αντιστρέφοντας την πυραμίδα» (εκδόσεις POLARIS) και εξηγώντας το πώς το κατάφερε είπε: «Οταν είχαμε την κατοχή ήθελα πάντα να βρίσκονται πέντε παίκτες μπροστά από την μπάλα».

Ο Σάκι, έλεγε πάντα πως το σύστημα ήταν το πιο σπουδαίο πράγμα στο ποδόσφαιρο. «Το ποδόσφαιρο έχει σενάριο» είχε πει σε μία συνέντευξη του. «Οι ηθοποιοί, αν είναι μεγάλοι, μπορούν να ερμηνεύσουν το σενάριο και τα λόγια τους σύμφωνα με την δημιουργικότητά τους αλλά θα πρέπει να ακολουθούν το σενάριο. Ημουν ο μόνος που θα μπορούσα να τους καθοδηγήσω και να τους βοηθήσω να αναπτύξουν ένα παιχνίδι με συλλογικά χαρακτηριστικά, κάτι που θα μπορούσε να μεγιστοποιήσει τις δυνατότητες του συνόλου. Η φιλοσοφία μου ήταν να διδάξω τους ποδοσφαιριστές όσα περισσότερα μπορούσα για να γνωρίζουν όσο το δυνατόν πιο πολλά. Αυτό θα τους έδινε την ικανότητα να πάρουν την σωστή απόφαση -και να την πάρουν γρήγορα- γνωρίζοντας κάθε πιθανό σενάριο μέσα στον αγωνιστικό χώρο».
Στα χνάρια της Μίλαν και του Αγιαξ του Τόταλ φούτμπολ είναι το ποδόσφαιρο της Μπαρτσελόνα. Ένα θέαμα πολύ ωραίο στο μάτι και άκρως αποτελεσματικό. Μόνο που ακόμη και αυτό το εξαιρετικό ποδόσφαιρο έχει αντίδοτο, όπως φάνηκε πέρσι με την Ιντερ και πριν λίγες μέρες με την Ρεάλ στο τελικό του Κυπελλου. Και στις δύο περιπτώσεις υπάρχει κοινός παρονομαστής, ο Ζοσέ Μουρίνιο. Ο Γιόχαν Κρόιφ που, άλλωστε, δεν φοβήθηκε το καλοκαίρι να επιτεθεί στους συμπατριώτες του Ολλανδούς για τον τρόπο που επέλεξαν να χαλάσουν το παιχνίδι και την αυτοσυγκέντρωση της Ισπανίας, στον τελικό του Μουντιάλ με πολύ ξύλο και ανελέητο πρέσινγκ αντί να επιβάλλουν τον ρυθμό τους, έκανε πρόσφατα επίθεση στον Μουρίνιο λέγοντας πως οι ομάδες του δεν παίζουν καλά και πως ο ίδιος είναι προπονητής αποτελεσμάτων και όχι θεάματος. Μόνο που εδώ μπαίνει ένα τεράστιο ερωτηματικό: κανένας προπονητής δεν κάνει συμβόλαιο σε ομάδα με υποχρέωση το να παίξει η ομάδα καλά ασχέτως αν κατακτήσει τίτλους! Για να είμαστε λοιπόν δίκαιοι, ο Μουρίνιο προσλαμβάνεται λόγω εντυπωσιακού βιογραφικού και επουδενί λόγω της καλής μπάλας που έπαιξαν οι ομάδες του, αλλά κάθε άλλο παρά αποθαρρύνει το ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας. Αντίθετα το ενθαρρύνει. Όμως όπως συμβαίνει και στις ορχήστρες για να μπορούν οι βιολονίστες να βγουν μπροστά και να παίξουν, χρειάζονται βοήθεια από τα μπάσα της ομάδας που θα καθορίσουν τον ρυθμό.
Η τακτική και η πειθαρχία, που συνήθως είναι τα όπλα για να αποσταθεροποιήσεις τον αντίπαλο πρέπει να οδηγεί τελικά σε μια στρατηγική. Πρώτιστος σκοπός οφείλει να είναι το να επιτρέψεις το παιχνίδι και όχι να το καταστρέψεις. Ο Ερνστ Χάπελ, δημιουργώντας μετά τη Φέγενορντ (την πρώτη ολλανδική ομάδα που κατέκτησε το Πρωταθλητριών) την εξαιρετική ομάδα της Φ.Κ.Μπριζ στο Βέλγιο, οδηγώντας την σε δύο ευρωπαικούς τελικούς, τόνιζε πως «η αναγνώριση των γεγονότων εξαρτάται από την ερμηνεία τους» υποστηρίζοντας πως από την ερμηνεία των συμβάντων κάνεις υπολογισμό της πιθανότητας για να βελτιώσεις το επίπεδο του παιχνιδιού σου. «Οσο περισσότερα πράγματα αναγνωρίζεις και τα οικειοποιείσαι τόσο περισσότερα μπορείς να αφομοιώσεις και να προσθέσεις στο τρόπο παιχνιδιού σου.

Ακόμη και μία αποτυχία μπορεί να λειτουργήσει ευεργετικά αν δεις τα θετικά της» έλεγε και το αποδείκνυε με πράξεις. Στα λόγια του Χάπελ πορεύτηκε και ο Οσκαρ Ταμπάρεζ , ο κατά την γνώμη μου κορυφαίος τεχνικός στο Μουντιάλ το καλοκαίρι, απέτυχε παταγωδώς το 1996 στην Μίλαν, αν και είχε εξαιρετικούς παίκτες, με πείρα και τεράστια τακτική και τεχνική κατάρτιση, απολυόμενος μέσα σε λίγους μήνες! «Η σκληρή εμπειρία στο Μιλάνο με βοήθησε να αποδεχτώ την ωμή πλευρά της ζωής» δήλωνε πριν ένα χρόνο ο Ουρουγουανός «και αυτό που ξέρω είναι πως ποτέ ύστερα από εκείνη την τραυματική εμπειρία δεν θεώρησα πως είμαι άτρωτος. Αυτό με βοήθησε να γίνω καλύτερος προπονητής επειδή αναγνώρισα τα γεγονότα με την πραγματική τους διάσταση και όχι μέσα από την φιλτραρισμένη ωραιοποίηση που θα έδινε ο εαυτός μου θέλοντας να με δικαιολογήσει».
Αυτές οι κουβέντες εξηγούν για όποιον αντιλαμβάνεται σφαιρικά τα γεγονότα και την γεμάτη υγεία εικόνα της Ουρουγουάης στο Παγκόσμιο Κύπελλο!

Για τον Μουρίνιο, λοιπόν, το στραπάτσο του 5-0 της Βαρκελώνης το Νοέμβριο, έβγαλε αντίδραση στη δράση. Εν ολίγοις έγινε μάθημα. Ο ίδιος δεν θα το παραδεχτεί ποτέ σαν τον Ταμπάρεζ δημόσια, αλλά ο εφιάλτης εκείνης της νύχτας τον έκανε να ψάξει αντίδοτα. Η Ρεάλ των επτά αμυντικογενών ποδοσφαιριστών στο πρώτο από τα ματς που έδωσαν πριν λίγες μέρες οι αντίπαλοι, έμοιαζε με κρας τεστ. Η Ρεάλ όμως που νίκησε στο Κύπελλο, δεν πειραματίστηκε αλλά εκτέλεσε άψογα στο γήπεδο αυτό που είχε δουλέψει ξανά και ξανά στη προπόνηση. Η Ρεάλ του Μουρίνιο σε αυτούς τους μήνες εξελίχτηκε, έμαθε, προσπάθησε να καλύψει το χάντικαπ. Ο Γκουαρντιόλα έχω την εντύπωση πως απλά άφησε τα πράγματα να κυλήσουν. Και αν δεν κάνει κάτι άμεσα στα δύο παιχνίδια που έρχονται, η ομάδα του ίσως γνωρίσει και άλλη δυσάρεστη εμπειρία. Οι παίκτες της Μπαρτσελόνα είναι ολοφάνερο πως ξέρουν από μόνοι τους να κάνουν πράγματα , αυτό που ο μεγάλος τους αντίπαλος ο Μουρίνιο, αποκαλεί «μνήμη του παιχνιδιού». Ωστόσο έρχεται μία στιγμή που κάθε ομάδα όσο μεγάλη και αν είναι , κοιτάει προς τον πάγκο και βλέπει έναν στρατηγό. Έναν άνθρωπο που έχει τα πάντα υπό έλεγχο. «Δεν υπάρχει ομάδα που να μην χρειάζεται καθοδήγηση» τόνιζε ο Ρίνους Μίχελς. «Ακόμη και αν δεν κάνεις κάτι, οφείλεις να δείχνεις πως έχεις ένα σχέδιο».

Στα δύο τελευταία παιχνίδια, η Ρεάλ έδειχνε να διαθέτει έναν τέτοιο, στο πρόσωπο του Μουρίνιο. Η Μπάρτσα όχι. Για τον Πεπ αυτά τα δύο ματς ήταν επίσης ένα μάθημα ζωής. Κάποτε όταν ο Αγιαξ του Μίχελς αφού είχε νικήσει 3-0 στο πρώτο γύρο, έχασε 4-1 από τη Φέγενορντ του Χάπελ στο δεύτερο. Οι δημοσιογράφοι ρώτησαν τον πανέξυπνο Αυστριακό πως το κατάφερε. «Κοίταξα τα λάθη του προηγούμενου αγώνα και κυρίως το τι έκαναν σωστά οι παίκτες του Αγιαξ. Ζήτησα από τους δικούς μου, αν μπορούν να κάνουν το ίδιο. Πρώτα από όλα όμως να μην ξανακάνουν τα ίδια λάθη » ήταν η απλή απάντηση του. Ο Μουρίνιο επειδή οι δικοί του δεν θα μπορούσαν να κάνουν το ίδιο με αυτό των αντιπάλων τους, ζήτησε ένα άλλο τρόπο παιχνιδιού. Σίγουρα, πάντως, ζήτησε να μην ξανακάνουν τα ίδια λάθη με αυτά του 5-0. Το ποδόσφαιρο είναι ένα πολύ απλό παιχνίδι, που όμως δεν μπορεί να έχει πάντα απλες λύσεις. Τα δύο ματς που θα ακολουθήσουν δεν θα μας κάνουν πιο σοφούς, αλλά σίγουρα θα μας κάνουν να εκτιμήσουμε πρόσωπα και καταστάσεις.

NONOS

=

=

Να παραιτηθεί ο υπουργός; Καλά πού ζείτε;

“Το μεγαλύτερο όπλο που έχει ένας πολιτικός στη φαρέτρα του είναι η παραίτησή του”, έλεγε προ ημερών σε φιλικό του κύκλο ένας παλιός κοινοβουλευτικός άνδρας, που βρίσκεται ακόμη εν ζωή αλλά έχει αποσυρθεί από την πολιτική σκηνή και παρακολουθεί από μακριά τα πράγματα, πότε κουνώντας το κεφάλι του και πότε κάνοντας το σταυρό
του. Εκπρόσωπος της πολιτικής τάξης μιας άλλης εποχής, πιστεύει ακόμη ο καημένος ότι υπάρχει αυτό που συνηθίσαμε να λέμε “φιλότιμο” ή αλλιώς “τσίπα”.
Πιστεύει, δηλαδή, πως όταν… σε φτύνουν δεν μπορεί να θεωρείς ότι “ψιχαλίζει” και πως, όταν δεν είσαι σε θέση να δώσεις πειστικές απαντήσεις ή όταν εκτεθείς ανεπανόρθωτα, τότε πολύ απλά πας σπίτι σου, για να διασώσεις αυτό που με τίποτα δε διαπραγματεύεσαι, δηλαδή την αξιοπρέπειά σου.
Έριξα μια ματιά στο διαδίκτυο τις τελευταίες μέρες πατώντας τη λέξη “παραίτηση” στο google – είναι τόσο απλό, μπορεί να το κάνει ο καθένας – και διάβαζα αρκετή ώρα ιστορίες που μου φαίνονταν ότι αν είχαν συμβεί στην Ελλάδα θα απασχολούσαν για λίγες ώρες τα ΜΜΕ και μετά θα είχαν ξεχαστεί. Ενδεικτικά σας αναφέρω μερικές για να… συνεννοηθούμε:
Ο υπουργός Άμυνας της Γερμανίας Καρλ Τέοντορ Τσου Γκούτενμπεργκ, προβεβλημένο στέλεχος της Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης της Βαυαρίας (CSU), που απολάμβανε της πλήρους στήριξης της καγκελαρίου Άγκελα Μέρκελ, παραιτήθηκε λόγω αποκαλύψεων για λογοκλοπή κατά τη συγγραφή της διατριβής του.
Η υπουργός Τοπικής Αυτοδιοίκησης και Περιφερειακής Ανάπτυξης της Σλοβενίας, Ντούσα Τρόμπετς Μπούτσαν, παραιτήθηκε μόλις τρεις μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων της, επικαλούμενη έλλειψη εμπιστοσύνης της ίδιας προς το προσωπικό της, αλλά και του πρωθυπουργού προς την ίδια, γεγονός που έκρινε ότι την εμπόδιζε να συνεχίσει το έργο της!
Η υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας Μισέλ Αλιό Μαρί παραιτήθηκε μετά την αποκάλυψη ότι έκανε διακοπές στην Τυνησία με κρατικά έξοδα. Στην επιστολή της στον Σαρκοζί έλεγε ότι έχει πολύ υψηλή ιδέα για την άσκηση της πολιτικής στη Γαλλία, γι´ αυτό δεν μπορεί να συνεχίσει με το προφίλ της λαβωμένο.
Καημένη Αλιό Μαρί, φτωχή Ντούσα και δύστυχε Καρλ Τσου Γκούτενμπεργκ. Κάποιος πρέπει να σας μιλήσει για την Ελλάδα! Εδώ έχουμε υπουργό που χρησιμοποιεί το προεδρικό αεροσκάφος για να πάει στις ΗΠΑ, παίρνει μαζί και το γιο του και δεν αισθάνεται καν την ανάγκη να δώσει λογαριασμό. Έχουμε αντιπρόεδρο που μας λέει τεμπέληδες, δέχεται κριτική, υποστηρίζει ότι δεν το είπε ποτέ, κι όταν του φέρνουν το
ηχητικό ντοκουμέντο κάνει πως δεν τρέχει τίποτα. Ελάτε εδώ, θα περάσετε εσείς καλά κι εμείς καλύτερα…

aixmi.gr
nonos


gazzetta.gr- ΠΑΠΑΔΟΓΙΑΝΝΗΣ

ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΑ ΙΔΙΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΚΙ ΕΓΩ-ΝΟΝΟΣ

Ο Νίκος Παπαδογιάννης θυμάται στο blog του στο gazzetta.gr πώς έζησε από κοντά τα μεγαλεία τηςΑΕΚ τα τελευταία 20 χρόνια. Ωστόσο προσθέτει ότι το ίδιο μπορούν να ισχυριστούν μόνο λίγοι οπαδοί της «Ένωσης».
Έζησα τα πρόσφατα μεγαλεία της ομάδας μπάσκετ της ΑΕΚ από κοντά. Είναι λίγοι οι οπαδοί της που μπορούν να ισχυριστούν το ίδιο πράγμα χωρίς να μεγαλώσει η μύτη τους...
Ήμουν παρών όταν η ΑΕΚ του Ντράγκαν Σάκοτα κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδας του 2002, χαρούμενος, θυμάμαι, επειδή βρέθηκε ομάδα να μπει σφήνα στο πρασινοκόκκινο ολιγοπώλιο και να αποτελέσει τρίτο πόλο εξουσίας, την ίδια μάλιστα χρονιά που ο Παναθηναϊκός κατακτούσε το τρίτο ευρωπαϊκό του τρόπαιο.
Ήμουν παρών όταν η ΑΕΚ του Ντούσαν Ίβκοβιτς σήκωσε το Κύπελλο Σαπόρτα στο Παγοδρόμιο της Λωζάννης, θριαμβεύτρια απέναντι στην πανίσχυρη Κίντερ του Μεσίνα και του Ντανίλοβιτς. Πανευτυχής, θυμάμαι, για την κατάκτηση μιας ευρωπαϊκής κορυφής στον ίσκιο των Άλπεων, 32 χρόνια μετά την... εθνεγερσία του 1968.
Ήμουν παρών όταν η ΑΕΚ του Γιάννη Ιωαννίδη έπαιξε στον τελικό της Ευρωλίγκας του 1998, στο ίδιο Παλάου Σαν Τζόρντι όπου θα διεκδικήσει το φετινό στέμμα ο Παναθηναϊκός. Συγκινημένος, θυμάμαι, επειδή την αποστολή ακολούθησαν στη Βαρκελώνη αρκετοί από τους ήρωες του Καλλιμάρμαρου.
Ήμουν παρών όταν η ΑΕΚ του Γιάννη Φιλίππου ανακοίνωσε τη συνεργασία της με τον Ιωαννίδη και τον Ίβκοβιτς, δύο από τους κορυφαίους προπονητές που εμφανίστηκαν ποτέ στο ευρωπαϊκό στερέωμα.
Ήμουν παρών όταν ο συγχωρεμένος Κρέζιμιρ Τσόσιτς ξημεροβραδιαζόταν στα γραφεία του Ψωμιάδη και κατέστρωνε τα σχέδιά του ακούγοντας στο γουόκμαν εκκλησιαστικούς ύμνους των Μορμόνων.
Ήμουν παρών όταν η ΑΕΚ έφερνε στην Ελλάδα τον σουπερστάρ του ΝΒΑ Ρολάντο Μπλάκμαν, από τον οποίο μάλιστα πήρα την πρώτη μεγάλη συνέντευξη, στο ξενοδοχείο «Τιτάνια» (για το αλήστου μνήμης Τρίποντο). Του είχα χαρίσει για σουβενίρ τα «Νησιώτικα» του Γιάννη Πάριου.
Ήμουν παρών στα αποκαλυπτήρια άλλων φημισμένων άσων από το εξωτερικό, από τον Ντάνι Βρέινς ως τον Άντονι Μπούι, από τον Τζο Αρλάουκας ως τον Τζέι Αρ Χόλντεν, από τον Ρίκι Πιρς ως τον Ιμπραήμ Κουτλουάι.
Ήμουν παρών και παρακολούθησα από κοντά την εκτόξευση Ελλήνων παικτών όπως ο Κώστας Παταβούκας, ο Νάσος Γαλακτερός, ο Μιχάλης Κακιούζης, ο Νίκος Χατζής, ο Δήμος Ντικούδης, ο Ιάκωβος Τσακαλίδης, ο Γιάννης Μπουρούσης, ο Νίκος Ζήσης.
Ήμουν παρών και είδα με τα μάτια μου τα μικρά θαύματα της προηγούμενης γενιάς, με ενορχηστρωτή συνήθως τον τζέντλεμαν Βαγγέλη Νικητόπουλο, μαέστρο τον Μηνά Γκέκο και υπολοχαγούς τον Αριδά, τον Κουντουράκη, τον Λαννέ, τον Κατσικάρη, τον Ποδαρά, τον Σκουρτόπουλο, τον πατέρα Φώτση.
Ήμουν παρών και θυμάμαι σαν να ήταν προχθές τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας το 1981, όταν ο Κερτ Ράμπις («Κυριάκος Ραμπίδης») και ο Βασίλης Γκούμας έβαλαν στα καλάθια τον Ηρακλή του Τάκη Καρατζουλίδη, με προπονητή τον Αμερικανό Φρανκ Ντέβελι.
Ήμουν παρών στο κλειστό του Ιωνικού Νέας Φιλαδέλφειας, στο «Γεώργιος Μόσχος», στη Γλυφάδα, στο ΟΑΚΑ, στο Σπόρτιγκ, στη Ζοφριά, στο Ελληνικό.
Ήμουν παρών στο κλειστό του Γαλατσίου, όταν η ΑΕΚ έπεφτε στα βαθιά νερά της Ευρωλίγκας με όλα τα ατού κρυμμένα στο μανίκι της: αξιόλογο υλικό, μεγάλο γήπεδο, ισχυρή λαϊκή βάση, πλούσιο χρηματοδότη.
Ήμουν πάντοτε κοντά, επειδή καταλάβαινα ότι το ηλεκτρικό ρεύμα του μέλλοντος περνούσε μέσα από πυλώνες όπως η ΑΕΚ, ο Άρης, ο ΠΑΟΚ, ο Πανιώνιος, το Περιστέρι. Η ΑΕΚ, που δεν έλειψε ποτέ από κοντά μας.

Ήμουν εκεί αλλά ήμουν σχεδόν μόνος, με παρέα μόνο τους τριακόσιους ρομαντικούς του Χαρίδημου.
Και δεν είμαι καν ΑΕΚ.
Εσείς, όλοι, που τώρα κλαίτε και οικτίρετε την ξεπεσμένη βασίλισσα (για να περάσει η ώρα ώσπου να ξεκινήσει ο τελικός του ποδοσφαιρικού Κυπέλλου), εσείς που δίνατε βροντερό «παρών» μόνο όταν ξεσπούσε το πανηγύρι των ζουρλών, πού ήσασταν;

Και γιατί πρέπει να θυμώσω εγώ, αφού δεν ενδιαφερθήκατε ποτέ εσείς;
ΝΟΝΟΣ


ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΣ, ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΝΟΝΙΚΗ, ΧΑΡΤΙΝΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ. ΑΞΙΖΕΙ ΝΑΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ, ΕΣΤΩ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΑ.

ΑΠΟ tovima.gr


Αν είσθε ένοχος για κατάχρηση, πλαστογραφία, ακάλυπτες επιταγές, οφειλές ακόμη και προς το Δημόσιο, για εκβιασμό, συκοφαντική δυσφήμηση και όλα τα σχετικά, δεν έχετε λόγο να φοβάστε αν πέσετε στα χέρια της Δικαιοσύνης. Μια μικρή ταλαιπωρία, αν τυχόν προφυλακισθείτε, είναι κατά κανόνα το μέγιστο που θα υποστείτε. Αν μάλιστα παραδεχθείτε την ενοχή σας (και έτσι γλιτώνετε από τις αλλεπάλληλες δίκες λόγω αναβολής και το κόστος από δικηγορικές αμοιβές και λοιπά έξοδα, στα οποία μπορεί ενδεχομένως να περιλαμβάνονται και μίζες, όπως υπονοούν οι δικηγόροι σας), τότε η φυλακή που θα σας επιβληθεί είναι απλό χάδι (ιδίως αν από την παραβατική συμπεριφορά σας τα έχετε ως συνήθως οικονομήσει). Είτε παίρνετε ταυτόχρονα αναστολή επιβολής της ποινής είτε πληρώνετε ένα αστείο ποσό (5.000-10.000 ευρώ) και αποδίδεσθε ολόλευκοι στην κοινωνία και κυκλοφορείτε ελεύθεροι για να συνεχίσετε τον παραβατικό πλουτισμό σας, χωρίς μάλιστα να επιτρέπεται να ερωτηθείτε πώς και δεν βρίσκεσθε στη φυλακή, αφού μόλις πριν από μια-δυο ημέρες καταδικασθήκατε, όπως επισήμαινα στη στήλη αυτή στις 20.1.2008.

Ιδού η έγκυρη ανατριχιαστική επιβεβαιωτική καταγγελία που σας είχα προαναγγείλει, του αντεισαγγελέα Εφετών κ. Βασιλείου Φλωρίδη, όπως δημοσιεύθηκε στην «Καθημερινή» της 20ής Μαρτίου χωρίς να ενοχληθεί κανείς.

«Με τις αλλεπάλληλες “φιλελεύθερες” τροποποιήσεις του Ποινικού Κώδικα και ιδίως αυτού του περασμένου Δεκεμβρίου (που είχε εισηγηθεί ο υπουργός Δικαιοσύνης κ. Καστανίδης, με σύμφωνη φυσικά γνώμη και του Πρωθυπουργού ) φθάσαμε πλέον να δικαιούται αναστολή όποιος καταδικάσθηκε και σε ποινή φυλάκισης έως 5 έτη!Και μάλιστα να δικαιούται αναστολή ακόμα κι αν έχει ξαναδικασθεί προηγούμενα σε ποινή φυλάκισης έως ένα έτος!Το δικαστικό μας σύστημα λοιπόν στην ουσία κατάντησε στο να οδηγεί τους πολίτες να προτιμούν τις καταδίκες από την αθώωση.Γιατί είναι πιο φθηνές (!!!). Αφήνει όμως έτσι και τα θύματα αναποζημίωτα. (Διότι αντί ο καταδικασθείς να επιστρέφει τα χρήματα που καταχράσθηκε,πληρώνει απλώς τα έξοδα της δίκης, 250 ευρώ, και την αμοιβή του δικηγόρου του).

«Το ίδιο θα συμβεί» συνεχίζει ο κ. Φλωρίδης «και στην περίπτωση που θα συλληφθεί επ΄ αυτοφώρω ένας διεφθαρμένος υπάλληλος να δωροδοκείται στις σπάνιες περιπτώσεις που ένας πολίτης θα βρει το θάρρος να τον καταγγείλει. Μετά την καταδίκη του ακόμα και σε φυλάκιση 5 ετών θα αφεθεί ελεύθερος πληρώνοντας μόνο τα έξοδα της δίκης».

Αυτό είναι το κράτος δικαίου που διαμορφώσαμε. Ωστόσο έτσι οι πολίτες εθίσθηκαν στην ατιμωρησία, στην εκτεταμένη φοροδιαφυγή, στη μαζική διαφθορά, στις καταπατήσεις δημοσίων κτημάτων αλλά και σε καθημερινή παραβατικότητα στην εν γένει συμπεριφορά (παραβίαση του κόκκινου φαναριού, μη έκδοση αποδείξεων, δεν πληρώνω- δεν πληρώνω, κατάλυση του κράτους στην Κερατέα, αγνόηση των αποφάσεων των δικαστηρίων από παρανόμως απεργούντες). Και η συγκλονιστική κατάληξη του άρθρου του κ. Φλωρίδη:

« Με μια σειρά και επί πολλά έτη ταξικών και ρουσφετολογικών τροποποιήσεων τωνποινικών μας νόμων (τις περισσότερες των οποίων εισηγήθηκαν πανεπιστημιακοί πουασκούν δικηγορία δηλαδή υπέρ τωνπελατών τους ), και με το ψευδοεπιχείρημα ότι δήθεν “θα γεμίσουν οι φυλακές”, φθάσαμε στο σημείο να καταλήγουν στη φυλακή κατά πλειοψηφία φτωχοί άνθρωποι, τοξικομανείς και όσοι δεν έχουν διασυνδέσεις με πολιτικούς ή ισχυρούς. Οσοι δηλαδή δεν έχουν χρήματα να πληρώσουν μια πολυτελή υπεράσπιση ή την ποινή τους ή δεν έχουν πρόσβαση σε πολιτικό για να τροποποιήσει υπέρ αυτών τον νόμο».

Εικόνα χώρας που λειτουργεί με πρακτικές μαφίας, με την ευθύνη όλων των κομμάτων και ιδιαίτερα των νομικών (πρωτοστατούντων των αριστερών που θα όφειλαν να καταγγείλουν αντί να συγκαλύπτουν ή ακόμη και ανοιχτά να υποστηρίζουν την ανυπακοή και την παρανομία). Πώς θα βγούμε από αυτόν τον βούρκο, όταν η σιωπή και η συγκάλυψη αφήνουν σε άγνοια την πλειονότητα των πολιτών;

jmarinos@tovima.gr

nonos

ΑΠΟ AIXMI.GR

ΓΡΑΦΕΙ Η ΣΙΑ ΚΟΣΙΩΝΗ(ΣΚΑΙ)


Γεια σου ρε Νικόλα
Υπάρχουν καλλιτέχνες και καλλιτέχνες. Υπάρχουν αυτοί που σα διάττοντες αστέρες, εμφανίζονται από το πουθενά, εκρήγνυνται εντυπωσιακά καθώς μπαίνουν στην ατμόσφαιρα της γης και χάνονται.
Υπάρχουν και οι άλλοι. Αυτοί που αναρριχώνται ήσυχα κι αθόρυβα και μένουν πάντα εκεί. Για όσους μπορούν να τους διακρίνουν, για όσους αντέχουν να κοιτάνε για ώρα ψηλά και μακριά.
Είναι αυτοί που ρίχνουν γέφυρες πάνω από τις γενιές, της ηλικίες, τους ανθρώπους.
Αυτοί που τρυπώνουν μέσα σου χωρίς να το καταλάβεις. Που ξεπετάγονται απρόσμενα δίπλα σου, στις λύπες και τις χαρές σου.
Που γράφουν και τραγουδάνε αυτά που ένιωσες κι αυτά που θες να νιώσεις.
Που είναι πάντα «κάπου εκεί», σε όλες τις φάσεις της ζωής σου.
Που σε κάνουν να κλείνεις τα μάτια και να ταξιδεύεις, σε ξυπνούν από το λήθαργο που έπεσες χωρίς να καταλάβεις, σε χαστουκίζουν και δέχεσαι τον πόνο.
Ο Νίκος Παπάζογλου ήταν για μένα πάντα κάπου εκεί. Στα πρώτα ελληνικά ακούσματα της εφηβείας μου, στο φοιτητικό μου πέρασμα από την πατρίδα του. Στις κρύες νύχτες της Βόρειας Ευρώπης. Στο αγχώδες και εξοντωτικό σήμερά μου.
Δεν τον γνώρισα ποτέ. Ούτε πρόκειται. Μου τη δίνει που έφυγε. Γιατί να φύγει; Λιγοστεύουν επικίνδυνα «αυτοί».
Έφυγε ο Νικόλας. Έφυγε νέος. Σε όλα νέος. Έγινε το κόκκινο μαντήλι του πουλί, τον έκλεισε στα φτερά του και πέταξαν μαζί.
Πάλι, όμως, κάπου εδώ θα είναι. Το βράδυ και το πρωί. Στην καληνύχτα και στην καλημέρα. Εκεί κυρίως. Να μου θυμίζει:
«Μόλις ξυπνήσω το πρωί
τα βλέπω όλα μαύρα,
θέλω μια κούπα με καφέ
και τέσσερα τσιγάρα
Τι νόημα έχουν όλα αυτά;
Τι τρέχω να προλάβω;
Πέρασε η μισή ζωή
δίχως να καταλάβω.
Τασάκι κι αποτσίγαρα,
φλιτζάνι κατακάθι,
όλα μαζί στον τενεκέ
κι απάνω το καπάκι.
Μα φτάνω στην εξώπορτα,
κοιτάζω τον καθρέφτη
κι αντί να ρίξω μια μπουνιά,
χαμογελώ στον ψεύτη.»

APO MONAXAENWSIS BLOGSPOT-NONOS


Κόσμος της ΑΕΚ σε κατηγορίες: Vol.8

"Ο βατραχολάγνος"























































Αποτελεί κατηγορία οπαδών που θα μπορούσε να ευδοκιμήσει μόνο σε μια ομάδα με πολλές ιδιαιτερότητες (και κουσούρια) όπως η ΑΕΚ. Λίγοι σε αριθμό αλλά ιδιαίτερα διακριτοί ως κατηγορία λόγω των πόστων που κατέχουν σε ΜΜΕ και του ταλιμπανισμού που τους χαρακτηρίζει, ξεχωρίζουν από τα υπόλοιπα πλήθη συμπαθούντων-θαυμαστών-groupie-δων του Ντούσκου του Αόρατου (που ας μη γελιόμαστε, είναι δημοφιλέστατος στη μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου μας) από μια σημαντική λεπτομέρεια. Κατά βάση υποστηρίζει τη Ντουσκάρα (και πιθανώς ακόμα και την εκάστοτε ομάδα στην οποία δουλεύει ο ΑΕΚτζης πλην επαγγελματίας Σερβοβοζνιοελληνογαλλοκινέζος coach) περισσότερο απ’όσο υποστηρίζει την ίδια την ΑΕΚ.

Ο βατραχολάγνος έγινε ΑΕΚ όντας ήδη κάποιας ηλικίας, εκεί στις αρχές της δεκαετίας του ’90 , τότε που η ομάδα γάζωνε υπό τις οδηγίες του ευθυτενούς Πρίγκιπα. Μέχρι τότε δήλωνε Εθνική Ελλάδος, Δόξα Δράμας (insert random επαρχιακή ομάδα), Λίβερπουλ και Ρεάλ Μαδρίτης και γενικά φίλος του καλού ποδοσφαίρου (μπλιαχ). Εναλλακτικά μπορεί να ήταν και ΑΕΚ, χωρίς όμως να ξέρει άλλον παίχτη εκτός από το Μαύρο, τον Παπαϊωάννου και το …Μπάγιεβιτς. Εντυπωσιασμένος από τη μπάλα που έπαιξε τότε η ομάδα (και διηγώντας τα να κλαις), άρχισε να την υποστηρίζει φανατικά βαφτίζοντας ταυτόχρονα όλες τις επιτυχίες της εποχής (δικαίως ή αδίκως) ως ‘’έργο Ντούσαν’’. Τα συνθήματα του τύπου ‘’ΑΕΚ-Ντούσαν’’ δεν άργησαν, όπως και η ταύτιση της ΑΕΚ με το Ντούσκο τον ΑΕΚαρχη.

συγνώμη κύριε...ποιος είστε;

Μιλάμε άλλωστε για την ομάδα στην οποία η προσωπολατρία(για να μην πω το σύμπλεγμα κατωτερότητας απέναντι σε διάφορα πρόσωπα) είναι ενδημικό και μοναδικό φαινόμενο,
Ήρθε όμως εκείνη η ρουφιάνα μέρα του ’96 και παρά το γεγονός ότι η ομάδα πήρε τελικά το Κύπελλο (χα), ο Ντούσκο ο Επαγγελματίας μας άφησε για τα λεφτά και την προοπτική του βασανισμένου τότε σωματείου της Τρούμπας, κι όλα αυτά εν μέσω σκηνικών που αν τα δει κανείς ψυχρά κι αποστασιοποιημένα μάλλον δεν τιμούν ένα σύλλογο που θέλει να ονομάζεται μεγάλος. Ο βατραχολάγνος πέρασε όλο εκείνο το διάστημα διαβάζοντας το ‘’Βήμα του Λαού της ΑΕΚ’’(στο οποίο είχε γράψει και αυτός 2-3 σπαραξικάρδιες επιστολές του τύπου ‘’Πρίγκιπα μη φύγεις, είσαι παντού (είσαι παντού, ήσουν δικός μου, μα είσαι αλλού)’’ κι ανάβοντας κεριά στην εκκλησία/συναγωγή/τζαμί της γειτονιάς για να μη φύγει ο Ντούσκο ο Πρίγκιπας.

Ο βατραχολάγνος φρόντισε να κατηγορήσει τους πάντες για τη φυγή του Ντούσαν του Επαγγελματία, εκτός από τον ίδιο το Μπάγιεβιτς. Αγαπημένος εχθρός ο (όντως γραφικός βλάξ) Τροχανάς, ενώ στόχος για βελάκια υπήρξε για πολλούς και ο Τίγρης του Γλυκού Νερού με βάση εκείνο το καταπληκτικό σενάριο που λέει ότι ο Μπάγιεβιτς πήγε στον Ολυμπιακό για να μην πάει φυλακή για λαθρεμπόριο ο Μελισσανίδης. Ναι μάγκες, και ο Τζιμ Μόρισον είναι ακόμα ζωντανός και ψήνει μπάφους παρέα με τον Έλβις. Το Γενάρη του ’97 πάντως έσκασε με πεντοχίλιαρα στη Φιλαδέλφεια, πραξη που ξέχασε σχεδόν αμέσως με το που άρχισαν οι πρώτες φήμες επιστροφής.


Εντυπωσιακή ήταν η απαξίωση της ΑΕΚ, των ποδοσφαιριστών της αλλά κυρίως των προπονητών της στα χρόνια που αυτή δεν είχε προπονητή το Ντούσκο τον Άρχοντα των Παγ(κ)ων. Έτσι, η ΑΕΚ είχε μετατραπεί σε ομαδίτσα που είχε μόνη της λιγότερα πρωταθλήματα από όσα ο Σέρβος γόης μόνος του (λες και οι κούπες του Μπάγιεβιτς ήταν προσωπικές και δε συνέβαλε κανείς άλλος σε αυτές) και ποδοσφαιριστές που δε γούσταραν το Μπάγιεβιτς όπως ο Νικολαΐδης μετατρέπονταν κατευθείαν σε αχάριστα ταγαροτσογλάνια.


Εκεί όμως που έδωσαν ρέστα οι βατραχολάγνοι ήταν στην απαξίωση του εκάστοτε προπονητή, όποιο κι αν ήταν το βιογραφικό ή η πορεία του στην ομάδα. Έτσι, ο Φερνάντο Σάντος ήταν από την πρώτη στιγμή ο μιζερομουντρούχος λούζερ καρπούζας που φορά πάντα το ίδιο καφέ δερμάτινο, ο Φερέρ ένας Κύριος Μονόπολυ με ξενοδοχεία στη Μαγιόρκα που δεν είχε ιδέα από μπάλα, ο Στεπάνοβιτς ένας τουρίστας Σερβομπεκρής και η λίστα είναι ατελείωτη. Όλοι χαμένοι μπροστά στο αψηλό αγόρι από το Μόσταρ. ’’Ποιος να συγκριθεί μαζί του? (στο τραγούδι η Κατερίνα Στανίση).

Την ίδια στιγμή ο βατραχολάγνος φρόντιζε να μας σπάει τ’αρχίδια εκφράζοντας το θαυμασμό του για τον πρωταθληματικό θρύλο, αρνούμενος να δει ότι ο βάτραχος συνέβαλε τα μέγιστα στη δημιουργία της ομάδας της παράγκας κλέβοντας από την ΑΕΚ το πρωταθλημα του 97 (τουλάχιστον), τον Κυπελλούχο παοκ, την επανάσταση του Λάτιν αρη και γενικά για όποια μισητή ομάδα τύχαινε να προπονεί κατά περιόδους ο Σέρβος, φτάνοντας στο σημείο μάλιστα να μην παραδέχεται απλά ότι παρακολουθεί την πορεία των συγκεκριμένων ομάδων, αλλά να δηλώνει κιόλας ότι τις υποστηρίζει ως οπαδός του καλού ποδόσφαιρου που παίζουν οι ομάδες του Ντούσαν του Προπονηταρά.


Το ρεσιτάλ του όμως το έδωσε στις 2 επιστροφές-καταστροφές του Ντούσκου του ΑΕΚτζη στην ομάδα. Αδυνατώντας να δεχθεί ότι οι εποχές έχουν αλλάξει κι ότι ούτε ο Μπάγιεβιτς αλλά ούτε και η ΑΕΚ είναι αυτοί που ήταν το ’96, δεν μπόρεσε να δεχθεί την (εκκωφαντική) αγωνιστική αποτυχία που συνόδευσε αυτές τις επιστροφές.

Ξόδεψε ώρες στα ράδια, το Ίντερνετ και τα καφενεία για να μας πείσει ότι ‘’ισοπαλία με τη Ρεάλ=επιτυχημένη αγωνιστική χρονιά’’, ότι η είσοδος στα πλέυ οφ και η μονομαχία με τον παοκ είναι επιτυχία και ότι για την αγωνιστική κατρακύλα της ομάδας φταίνε οι πάντες εκτός από τον προπονητή της.
Φταίει η φτώχια η καταραμένη, η διαιτησία, τα κωλόπαιδα οι παίχτες, οι Νέφελιμ, μα κυρίως φταίει η Original κι ο Χατζηχρήστος. Χωρίς την Original προφανώς η ΑΕΚ θα μεγαλουργούσε, αλλά έβλεπαν οι παίχτες το πανό (τι θα πει ‘’ποιο πανό?’’) και δε μπορούσαν να συγκεντρωθούν στο ματς. Μάλιστα.

Στο γήπεδο ήταν σε γειτονική θύρα με αυτή την οργανωμένων (σε απόσταση ασφαλείας πάντα), φροντίζοντας να τους φορτώσει κωλοδάχτυλα με το που ακουγόταν το πρώτο μπινελίκι για το Ντούσκο τον Πολύτεκνο (εμετικό) και δηλώνοντας με κάθε τρόπο την αηδία του γι’αυτούς.

Όταν έφυγε, ήταν ένας από τους 50 γραφικούς που βρέθηκαν στο προπονητικό κέντρο παρακαλώντας τον να μείνει, βρίζοντας τους υπόλοιπους ‘’υγιείς’’ ΑΕΚτζηδες που ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ δεν ήταν εκεί και δηλώνοντας ότι από δω και πέρα δε θέλει να έχει καμιά σχέση με την ΑΕΚ (υπόσχεση που δυστυχώς μάλλον δεν τήρησε). Περιμένει την επιστροφή του Ντούσκου του ΑΕΚαρχη όπως ο φιλοβασιλικός από τα Γιαννιτσά περιμένει 40 χρόνια την επιστροφή του Γλιξμπουργκ. Απομεινάρια μιας άλλης εποχής και οι 2 αλλά για να δούμε... Ο δικός μας έχει δικαιωθεί και 2 φορές ως τώρα. Σύγκρυο…


Πως θα τον αναγνωρίσετε στο γήπεδο: Πατάει σπάνια αφού δε βρίσκει και πολλούς λόγους να πάει να δει την ομάδα χωρίς το Ντουσκο στο Τιμόνι. Ποια ΑΕΚ να 'ούμε? Συνήθως είναι άνθρωπος μέσης ηλικίας που δεν ξεχωρίζει από το υπόλοιπο πλήθος που ‘’σκάει’’ στις κυριλέ θύρες. Αγαπημένη του θέση είναι αυτή πίσω από τον πάγκο της ομάδας και αγαπημένη του φάση να κράζει χωρίς έλεος τον εκάστοτε ‘’μαλάκα/ανίκανο/κακοντυμένο’’ προπονητή. Και τα κωλοδάχτυλα στο πέταλο, βέβαια.

Που θα τον βρείτε εκτός γηπέδου: Στο διακοσμημένο με κιτρινισμένη αφίσα ‘’ΑΕΚ πρωταθλήτρια ‘94’’ και κάδρα από το Ζέεφελντ σαλόνι του σπιτιού του παρέα με το σκύλο να διαβάζει Σηφάκη. Στο Ίντερνετ να κράζει την Ορίτζιναλ στο σάιτ του Κετσετζόγλου και να απειλεί ότι ‘’σκοτώσει αρκιγκό τους’’. Σε γνωστό εστιατόριο ανατολίτικης κουζίνας στη Νέα Ερυθραία να απολαμβάνει σπρινγκ ρολς και Παπια Πεκινου παρεα με τη γυναικα του ή με διαφορους δημοσιογράφους-γλύφτες (του βγαίνει και τσάμπα στη 2η περίπτωση). Στο μαγαζί με δορυφορικά της γειτονιάς του να ψάχνει τρόπο να παρακολουθήσει την καινούργια του αγαπημένη ομάδα από το μαρτυρικό νησί της Κύπρου. Σε επαρχιακό σκυλάδικο να πετάει λουλούδια την ώρα που η μαντάμ-πρώτο όνομα του μαγαζιού του αφιερώνει το ‘’Σ’έχω κάνει Θεό’’ της Μεγάλης Κυρίας του ελληνικού τραγουδιού Κατερίνας Στανίση (ή μήπως είναι η ‘Αντζελα η Νονά της Νύχτας αυτή; Μπερδεύτηκα).

Να τον κρατήσουμε; Έτσι κι αλλιώς, δεν τον ενδιαφέρει να είναι οπαδός της ΑΕΚ χωρίς τον Ντούσκο τον Τιμονιέρη. Δεν έχουμε να ελπίζουμε παρά μόνο σε εξαφάνιση τους είδους του ή στην απομόνωση του ως απολίθωμα του παρελθόντος. Πρέπει να έχει και καμιά επιτυχία στο μεταξύ η ομάδα για να γίνει αυτό, βέβαια. Και για το Θεό, όχι άλλες επιστροφές, βρικολακιασαμε.




Σάλος έχει ξεσπάσει στη δημοσιογραφική πιάτσα για τον άγριο διασυρμό των ειδήσεων του MEGΑ, από τον αρθρογράφο Στάθη της Ελευθεροτυπίας, ο οποίος ξεσπάθωσε κατά Τρέμη και Πρετεντέρη και του δελτίου ειδήσεων του καναλιού, με τίτλο "Τα ντόπερμαν της ενημέρωσης"...





Όλα ξεκίνησαν όταν στο χθεσινό φύλλο της Ελευθεροτυπίας ο σκιτσογράφος και δημοσιογράφος Στάθης κατακεραύνωνε με πολύ έντονους χαρακτηρισμούς το δελτίο ειδήσεων του MEGA. Φυσικά το συγκεκριμένο άρθρο ξεσήκωσε όχι μόνο την παρουσιάστρια Όλγα Τρέμη και τον σχολιαστή Γιάννη Πρετεντέρη, αλλά το σύνολο των δημοσιογράφων του MEGA, που συνέταξαν επιστολή και μάζευαν υπογραφές για να τη στείλουν στον ίδιο τον Στάθη και την Ελευθεροτυπία, απαντώντας σε όσα γράφει!

Αναλυτικά το άρθρο του Στάθη με τίτλο «Τα ντόπερμαν της ενημέρωσης»

Η «πόλις» έχει αρχίσει να κόβεται στα δύο. Μας μιλούν πλέον σαν να είμαστε δούλοι -θέλουν «συμβάσεις μιας ημέρας», «απολύσεις χωρίς αποζημιώσεις», θέλουν τις κόρες μας στο χαρέμι τους, τους γιους μας στη δούλεψή τους, γιουσουφάκια.

Αυτοί που λήστεψαν τη χώρα, αυτοί που έβγαλαν τα λεφτά τους στο εξωτερικό, θέλουν τώρα με εργαλείο την ακροδεξιά κατοχική κυβέρνηση Παπανδρέου να έχουν να διαθέτουν και να κατέχουν ανθρώπους των 500 ευρώ.

Μας μιλούν με φερέφωνα (όπως άλλοτε με τα κατοχικά μεγάφωνα) τους καθεστωτικούς δημοσιογράφους.

Η «πόλις» κόβεται στα δύο, το παρακάτω κείμενο δεν είναι επί προσωπικού. Είναι περί του επερχόμενου εκφασισμού...

Τι Τρόμος είναι αυτός;!

Το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Μέγκα!

Τι οργουελικός εφιάλτης!

Σαν τα κοράκια παραμονεύουν οι δύο απ' τους παρουσιαστές, η κυρία Τρέμη και ο κ. Πρετεντέρης
να αρπάξουν απ' το στόμα του καλεσμένου τους, όταν δεν είναι φιλοκυβερνητικός, την κουβέντα του, να τη δαγκώσουν, να τη διαστρέψουν, να την ανασκολοπίσουν και να του τη δώσουν πίσω να τη φάει, να τού κάτσει στον λαιμό, να πνιγεί, να σκάσει - και αυτό το λένε διάλογο, ενημέρωση, ειδήσεις.

Τι οργουελικός τρόμος είναι αυτός! Αυτό το φρικτό δίδυμο δεν επιτίθεται με μένος Ταλιμπάν εναντίον των στόχων του μόνον με το (απύλωτο, ιταμό και υπερφίαλο) στόμα του, αλλά
με όλη τη γλώσσα του σώματός του να κορυβαντιά, να ωρύεται, να σκούζει, να προσβάλλει, να ειρωνεύεται - είναι αυτό ειδήσεις; έστω σχόλιο μέσα στις ειδήσεις; είναι άποψη;
Όχι, είναι τρομοκρατία! Είναι προπαγάνδα! Είναι κουστουμάτος ταλιμπανισμός, είναι φασισμός,
είναι, ακόμα χειρότερα, εθισμός των θεατών στον φασισμό.

Τίποτα απ' όσα γίνονται σε αυτό το δελτίο δεν έχει σχέση με τη δημοσιογραφική δεοντολογία, ρωτάνε και απαντάνε οι ίδιοι, διακόπτουν όποιον γουστάρουν και το στόμα τους στάζει μέλι μόνον μπροστά στους κυβερνητικούς και τους φίλους τους. Αλλά, το πιο θλιβερό είναι όταν για «ξεκάρφωμα» οι δύο αυτοί παρουσιαστές (των οποίων, τουλάχιστον η ταπεινότης μου δεν είναι συνάδελφος) κάνουν τάχα ζόρικες ερωτήσεις στους υπουργούς, ανάλογες με εκείνες που θα έκαναν δουλικά στους αφεντάδες τους σε άλλες εποχές.

Δεν ξέρω αν λέει αλήθεια η AGB ή η Πωστηλέν τώρα, για τη θεαματικότητα αυτού του δελτίου, ούτε με νοιάζει αν είναι πρώτο ή έσχατο. Με νοιάζει ότι είναι όνειδος για τη δημοσιογραφία, πληγή για τη δημοκρατία, ντροπή για την πολιτική.

Ούτε απορώ με τους πολιτικούς που πάνε και προσκυνάνε τα ξόανα της τηλεοπτικής τυραννίδας στην πιο απεχθή τους μορφή, αμφισβητώ όμως ότι οι πολίτες δεν αισθάνονται έστω κι απ' τον καναπέ τους τον κίνδυνο που πηγάζει απ' αυτήν την τηλεοπτική χούντα -αυτό το διαρκές εξουσιαστικό ξεσάλωμα του πρασινοφρουρισμού. Αυτής της ανωφελούς γλίτσας που σπαράζει τη χώρα παραπάνω από δυο δεκαετίες τώρα.

Αυτός ο συνδυασμός γκαιμπελισμού και σταλινισμού παντός καιρού, όστις υποστήριξε υπό τη δορά του εκσυγχρονισμού με τον πιο καθωσπρεπίστικο τρόπο ό,τι πιο αισχρό μάς έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια, απ' το άγος του Χρηματιστηρίου έως την αποκοπή των μισθών και τις επιχειρησιακές ή ατομικές συμβάσεις, αυτός ο συνδυασμός, καλά οχυρωμένος από αφεντικά, χορηγούς, διαφημιστές, τραπεζίτες και συν-ένοχους δημοσιογράφους, έχει βλάψει τον λαό και το πολίτευμα περισσότερο απ' όσον έβλαψε η μαύρη πανώλη το Λονδίνο και τις τρεις φορές που το επισκέφθηκε.

Η ενημέρωση είναι δικαίωμα του λαού.

Το δελτίο του Μέγκα και τα άλλα δελτία όπως αυτό δεν ενημερώνουν τον λαό, τον στραβώνουν, τον αιχμαλωτίζουν, τον χειραγωγούν.

Βγαίνουν στον αέρα, που είναι περιουσία του λαού, μόνο και μόνο για να τον τρομοκρατήσουν, για να τον κάνουν να κάθεται σούζα, οι σταθμοί αυτοί είναι η μαύρη χειρ και η σιδερένια φτέρνα των διαπλεκόμενων - είναι εχθροί του λαού με περικεφαλαία.

Την περικεφαλαία της οίησης, του (ραγιάδικου) θράσους, του κυνισμού, του αμοραλισμού, της αναισχυντίας, της αγένειας - με έναν λόγο: μιλάνε στον λαό σαν να μιλούν σε κατσαρίδες...
Ντροπή!


guru-nonos

=

=

ΑΠΟ REAL.GR

Γεωργίου speaking


Δίκαια κορυφαίος ο Άλεξ Φέργκιουσον



Σωστά η αρμόδια επιτροπή της ΦΙΦΑ έχει ανακηρύξει τον Φέργκιουσον μεταξύ των τεσσάρων κορυφαίων προπονητών, στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Οι άλλοι τρεις είναι ο Φίνους Μίχελς, ο Έρνεστ Χάπελ και ο Ματ Μπάσμπι.

Ρεσιτάλ έδωσε πάλι ο σερ τσίχλας στο παιχνίδι με την Τσέλσι. Χωρίς να έχει τους παικταράδες του πρόσφατου παρελθόντος, καταφέρνει πάντα να παρουσιάζει μια ομάδα με ομοιογένεια και τους ανάλογους αυτοματισμούς. Και , επειδή ακριβώς δεν έχει τώρα τους τεράστιους παίκτες, το έχει γυρίσει στον κλεφτοπόλεμο. Πολύ προσεκτικός στην άμυνα, βγαίνει με ταχύτητα και με πρόγραμμα στην κόντρα. Παρά τα 72 του χρόνια, δεν τον έχει ξεπεράσει η εποχή του.

Αντίθετα, η Τσέλσι ήταν πάλι σκέτη απογοήτευση. Χωρίς μέθοδο και πρόγραμμα στην ανάπτυξη της, τα περιμένει όλα από τον Ντρογκμπά, μπας και εκμεταλλευτεί τη δύναμη του να βάλει πλάτη στον αντίπαλο και να πετύχει το γκολ.

Βαριά και δυσκίνητη ομάδα με χειρότερο όλων και πάλι τον Τόρες. Ένα μίγμα Χαριστέα και Μπλάνκο μαζί. Έξυπνη η Λίβερπουλ που τον ξεφορτώθηκε και κονόμησε και από πάνω. Όσο για τον Αντσελότι, γρήγορα στο ταμείο! Πάρε αυτά που

NONOS


ΑΠΟ FINALSCORE.GR


ΣΕΝΑΡΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΛΕΙ-ΟΦ


Η τελευταία αγωνιστική της Super League έχει μονόπλευρο ενδιαφέρον. Ο πρωταθλητής έχει αναδειχθεί από καιρό. Την προηγούμενη αγωνιστική Λάρισα και Αστέρας Τρίπολης υποβιβάστηκαν και μαθηματικά και παρέα με τον Πανσερραϊκό θα αγωνιστούν την επόμενη περίοδο στη Football League. Παναθηναϊκός και ΑΕΚ είναι οι δύο εκ των τεσσάρων ομάδων των play off.
Το μοναδικό ενδιαφέρον της 30ης αγωνιστικής είναι για την τέταρτη και πέμπτη θέση του βαθμολογικού πίνακα που οδηγούν κι αυτές στους αγώνες των play off.
ΠΑΟΚ, Ολυμπιακός Βόλου και Άρης είναι οι τρεις ομάδες που διεκδικούν τις δύο αυτές θέσεις και τα πιθανά σενάρια είναι τα παρακάτω.
Τα τρία παιχνίδια που ενδιαφέρουν της 30ης αγωνιστικής είναι:
ΠΑΟΚ – Κέρκυρα, Ολυμπιακός Βόλου – Παναθηναϊκός, Skoda Ξάνθη – Άρης.
- Ήττα ή ισοπαλία του Άρη
Σίγουρα 6ος ο Άρης και αποκλείεται από τα play off.
Ο Ολυμπιακός Βόλου παίρνει την 4η θέση αν κερδίσει την τελευταία αγωνιστική και δεν κερδίσει ο ΠΑΟΚ (5ος). Διαφορετικά, 4ος ΠΑΟΚ, 5ος Ολυμπιακός Βόλου.

- Νίκη του Άρη, νίκη του ΠΑΟΚ και νίκη του Ολυμπιακού Βόλου
Η βαθμολογία παραμένει αμετάβλητη. 4ος ΠΑΟΚ, 5ος Ολυμπιακός Βόλου, 6ος Άρης (αποκλείεται από τα play off).
- Νίκη του Άρη, νίκη ή ισοπαλία του ΠΑΟΚ, ήττα ή ισοπαλία του Ολυμπιακού Βόλου
4ος ΠΑΟΚ, 5ος Άρης, 6ος Ολυμπιακός Βόλου (αποκλείεται από τα play off).
- Νίκη του Άρη, ισοπαλία του ΠΑΟΚ, νίκη του Ολυμπιακού Βόλου
4ος Ολυμπιακός Βόλου, 5ος ΠΑΟΚ, 6ος Άρης (αποκλείεται από τα play off).
- Νίκη του Άρη, ήττα του ΠΑΟΚ και ισοπαλία του Ολυμπιακού Βόλου
4ος Άρης, 5ος ΠΑΟΚ, 6ος Ολυμπιακός Βόλου (αποκλείεται από τα play off).
Έχουμε τριπλή ισοβαθμία των ομάδων στους 45 βαθμούς. Τότε στο μίνι πρωτάθλημα των τριών ομάδων έχουμε:
Άρης 8 βαθμοί
ΠΑΟΚ 5 βαθμοί
Ολυμπιακός Βόλου 2 βαθμοί.
- Νίκη του Άρη, ήττα του ΠΑΟΚ και ήττα του Ολυμπιακού Βόλου
4ος Άρης, 5ος ΠΑΟΚ, 6ος Ολυμπιακός Βόλου (αποκλείεται από τα play off).
- Νίκη του Άρη, ήττα του ΠΑΟΚ, νίκη του Ολυμπιακού Βόλου
4ος Άρης, 5ος Ολυμπιακός Βόλου, 6ος ΠΑΟΚ (αποκλείεται από τα play off).

Συμπέρασμα
ΠΑΟΚ και Ολυμπιακός Βόλου έχουν την κατάσταση στα... πόδια των παικτών τους, με τον Άρης να περιμένει κάποιο δώρο και με νίκη στην Ξάνθη να πάρει θέση για τα play off.

Ο διευθύνων σύμβουλος=Tου Αλεξη Παπαχελα=
Υπάρχουν στιγμές που απλώς νιώθεις ότι δεν έχει νόημα να σχολιάζεις ή να αναλύεις το «τι πρέπει να γίνει». Το νιώσαμε λίγο μετά τις εκλογές του 2007 όταν ήταν έντονη η προσδοκία ότι ο Κώστας Καραμανλής θα απελευθερωνόταν από το άγχος της επανεκλογής του και πως κάτι θεαματικό θα άλλαζε στη διακυβέρνηση της χώρας. Το ζήσαμε τους μήνες πριν από τις εκλογές του 2009 όταν το καράβι βούλιαζε σιγά σιγά και κανείς δεν έκανε τίποτα. Το ξανανιώσαμε όταν ο κ. Παπανδρέου ανέλαβε την εξουσία και, παρά το γεγονός ότι όλοι φώναζαν «βράχια μπροστά», εκείνος δεν άκουγε ή έκανε ότι δεν άκουγε τίποτα. Και βεβαίως το βιώνουμε τώρα καθώς είναι προφανές ότι η πραγματική οικονομία κινδυνεύει με πραγματικό κραχ, η αξιοπιστία μας διεθνώς έχει μειωθεί δραστικά και μπροστά μας διακρίνονται πεντακάθαρα όχι ξέρες, αλλά μεγάλα, κοφτερά «βράχια».
Ο πρωθυπουργός αρνείται, όμως, πεισματικά να αλλάξει τον τρόπο που κυβερνά, να αλλάξει πορεία. Είναι αδιανόητο πως σε μια τέτοια στιγμή δεν υπάρχει πραγματικό «Μαξίμου», ένα στρατηγείο βρε αδελφέ, όπου κάποιοι λαμβάνουν αποφάσεις και συντονιζουν. Δεν υπάρχει! Τέτοια ώρα θα περίμενε κανείς να βρει τα καλύτερα μυαλά και τους πιο αποτελεσματικούς «παίκτες» γύρω από τον Παπανδρέου. Και όμως, όχι. Αντικρίζει αξιόλογα «παιδάκια» που δεν ξέρουν πού υπάγονται ή τι κάνουν, διάφορους απίθανους τύπους οι οποίοι επιδίδονται σε ένα συνεχές brainstorming χωρίς κανένα αποτέλεσμα και μερικές ηρωικές φυσιογνωμίες που με αυταπάρνηση και αφοσίωση επιχειρούν να διαχειρισθούν το χάος. Είναι δυνατόν αυτήν την ώρα να μην ξέρουμε ποιος είναι ο οικονομικός σύμβουλος του πρωθυπουργού, αφού αυτοί που είναι στα χαρτιά σύμβουλοι, δεν βρίσκονται καν στην Αθήνα;
Ποιος φωτεινός εγκέφαλος έχει αποφασίσει ότι μπορεί το Υπουργικό Συμβούλιο να δίνει την εικόνα «καφενείου» προς τα έξω; Γιατί ο κ. Παπανδρέου αδυνατεί να τραβήξει το αυτί υπουργών του, ακόμη και δικών του δημιουργημάτων, οι οποίοι του «βγάζουν τη γλώσσα» και τον γράφουν δημοσίως στα παλαιότερα των υποδημάτων τους; Με τον τρόπο που χειρίζεται τους υπουργούς του, πώς μπορεί να απαιτεί πειθαρχία ή στήριξη από την Κοινοβουλευτική του Ομάδα; Αφήστε και εκείνο το απίθανο που ακούμε ότι «ο τάδε υπουργός δεν κάθεται στο τραπέζι με τον δείνα υπουργό». Μα είμαστε με τα καλά μας, αφεντικό το μαγαζί δεν έχει;
Α ναι, να μην ξεχάσω, έχουμε και τους παραδοσιακούς αυλικούς οι οποίοι έχουν αναγάγει την αδυναμία διοίκησης σε σχολή μάνατζμεντ. Αλλος επιχειρεί να μας πείσει ότι «ο Γιώργος αφήνει με τον τρόπο του όλα τα λουλούδια να ανθήσουν» και άλλος πως «το δημιουργικό χάος είναι τελικά αποτελεσματικό». Μήπως ήλθε η ώρα να σοβαρευθούμε; Ο τόπος χρειάζεται σοβαρούς ανθρώπους, τεχνοκράτες που να χειρίζονται περίπλοκα θέματα και μια σφικτή κυβέρνηση που να μιλάει την ίδια γλώσσα. Ο κ. Παπανδρέου μάλλον δεν ενδιαφέρεται για κάτι τέτοιο, γιατί του αρέσει να προεδρεύει σε μη κυβερνητική οργάνωση, όχι σε μια κυβέρνηση σε συνθήκες εκτάκτου ανάγκης. Το έχουμε ξαναγράψει άλλωστε πως θα ήταν ο τέλειος πρόεδρος, όπως ορίζεται από τους σύγχρονους κανόνες εταιρικής διακυβέρνησης να είναι υπεύθυνος για την εκπρόσωπηση στο εξωτερικό, τους κανόνες χρηστής διοίκησης κ.λπ. Αρκεί να βρει ή να βρεθεί ο διευθύνων σύμβουλος που θα κάνει όσα ο ίδιος απεχθάνεται: τη διοίκηση, τη «λάντζα», το τράβηγμα του αυτιού και τις φωνές σε όσους δεν ακούνε και την παρακολούθηση της υλοποίησης διαφόρων αποφάσεων. Γιατί αυτή η κυβέρνηση δεν έχει αφεντικό σήμερα!
external image images?q=tbn:ANd9GcSPBZupFRTYJ1RX-8Y2Ol-XvevI-NfEbGGoXXRPOnumPTwpQ3a0Cg







=

ΑΡΘΡΟ ΔΗΜ. ΡΙΖΟΥ ΑΠΟ 'ΑΔΕΣΜΕΥΤΟ ΤΥΠΟ'

ΠΡΕΠΕΙ να το ομολογήσουμε… Οτι ζούμε για πρώτη φορά το φαινόμενο: Οι άλλοτε ένθερμοι φιλοπασοκικοί δημοσιογράφοι – αρθρογράφοι και οι εφημερίδες τους μας ξεπέρασαν όλους εμάς τους αντικυβερνητικούς και παραδοσιακά αντιπασόκους «καλαμαράδες»! Η κριτική τους στην κυβέρνησή τους είναι πολύ σκληρότερη από τη δική μας… Ακόμα και δηλητηριώδης!

ΚΑΘΕ μέρα που ξεφυλλίζω τις εφημερίδες καταλήγω στην ίδια απορία: Εγώ τώρα τι να γράψω περισσότερο;
Οση κριτική κι αν κάνω στη σημερινή κυβέρνηση θα φαντάζει… χάδι μπροστά σ’ αυτά που γράφουν ο Στάθης λ.χ., η «Ελευθεροτυπία», ο Πρετεντέρης, το «Βήμα», ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, τα «Νέα», το «Εθνος» κ.ά.
Η προσωρινή διέξοδος που βρήκα προ μηνών με τη στήλη «Εξ Οικείων» δεν είναι πια αρκετή…

ΘΑ ήταν υπερβολή λοιπόν αν μερικές φορές αντί του δικού μου άρθρου φιλοξενούσα σ’ αυτή τη σελίδα άγριο αντικυβερνητικό – αντιπασοκικό άρθρο φιλοκυβερνητικού αρθρογράφου και φιλοκυβερνητικής εφημερίδας;
Κάνω την πρώτη δοκιμή σήμερα με το μεγαλύτερο μέρος άρθρου του Λευτέρη Παπαδόπουλου από τα «Νέα». Απολαύστε το…
«Ηθελα να ’ξερα, ο Γιώργος Παπανδρέου δεν έχει πάρει χαμπάρι, ενάμιση χρόνο πρωθυπουργός, ότι τα πράγματα στην Ελλάδα πάνε από το κακό στο χειρότερο;
Δεν έχει πάρει χαμπάρι ότι οι υπουργοί του δεν τολμούν να ξεμυτίσουν από τα σπίτια τους για να μη συναντηθούν τα πρόσωπά τους με κανένα κεσέ γιαούρτι;
Δεν βλέπει ότι κάθε μέρα γίνονται δεκάδες διαδηλώσεις για χιλιάδες δίκαια αιτήματα και οι χωροφυλάκοι κάνουν συνεχώς υπερωρίες; Δεν παρακολουθεί τηλεοπτικές εκπομπές, δεν διαβάζει εφημερίδες, δεν ακούει ραδιόφωνο, δεν του λένε οι δικοί του –η γυναίκα του, τ’ αδέλφια του– ότι παντού σέρνεται μια δύσμορφη απελπισία που οδηγεί αργά αλλά σταθερά στην κατάθλιψη;

»…Κάποτε μας έλεγε ότι τον σταματούν πολίτες και του λένε ότι είναι έτοιμοι να βοηθήσουν, με τον μισθό τους, για να αλλάξει η κατερειπωμένη από τη Νέα Δημοκρατία Ελλάδα. Τώρα με βλέμμα απλανές κοιτάζει τον φακό της τηλεόρασης και απαγγέλλει μονίμως το ίδιο ποίημα: η πατρίδα γλίτωσε τη χρεοκοπία, οι κόποι του ελληνικού λαού δεν θα πάνε χαμένοι κ.λπ. κ.λπ.! Μαγνητοταινία.
Συμβαίνει να είμαι πολλά χρόνια στη δημοσιογραφία. Γνωρίζω δεκάδες πολιτικούς, από ολόκληρο το φάσμα. Κουβεντιάζω μαζί τους. Ολοι –μα όλοι!– είναι απελπισμένοι! Ιδίως οι υπουργοί!..».
ΝΟΝΟΣ

ΑΕΚ είναι η στιγμή σου!

Ο Βαγγέλης Αρναούτογλου αρθρογραφεί για τις ασυνήθιστα ήσυχες ημέρες της ΑΕΚ, επισημαίνει την αναγκαιότητα να μείνει η κατάσταση ως έχει ως τον τελικό της 30ης Απριλίου και περιμένει την ημέρα εκείνη όπως τότε, εννέα χρόνια πριν...
Επιμέλεια: Βαγγέλης Αρναούτογλου
Δεν είμαστε συνηθισμένοι σε χαλαρές καταστάσεις τελευταία όλοι εμείς (κι εσείς) που ασχολούμαστε με την καθημερινότητα της ΑΕΚ. Και λογικά θα αργήσει η ημέρα εκείνη που θα παγιωθεί μία νορμάλ, μία λογική κατάσταση. Που θα ξυπνάμε χωρίς σκοτούρες και αγωνίες, δίχως το φόβο για το τι της ξημερώνει, με τη σιγουριά μίας υγιούς (σε όλα τα επίπεδα) ομάδας.




Σύμφωνοι, δεν είναι το ποδόσφαιρο και η ΑΕΚ οι προτεραιότητές μας. Δεν πρέπει να είναι... Από την άλλη όμως δεν υπάρχει ημέρα στη ζωή μας που να μην έχουμε αφιερώσει έστω και πέντε λεπτά από τη σκέψη μας για τις δύο μεγάλες αγάπες.

Είναι αναπόφευκτο... Είναι επίσης ανώφελο να μην το παραδεχόμαστε ή να ισχυριζόμαστε ότι δήθεν το αφήσαμε πίσω μας, ότι δεν μας ενδιαφέρει, ότι δεν μας τρώει σε καθημερινή βάση. Μας στεναχωρεί, μας απογειώνει και μας πιλατεύει. Είναι κομμάτι της ζωής μας και παρόλο που τελευταία καταντά ψυχοβγαλτικό, δεν θέλουμε να το αποχωριστούμε.

Μία καλή ευκαιρία...

Αναλογιστείτε πόσα (τρελά, επεισοδιακά και ανεξήγητα) έχουμε ζήσει εφέτος... Το ξύλο στον Μπάγεβιτς τον περασμένο Αύγουστο. Το απίστευτο όσο και αχώνευτο 0-4 από τον Ολυμπιακό Βόλου. Το 6-0 στο «Γ. Καραϊσκάκης». Γκαζάκια στο σπίτι του Σκόκο. Ανακοινώσεις οργανωμένων για... «αδερφές». Ντου χουλιγκάνων σε εντός έδρας αγώνες της ομάδας.

Τα έχουμε δει όλα φέτος... Και για το λόγο αυτό (η ομάδα κι εμείς όλοι) δικαιούμαστε και λίγες στιγμές χαλάρωσης. Ενδεχομένως και μία μεγάλη χαρά στις 30 του Απριλίου. Έναν τίτλο επιτέλους... Το κύπελλο!

Στο δια ταύτα! Έπονται δύο μεγάλες προκλήσεις. Ο τελικός του κυπέλλου Ελλάδας απέναντι σε μία ομάδα που θα τιμωρήσει κάθε αδράνεια ή «επαναστατική» επιλογή του Χιμένεθ. Το επισημαίνω διότι ο Ισπανός συνηθίζει να μας εκπλήσσει αρνητικά (και) σε ματς καθοριστικά.

Με το τρόπαιο στα χέρια, το πρώτο μετά από 9 χρόνια (διότι τελικώς το πρωτάθλημα του 2008, και δεν το πήραμε και δεν το πανηγυρίσαμε) και με μικρή διαφορά από τον Παναθηναϊκό, όλα γίνονται στα πλέι οφ. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιος φόβος ή ομάδα που μπορεί να θεωρείται καλύτερη.

Στο σημείο αυτό πάντως δεν πρέπει να παραλείπουμε το εξής... Θέλει η ΑΕΚ να δώσει προκριματικούς αγώνες για το Τσάμπιονς Λιγκ; Μπορεί να υποστηρίξει το εγχείρημα; Για ποια ΑΕΚ μιλάμε και ποια ΑΕΚ θα δούμε σε δύο μήνες από τώρα; Απορίες...

Υπήρξε συνάντηση (;)

Συναντήθηκαν ο Ντέμης Νικολαΐδης και ο Δημήτρης Μελισσανίδης; Ενδεχομένως και να έχει γίνει το ραντεβού. Κι αν όντως βρέθηκαν, είναι βέβαιο ότι θα συζήτησαν για την ΑΕΚ. Οι δυο τους θα μπορούσαν να αλλάξουν τα πάντα. Αυτό είναι το σίγουρο...

Ειδικά αν μετά από τόσο καιρό ο Ντέμης (ο οποίος φέρεται ότι ζήτησε το ραντεβού) συνειδητοποίησε ότι ο δρόμος προς την επανάκαμψη δεν θα μπορούσε παρά να φέρει το όνομα του ανθρώπου ο οποίος μπορεί πραγματικά να αλλάξει την κατάσταση.

Προσωπικά το θεωρώ δύσκολο να καταφέρουν να τα βρουν οι δυο τους, στη ζωή αυτή ωστόσο έχουμε δει ακόμα πιο απίθανα πράγματα να συμβαίνουν...

Εκτός βέβαια αν η επαφή έγινε με σκοπό να μην βγουν στη φόρα κάποιες άλλες ιστορίες και σε αυτό θα βοηθούσαν οι διασυνδέσεις ενός εκ των πλέον δυνατών οικονομικών παραγόντων της χώρας. Απλώς το καταθέτω ως φήμη, διότι στην πιάτσα κυκλοφορεί και αυτό...

'SPORT24.GR

NONOS




Η... χαζομάρα της σημερινής Τσέλσι

Διαβάστε το σχόλιο του Ηλία Μπαζίνα για την χαζομάρα της σημερινής Τσέλσι του Κάρλο Αντσελότι

Αν δεν είχα κανένα οικονομικό περιορισμό, θα έπαιρνα κάθε εβδομάδα το αεροπλάνο και θα πήγαινα να βλέπω Μπαρτσελόνα. Αντίστοιχα, θα έπαιρνα το αεροπλάνο και θα πήγαινα κάθε εβδομάδα στο Τσέλσι. Μόνο που δεν θα πήγαινα στο γήπεδο! Θα σεργιανούσα στους δρόμους της λονδρέζικης γειτονιάς που υπεραγαπώ και εχω οργώσει με τη γυναίκα μου. Και θα καθόμαστε να παραγγείλουμε τα καλυτερα μπραιζέ στρείδια της πόλης, μαζί με δυό πίντες Γκίνες!

Στο γήπεδο τι να πας να κάνεις; Να βλεπεις τις μούρλιες του Αντσελότι και την κακοποίηση καλών ποδοσφαιριστών με ανούσια πλάνα που και ένα παιδι με λιγο μυρωδιά από τόπι θα μπορούσε να αντιμετωπίσει; Αυτή η σημερινή Τσέλσι δεν υστερεί καθόλου σε χαζομάρα από οποιαδήποτε από τις ομάδες της ευρυτερης περιοχής Ζήνωνος-Γερανίου-Δεληγεώργη! Και φυσικά υπερτερεί και σε δυνάμεις! Γκράντε σκουάντρα! Μπραβίσσιμο, Αντσελότι! Σου απονέμεται παστέλι, μαντολάτο και μία φιάλη σουμάδα!

Μετά από την εκθαμβωτική δουλειά και του φάβιο καπέλο στα μακρινά μέρη με τις βουβουζέλες, στους Εγγλέζους δεν απομένει, νομίζω, παρά να ζητήσουν και τα φώτα του Μπερλουσκόνι και του Μοράτι. Από ποδόσφαιρο μπορεί και να μην καζαντήσουν πολλά πράγματα. Τουλάχιστον όμως θα ξεσκονίσουν τις γνώσεις τους πάνω στην ακαταμάχητη γοητεία και τα μυστήρια της ωριμότητος! (Μιλαμε για μεγαλη ώριμοτητα, της εποχης των παγετώνων! Εκεί όπου κατά τα φαινόμενα ξαναγυρίζει το ιταλικό ποδόσφαιρο…).

woop.gr
nonos

Ντρέπομαι πια με τόσους πτυχιούχους νέους, άνεργους!

Τα βιογραφικά που φτάνουν καθημερινά στο γραφείο μου, είναι δεκάδες. Νέα παιδιά που ονειρεύονται να γίνουν δημοσιογράφοι, μου ζητάνε να ρίξω απλώς μια ματιά στα προσόντα τους και να τα έχω "υπ'όψην"!

Το πιο "φτωχό" από αυτά τα βιογραφικά έχει συνήθως ... μόνο ένα πτυχίο από Σχολή Δημοσιογραφίας και ... μόνο δύο ξένες γλώσσες! Γιατί στην συντριπτική τους πλειοψηφία τα παιδιά αυτά διαθέτουν σπουδές και γνώσεις που με κάνουν να... ντρέπομαι!

Ντρέπομαι πια να απορρίπτω και να κλειδώνω σε ένα συρτάρι, ανύμπορος να βοηθήσω αφού στον χώρο μας δεν υπάρχει ΚΑΝΕΝΑ περιθώριο για πρόσληψη νέων εργαζομένων! Το μεγάλο στοίχημα είναι να χαθούν όσο το δυνατόν λιγότερες θέσεις εργασίας από τις υπάρχουσες ή -στην πιο αισιόδοξη περίπτωση!!- να βρεθεί ένας τρόπος να απορροφηθούν κάποιοι από τους ήδη ανεργους δημοσιογράφους!

Ντρέπομαι και θυμώνω για τα αμέτρητα χρόνια σπουδών, την σωματική και πνευματική κούραση, τις στερήσεις και τις θυσίες των γονιών αλλά και των ίδιων, με στόχο "να γίνει το όνειρο πραγματικότητα"!

Αν με ρωτήσετε ποιό είναι το μεγαλύτερο έγκλημα αυτών που οδήγησαν την Ελλάδα στην σημερινή της κατάσταση, θα σας απαντήσω χωρίς δεύτερη σκέψη ότι είναι αυτό ακριβώς: το ότι έχουν στερήσει από τους νέους ανθρώπους το δικαίωμα να ονειρεύονται!

Ο γιος μου είναι ένας από τους μαθητές που σε έναν μήνα από σήμερα θα δώσουν Πανελλαδικές Εξετάσεις "κυνηγώντας το όνειρο"! Και δεν ξέρετε πόσο μελαγχολώ, όταν περνάει από το μυαλό μου η σκέψη "άραγε, πώς θα είναι η Ελλάδα όταν αυτά τα παιδιά τελειώνουν τις σπουδές τους σε 4-5 χρόνια;".

Η δική του απάντηση όμως, γεμάτη από την άγνοια κινδύνου και το πάθος των 18 του χρόνων, με επαναφέρει αμέσως στην... τάξη: "Μην ανησυχείς! Μπορεί εσείς να τα κάνατε ΣΚΑΤΑ, αλλά εμείς θα προσπαθήσουμε και θα τα καταφέρουμε!".

Μακάρι!!!

Κώστας Χαρδαβέλλας


NEWSBOMB.GR
NONOS


ΑΠΟ KATHIMERINI.GR-NONOS

Συναινέσεις
Tου Αλεξη Παπαχελα


Ο πρωθυπουργός είναι εμφανώς στριμωγμένος πολιτικά και η χώρα κατρακυλάει σε έναν επικίνδυνο κατήφορο. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένα πραγματικό πολιτικό reset, μια επανεκκίνηση. Η πραγματική συναίνεση είναι μια λύση. Μια συναίνεση που θα βασίζεται όμως σε ένα «συμβόλαιο», μια εθνική συνεννόηση σε θεμελιώδεις στόχους. Αλλιώς δεν έχει κανένα νόημα, θα αποτελεί μια επανάληψη της κυβέρνησης Ζολώτα.

Η συναίνεση δεν μπορεί να εξασφαλισθεί από τον κ. Παπανδρέου «δωρεάν». Θα απαιτήσει κινήσεις πολιτικού «μεγαλείου» που μέχρι τώρα δεν έχει αποδείξει ότι διαθέτει, καθώς και την πλήρη απελευθέρωσή του από το βαθιά πασοκικό του DNA. Δεν μπορεί, π.χ., να ζητήσει συναίνεση με αξιόπιστο τρόπο αν δεν σηκωθεί στο βήμα της Βουλής για να πει καθαρά και ξάστερα, με δικά του λόγια, πως «έκανα μεγάλο λάθος στον τρόπο που άσκησα αντιπολίτευση. Επρεπε να ήμουν πολύ πιο συνεργάσιμος σε ορισμένα κρίσιμα θέματα, όπως τις αλλαγές στην παιδεία, τις αλλαγές στις ΔΕΚΟ, ακόμη και στο πάγωμα μισθών». Αν δεν το πει, δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν: ή δεν έχει αντιληφθεί ο ίδιος πόσο καταστροφική ήταν η αντιπολίτευσή του ή ο πολιτικός του εγωισμός δεν του επιτρέπει να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. Για να ζητήσει συναίνεση από τον ελληνικό λαό, τον κ. Σαμαρά ή όποιον άλλον, οφείλει επίσης μια δημόσια εξήγηση για την παραπλανητική εκείνη τοποθέτηση που έλεγε πως «λεφτά υπάρχουν».

Δεν τελειώνουμε όμως εδώ. Αν θέλει τη συναίνεση, ο κ. Παπανδρέου πρέπει, έστω και αυτή την ύστατη ώρα, να σταματήσει τις ξύλινες επιθέσεις στη Ν.Δ., να αποφύγει τον πατριωτικό κομματικό λόγο και να υιοθετήσει εσκεμμένα προτάσεις του κ. Σαμαρά ή του κ. Καρατζαφέρη ή της κ. Μπακογιάννη για την ανάπτυξη και την οικονομία. Μόνον έτσι θα πείσει ότι δεν τους θέλει για σωσίβιο για να σωθεί ο ίδιος, αλλά η χώρα... Πρέπει λοιπόν να παραδεχθεί τα λάθη που έκανε, όπως π.χ. την υπερφορολόγηση του ιδιωτικού τομέα, και να δείξει επιτέλους πως «ακούει» και πως δεν βλέπει τη συναίνεση ως φτηνό επικοινωνιακό τρικ.

Στο κάτω κάτω της γραφής πριν ζητήσει συναίνεση από τους απέναντι, θα πρέπει ο ίδιος να εξασφαλίσει τη συναίνεση από τους δικούς του. Τι να τον κάνει τον κ. Σαμαρά αν δεν έχει την κ. Κατσέλη μαζί του και αν η μισή κυβέρνηση τον αγνοεί επιδεικτικά;

Η χώρα βρίσκεται σε ένα εξαιρετικά κρίσιμο σταυροδρόμι. Οι συνθήκες και η Ιστορία απαιτούν από την πολιτική μας ηγεσία να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Ο κόσμος είναι εξαγριωμένος με τους πολιτικούς και το πολιτικομιντιακό σύστημα. Οποιος πιστεύει ότι μπορεί να τον κοροϊδέψει ή ότι απλά θα καβαλήσει το κύμα της οργής και θα τη βγάλει καθαρή κάνει τεράστιο λάθος.

Μέχρι τώρα ο κ. Παπανδρέου έδειξε ότι διαθέτει πείσμα και πως όταν καταλάβει τι πρέπει να γίνει, προσπαθεί να το κάνει. Δεν είναι και τόσο καλός στο μάνατζμεντ και δεν μπορεί να επιβληθεί στο παλαιό ΠΑΣΟΚ. Η μόνη του ελπίδα να μην καταγραφεί ως διαχειριστική υποσημείωση και αποτυχία είναι να κάνει μόνος του την ολική επανεκκίνηση: να ξεπεράσει τον εαυτό του επιδιώκοντας ειλικρινή συναίνεση και να σχηματίσει μια κυβέρνηση που θα αγνοεί τις εσωκομματικές ισορροπίες και τους «κολλητούς» και θα βασίζεται σε ό,τι καλύτερο διαθέτει η χώρα. «Το έχει;», όπως θα έλεγε κάποιος πιτσιρικάς σήμερα. Θα δείξει...